zaterdag 8 juli 2017

Living like Larry - Film: Okja

Op mijn achtste verjaardag kreeg ik iets waar ik voor mijn gevoel al jaren naar verlangd had: een huisdier. Een eigen konijn. Het mooiste was misschien wel de kleur van zijn vacht: grijs. Precies zoals ik gevraagd had.

Het konijn bleek een wilde rammelaar. Een mannetje dat niet per se van knuffelen hield, maar graag gaten groef in het gras onder zijn zomerse ren.
Ook ongeveer op mijn achtste verjaardag werd ik vegetariër. Een dier op te eten? Die gedachte kon ik absoluut niet meer weggekauwd krijgen.
Het was wel vreemd, vond mijn omgeving, dat vegetarisme. Ik kende niemand die zo at en wat moesten we dan eten? Mijn moeder was toch vooral degene die kookte... Omdat zij zich regelmatig zorgen maakte, (ver)stopte ze toch nog regelmatig vlees in sauzen. Zo rond mijn vijftiende werd ik definitief vegetariër. Nu echt.


Op de mooie blog van Hailey las ik vrijdagavond over de film Okja. In mijn haast las ik niet goed, en even dacht ik dat het een documentaire was. Gelukkig bekeek ik nog even Wikipedia voor ik Netflix startte: Okja is een film. Zoals Haileys titel al zegt: een absolute must-see.


Bron

Plot
2017, Zuid-Korea. Mija is een jong meisje uit dat samen met haar opa in de bergen woont. Tien jaar eerder zijn ze door het gigantische bedrijf Mirando benaderd. Mirando verkoopt organic meat en Mija's familie is uitgekozen om voor een magical piglet (supervarken) te mogen zorgen. Over de hele wereld zijn 26 van die biggetjes aan lokale boeren gegeven. Het is een soort tienjarige wedstrijd: door wiens lokale leefstijl zal het varken het hardst groeien?

Mija is opgegroeid met het varken, dat ze Okja (spreek uit: Okeeja) heeft genoemd. Ze rolt er mee door de modder en klimt bij het reusachtige varken op de buik. Maar de tien jaar zijn voorbij en vertegenwoordigers van het bedrijf komen langs in Zuid-Korea.

Okja is het grootste varken geworden. Ze heeft de wedstrijd gewonnen. Medewerkers van Mirando komen haar ophalen. Na een feestelijk onthaal in New York zal Okja worden geslacht. Haar vlees zal goed zijn om vele monden te voeden. Okja is namelijk een genetisch gemodificeerd reuzenvarken. De baas van Mirando wil haar (en de andere supervarkens) presenteren als een soort goedkope oplossing van het wereldvoedselprobleem...


Sinds ik definitief vegetariër ben, is de dierenindustrie me steeds meer gaan tegenstaan. Ik eet inmiddels dan ook meerdere dagen per week veganistisch.
Gelukkig heb ik, in de afgelopen 10 jaar dat ik vegetariër ben, wel veel verandering van de mindset gemerkt. Vegetarisch eten is normaal geworden, terwijl ik in het begin nog wel eens afkeurende reacties kreeg.
Iedereen weet nu dat geen vlees eten beter is voor zo ongeveer alles: dier, milieu (zowel lokaal als mondiaal), de gezondheid van de eter en de gezondheid van de slachter (werken in slachthuizen wordt als zeer traumatisch ervaren).
En op elke kaart is wel een vega gerecht te vinden, in ieder geval in Nederland (al is het soms lang zoeken & niet zeuren over een fantasieloze salade).

Maar wat ik lastig vind, is dat vlees eten de norm lijkt te blijven. Bijvoorbeeld:
Op een verjaardag wordt mijn vriend gevraagd of hij nu ook verplicht vega eet, omdat we zijn gaan samenwonen. Het schaaltje gehaktballetjes wordt in zijn richting geschoven: "neem het er maar van, nu je kan!". En van een wetsvoorstel om bitterballen/snacks voor 50% vegetarisch te serveren, wordt een megaprobleem gemaakt. Omdat men de vrije keuze niet wil belemmeren (behalve dan door op dit moment 100% bitterballen te serveren?).

Omgaan met dit soort situaties vind ik lastig. Met lastig bedoel ik: eigenlijk wil ik fel en giftig reageren, maar als vegetariër wil ik niet weggezet worden als verzuurde idealistische trut. Ik wil in familie-omstandigheden gezien worden als gezellige gast, niet als moeilijke eter. Zelfs al zijn het altijd ándere mensen die over mijn eetgewoonten beginnen. Zelfs al ben ik inmiddels zó lang vegetariër al, dat je mag verwachten dat mensen toch wel meer eigenschappen van mij zouden kennen, dan alleen mijn eetgewoonten...

Ongeveer eens per jaar durf ik iets over de dierindustrie te openen: een slachthuisfilmpje, een schokkend boek (Eating Animals, lees dat!) en nu: de film Okja. En soms, als de blootstelling aan zoiets nog kort geleden was, lukt het me niet om me in te houden naar een toevallig familielid dat zo'n opmerking plaatst. Daarom zou ik willen dat iedereen deze film weer zag, als refresher of als nieuwe informatie.

Zelf heb ik het tijdens het kijken tot halverwege volgehouden, maar daarna heb ik de film met handen voor mijn mond bekeken. Wat een absurdistisch toneel... en wat lijkt het veel op onze hedendaagse wereld. De naam Mirando is niet toevallig gekozen: vielen jullie al de overeenkomsten met Monsanto op? Het akeligste bedrijf dat ik ken (voor meer over Monsanto: kijk de documentaire The True Cost).

Tranen rolden over mijn wangen bij de laatste beelden. Omdat ze niet zoveel verschilden van het slachthuisfilmpje uit België dat ik zag. Okja brengt opnieuw an inconvenient truth je woonkamer binnen. Gaat dat zien, want zelfs de  absurdistische scènes zijn, als we niet uitkijken, niet ver van de werkelijkheid.

★★

Okja is te vinden op Netflix.

P.S. Zelf op zoek naar manieren om je eetpatroon vriendelijker voor mens, dier en milieu te maken? Ik schreef er een drieluik over: Goed Eten.

Goed Eten I: vlees(vrij), verspilling, verpakking
Goed Eten II: voedzaam, van ver, vernieuwend
Goed Eten III: vredelievend, variatie, voorraad

zaterdag 17 juni 2017

Boeken - Taarten bakken in Kigali

Angel is een begaafd taartenbakster en runt een aardig succesvolle onderneming in Kigali (Rwanda). Ze bakt de prachtigste taarten, waarbij het niet uitmaakt of de gelegenheid nu een  verjaardag, doopfeest of een bijzonder etentje was. Via kennissen laat ze extra benodigdheden invliegen naar Kigali, zoals taartstiften en zo weet ze voor haar grote gezin in het armoedige Rwanda wat extra geld binnen te brengen. De familie Tungaraza komt eigenlijk uit Tanzania en Angel mist haar geboorteland regelmatig.

Angel heeft 6 kinderen, of nee: het zijn haar kleinkinderen. Haar zoon en dochter zijn beide om het leven gekomen en Angel, die zeker voor Westerse begrippen nog niet zo oud is om oma te zijn, zorgt dus opnieuw voor jonge kinderen.




Ik was al eens eerder in Taarten bakken in Kigali begonnen, een paar jaar geleden. Het boek sprak me erg aan, maar ik kwam niet verder dan het eerste hoofdstuk: toen moest het alweer terug naar de bibliotheek. Dat was nog in de tijd dat ik vaak een stapeltje boeken meenam. Omdat het me echt teleurstelt boeken ongelezen terug te zetten, neem ik sinds dit jaar steeds maar 1 boek mee van de bibliotheekplanken. Met succes: ik las dit jaar al een paar pareltjes. Dit boek is daar één van.


Intermezzo: het verhaal van Rwanda


In 1994 vond in Rwanda een verschrikkelijke massamoord plaats. De meeste van mijn vrienden waren toen nog baby's, peuters of kleine kinderen, vandaar waarschijnlijk dat veel mensen er nauwelijks vanaf weten. Mocht dat ook voor jou gelden, dan is er één film die ik je van harte kan aanraden: Hotel Rwanda.

Hotel Rwanda is een film gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Paul Rusesabagina. Paul was tijdens de genocide eigenaar van Hotel des Mille Collines. Zelf heb ik ook pas over de geschiedenis van Rwanda geleerd na het kijken van deze film. Inmiddels heb ik hem drie keer gezien: elke keer ademloos. Ik vind het zelfs een beetje een verplichting dat we als mensen uit het Westen onze ogen niet sluiten voor wat toen is gebeurd: de Verenigde Naties hebben pas veel te laat ingegrepen in dit geval (Iris was het gelukkig met me eens).


Hoe het boek beviel


Taarten bakken in Kigali is een boek dat zijn kracht haalt uit zijn achtergrond: het dagelijks leven in een land met zo'n verdrietig recent verleden als Rwanda. Na een sterke introductie moest ik in het begin erg wennen aan de uitgeschreven dialogen. Het ging me allemaal wat traag, waarbij ik misschien over het hoofd zag dat de roman vertaald is en ook alweer 8 jaar oud is.
Naarmate het boek vorderde, zag ik steeds meer waarde in de eerst zo nietszeggende gesprekjes. Angel, of Mama-Grace ('Mama van Grace') zoals ze genoemd wordt, is een simpele maar doortastende vrouw met een groot rechtvaardigheidsgevoel, die moedert over hele buurt. Met succes. Je wordt al snel deelgenoot van het alledaagse leven in de compound en je krijgt een paar prachtige woorden Swahili en Kinyarwanda cadeau.
Verwacht geen ijzersterk plot, maar een indringend bundel ervaringen van gewone mensen, en je zit goed.

Murakoze cyane, Gaile Parkin, voor dit mooie boek.

★★★★

Taarten bakken in Kigali - Gaile Parkin

woensdag 14 juni 2017

Laat zich niet omdenken

Wat een heldere hemel, fel stralende zon, zomaar in Nederland. Blote voeten in het gras.

Het is warm buiten. Fris en beloftevol warm in de ochtend, drukkend en benauwend in de middag. Ik laat mijn rolluik de hele dag halfdicht. Mijn kamerraam staat altijd op een kiertje. Hier leer ik het beste, al zes jaar lang. Achter mijn kleine bureautje, dat me geen enkele rommel toestaat. Dan zou het schrijfvlak immers meteen volliggen. Dat is nu eigenlijk al het geval: verschillende kleine stapels oefenexamens vechten om mijn aandacht.

Geen enkel A4 krijgt die aandacht ook.

Ik zit verslagen op de grond, op valafstand van mijn bureau. Hoe moet ik dit voor elkaar krijgen? Ik heb nog drie weken, maar mijn buik is vol angst, gemetseld als bakstenen. Eindeloos slik ik, maar ik krijg de blinde paniek niet door mijn keel gespoeld, mijn lijf uit. Weet niet waar ik moet beginnen. Weet niet hoe ik dit kan halen, ik? Ik red het niet.

Het zijn hulpeloze gedachten, totaal niet behulpzaam, ik weet het. Wat door mijn hoofd raast is verre van rationeel. Zelfs als ik diverse onvoldoendes haal, kan ik nog een bovengemiddeld goede cijferlijst op mijn gymnasiumdiploma veroveren. Zo netjes sta ik ervoor. Zo goed kan ik de eindexamens in.

Het helpt niet.

Mijn voeten wrijf ik gefrustreerd, wanhopig haast, over het kleine oosterse tapijt voor mijn bed. Mijn voetzolen tintelen van stress, en irritatie over mijn eigen gedrag. Waarom kan ik mezelf nu niet even bijeenrapen? Aan een oefenexamen beginnen? Hoe langer ik hiermee doorga, hoe gestoorder het is, en hoe minder tijd ik straks overhoud voor het leren zelf. Dat besef ik toch wel?

De laatste gedachte maakt me nog zenuwachtiger dan ik al was.
Alsof het zo hoort begin ik weer te huilen.

"Lieverd toch," zegt mijn moeder, die naar boven is gekomen.
"Zal ik een tosti voor je maken?"
Aan haar hand laat ik me naar beneden voeren.
Het is een lange tocht.


Mei 2008

zaterdag 27 mei 2017

Groene dingen in mei

Het hoeft niet altijd iets groots te zijn, juist kleine acties zijn ook heel fijn...
Wat deed ik voor groens of goeds deze maand?


Bron

1. Goodbye Klooker

Ik zegde mijn abonnement op Klooker op, ook al zou het nog enkele maanden lopen. Zoals ik al eerder schreef, is het mij echt te commercieel en ben ik vooral teleurgesteld. Hoewel ik het abonnementsgeld al kwijt ben, besloot ik met hetzelfde bedrag iets beters te doen. Ik ga het geld dat het zou kosten het abonnement te verlengen overmaken naar een goed doel. Op dit moment denk ik aan Natuur & Milieu, maar andere suggesties zijn ook welkom!


2. Afval prikken (of beter: grijpen)

In mijn wijk organiseerden de bewoners deze maand iets waar ik helemaal achterstond: samen de buurt een stukje mooier maken!
Op een zomerse zondagmiddag verzamelden alle deelnemers zich: ik leerde meteen buren kennen die ik tot dan toe alleen maar vluchtig had gezien. Er kwamen allerlei accessoires mee: heggenscharen, rollen vol vuilniszakken, afvalprikkers en tuinhandschoenen.

Veel mensen stortten zich enthousiast op verfraaien van 'gemeentegroen'. Ik ontfermde me over het zwerfvuil. Dat was zwaarder dan gedacht! Het is best lastig om met één hand een vuilniszak open te houden en met een grijper precies elke peuk netjes op te pakken. Gelukkig is voor het eerste probleem een mooi systeem bedacht: een klikring van metaal, waardoor je de vuilniszak openhoudt (mét handig handvat). De oplossing voor peuken grijpen heb ik nog niet gevonden. Even overwoog ik alleen voor groot afval te gaan ("scoren", haha), maar wat voor actie zou dat zijn? Alleen het makkelijke doen? No way: principles are not meant for times when things are easy. Dus ik zwierf verder, zoals het afval dat ik achtervolgde, en stouwde met kramp in mijn handen 2 vuilniszakken vol. Absolute afvalwinnaars? Sigaretten en bierblikjes (once again).


Vooraf dacht ik dat een paar rollen (!) vuilniszakken overdreven was geweest, maar helaas bleken ze allemaal nodig. In enkele uren waren ze op en zag de straat er een stuk schoner uit.

Om heel eerlijk te zijn maakte het geheel me naast optimistisch, ook een beetje verdrietig. Toen ik me inlas over mijn eigen experiment, kwam ik deze bewering tegen: als we allemaal 1 stuk zwerfafval per dag zouden oprapen, zou Nederland zo schoon zijn. Het zou ontzettend helpen, maar als we elke peuk, wikkel of kroon (van een bierflesje) als 1 stuk zouden rekenen, is het naar mijn schatting absoluut niet voldoende.

Gelukkig heeft dat mijn besef over het belang van afval oprapen weer een beetje aangewakkerd. Het volgende blikje dat ik zie, zal ik dus weer netjes oprapen en weggooien!

 
3. Plastic direct recyclen

Plastic afval probeer ik zoveel mogelijk te vermijden, maar soms is dat helaas onmogelijk. Daarom recycle ik mijn plastic sinds dat mogelijk werd in 2009. Helaas zitten er nog veel haken en ogen aan plastic recyclen. Zo is het restproduct kwalitatief minder1 en verkiezen bedrijven door een lage olieprijs vaak toch nieuw plastic boven gerecycled2.

Toch vind ik plastic recyclen altijd beter dan niets doen, d.w.z.: je plastic bij het normale afval gooien. Al was het maar om aan de plasticrecyclaars te laten zien hoeveel plastic er helaas nog steeds in de consumentenmarkt omgaat...


Bron


Sinds kort is er in Amsterdam een leuk initiatief (dat zich uitbreidt!): Zero Waste Lab. Zero Waste Lab wil recycling bevorderen door de deelnemers een beloning te geven als zij gescheiden afval inleveren. In Amsterdam is het percentage gescheiden afval namelijk veel lager dan in de rest van Nederland. Ter illustratie: dat gaat dan om 27% in Amsterdam vs. 51% in de rest van Nederland...

Bij het Lab kun je een grote jute zak ophalen, waarin je thuis plastic, textiel of papier kunt stoppen. Is de zak vol (dat duurt even want trust me: dat ding is huge!), dan breng je 'm terug en krijg je 1 muntje. Jouw plastic wordt direct samengeperst tot plastic korrels, die verkocht worden aan bedrijven. Het muntje kun je inleveren voor korting of gratis producten bij winkels in de buurt, zoals groente, fruit of een kopje koffie.
Klein nadeel: er mag alleen zacht plastic in. Maar ja, alles voor het milieu, toch? ;-)

Het eerste Zero Waste Lab zit aan de Dappermarkt; het tweede wordt binnenkort geopend aan het Waterlooplein. Kijk voor meer info op de eigen website.

Op zoek naar meer groene/goede dingen?


Wat dacht je hiervan?

1. Up to date blijven
Als je in Amsterdam woont: meld je aan voor de nieuwsbrief van de Gezonde Stad. Bij deze organisatie vind je de leukste nieuwe groene ideeën. Zo ben ik er Zero Waste Lab tegengekomen. Er is ook ruimte om jouw idee te pitchen en zo €1000 te winnen voor de ontwikkeling ervan!


2. Firma Koos
Ook al Amsterdam-based, maar dat maakt in dit geval niet uit: Firma Koos. Probeer je eens voor te stellen hoeveel spijkerbroeken er in de wereld zijn. En hoeveel er ook kapot gaan, slijten, of lelijk worden... Wat kun je er dan nog mee? Hier weten ze bij Koos wel een antwoord op. Upcyclen! Waar plastic vaak een 'lager' tweede leven krijgt, worden bij Koos spijkerbroeken verwerkt tot laptophoezen en kussenslopen. Bovendien krijgen mensen 'met een afstand tot de arbeidsmarkt' zoals dat zo mooi heet, hier een echte baan. Twee vliegen in één klap dus!


Bron

 
3. Doe mee aan de Boskalis Beach clean up tour!
Ieder jaar gaat in de zomermaanden doet een groep vrijwilligers een reeks strandwandelingen met afvalprikkers. Doel? De kust van de Noordzee schoonmaken!
Dit jaar gaan er van 1 t/m 15 augustus dagelijks 2 wandelingen van start, één meer in het noorden en één meer in het zuiden. De meeste vrijwilligers lopen één etappe mee, en ook jij kunt je daarvoor opgeven! Je maakt een mooie wandeling en je bent meteen lekker buiten bezig. Er wordt altijd gestart met koffie en thee en soms krijg je van een sponsor bovendien een lunch aangeboden.
Op de kaart kun je zien welke dag er afval geprikt gaat worden op een strand bij jou in de buurt. Ik denk er over ook mee te gaan!

Nodig:
inschrijving van tevoren
1 vrije dag (kan ook op weekenddagen)

Extra leuk: je hoeft je deelnameticket niet uit te printen, de code kan ook vanaf je mobiele telefoon gescand worden... Minder afval!
Wie gaat er mee?!

zondag 21 mei 2017

Eindelijk

Ik doe mijn best meer te schrijven en meer te bloggen, maar het blijft lastig.

Hoe komt dat toch?

2016 is een bomvol jaar geweest. 2016? Begin ik daar nu echt over, bijna 6 maanden nadat elke zichzelf respecterende blogger een jaaroverzicht heeft gemaakt? Zeker. Maar niet omdat ik een schrijfster zonder zelfrespect ben. Juist niet. Ik verleg mijn prioriteiten regelmatig en jongleer en balanceer heel wat af om zo alle ballen in de lucht te houden.

Voor mij als blogger was 2016 een stil jaar. Hoewel ik ruim 200 (!) berichten in concept heb staan voor deze weblog verscheen er hier maar weinig. Achter de schermen, of beter gezegd: in het echte leven, gebeurden er des te meer nieuwe dingen.
Het was het eerste jaar in mijn leven waarin ik het hele jaar in een relatie was, met dezelfde persoon welteverstaan :-).
Het jaar waarin ik voor het eerst solliciteerde op een plaats in de door mij zo verlangde vervolgopleiding tot medisch specialist. Een jaar van veel door Nederland reizen en de randstad intens missen. Eindeloos veel nachtdiensten. Zonnige middagen in de achtertuin met kant en klaar eten. Kennismaken met ernstig zieke baby’tjes en hun ouders. Zorg mogen dragen voor inmiddels overleden baby’tjes, en hun ouders. Thuis huilen op bed van vermoeidheid of frustratie. Maar ook waanzinnig gelukkig zijn om weer te kunnen hardlopen na een blessure. Tot slot: in het laatste kwartaal twee keer verhuizen, twee keer tijdelijk.

Zoveel nieuws in één jaar kost best een hoop energie kan ik je vertellen. Zelfs al heeft alles een gouden randje gehad.


Maar genoeg over het afgelopen jaar

We leven al lang en breed in 2017. Ik merk dat het me wel bevalt om steeds nieuwe stappen te blijven zetten (en surprise: ook dat dat nog steeds veel energie slurpt). Tussen de verhuizingen afgelopen winter door had ik een paar dagen vrij. Dat gaf me adem om te denken.

Als het stof van de planken straks is neergedwarreld, wat worden dan mijn prioriteiten? Ik schreef het op. Ik beloofde het, aan mijn ouders, aan mijn liefste, aan mezelf op papier. En ik deed het allemaal, vanaf januari tot nu. Alleen de voornemens over het schrijven vorderden niet zo. 


Dat is gek, want ik wil juist zoveel schrijven.

Ideeën te over!
Zal ik nu dat stuk schrijven over nachtdiensten in het ziekenhuis of over hoe het is een bomvolle spoedeisende hulp 'leeg te werken'? Of is het tijd voor een meer controversieël onderwerp dat al langer door mijn hoofd speelt? Oh kijk, een tof groen initiatief: als ik er ben geweest en de achtergrondinformatie beter heb uitgezocht, ga ik het echt online zetten! En een gave documentaire, hup, die komt zeker op mijn kijklijstje... Is het al te laat voor een verslag over de halve marathon die ik liep in maart? Of past dat eigenlijk niet op mijn blog?
Naast deze gedachtenstroom, zijn er nog de eisen die ik aan mijn artikelen stel. Die zijn hoog en daardoor kan ik vaak niet in korte tijd waarmaken wat ik me voorstel, wat ik me droom. Omdat het me aan meer tijd ontbreekt, blijven ideeën nog al eens liggen.


Dat is niet erg.

Zoals ik al schreef: ik jongleer met mijn prioriteiten. Mijn dierbaren staan rotsvast bovenaan, maar daaronder kan het wisselen per seizoen. Dat betekent dat het hier soms stiller is, al is dat eigenlijk niets nieuws. Want minder kwaliteit leveren, dat wil ik niet.


En hoe gaat het nu (verder)?

Het gaat best goed met mij. Ik ben verhuisd naar de hoofdstad en heb hier genoeg nieuws om me mee te vermaken :-), maar wil ook trouw blijven aan mijn idealen. Het is niet moeilijk evenementen over duurzaamheid te vinden in Amsterdam, wil ik maar zeggen, maar het is voor mij belangrijker daadwerkelijk iets toe te voegen met een artikel. Dus niet de tiende blogger te zijn die een louter PR stukje naar buiten brengt, maar iets te vinden wat nieuw is én ook echt iets bij gaat dragen. Dat hoeft niet groot te zijn: vele kleine beetjes samenwerken gaan de wereld veel opleveren, zoveel heb ik wel geleerd.

Voor mijn blog denk ik aan de categorieën die ik al had, maar ik wil het mezelf ook toestaan iets relaxter om te gaan met stukken over duurzaamheid. Ik hoef niet altijd alles tot de bodem uit te zoeken, een artikel over een ecofriendly experience is hier ook welkom. Zo denk ik bijvoorbeeld aan een lijstje groene dingen/goede daden per maand. Zodat ik jullie op de hoogte kan stellen dat ik vandaag met een prikstok de wijk heb schoongemaakt, bijvoorbeeld :-)

Ik ben nieuwsgierig wie hier nog leest, maar ik neem aan dat ik dat snel genoeg zal achterhalen als ik actiever word. Lief dat je tot zover las, en tot gauw!

zondag 23 april 2017

40 dagen minder zwerfvuil - Eindstand, met tips!


De veertigdagentijd zit erop! En daarmee ook mijn persoonlijke uitdaging...

Wat was die uitdaging ook alweer?
Elke dag een stuk zwerfvuil oprapen en zo mijn buurt een stukje schoner maken, in plaats van me te ergeren. Mijn eerste idee was het een maand vol te houden, maar uiteindelijk leek de veertigdagentijd me hier ideaal voor.

Hoeveel heb ik in totaal opgeraapt?
Zoals ik al schreef, is een gewoonte élke dag volhouden niet iets voor mij (hoewel, dat geldt niet voor mijn ontbijt want dat bestaat altijd trouw uit havermout, in de winter dan). Toch heb ik gemiddeld 1 à 2 stukken afval per dag opgeraapt. In een Excel sheet hield ik hoeveel precies en wat het zoal was. Uit mijn buurt heb ik in totaal 45 stukken zwerfafval weggehaald!

Verpakkingen van snoep & frisdrank zijn het meest op straat te vinden.
Met stip op nummer 1: blikjes bier en energydrink (minder fotogeniek...)


Is dat geen druppel op een gloeiende plaat? Of: een bodemloze put?
Ja en nee.
Ja, want als één persoon zoals één stuk zwerfvuil per dag opraapt, is daarmee Nederland nog steeds niet vrij van rondslingerend afval. Integendeel. Maar: het mooie van druppels is dat ze in staat zijn tot meer dan je denkt, zeker als je het volhoudt. Een gestage drup holt de steen uit, om maar even bij spreekwoorden en uitdrukkingen te blijven.



Wat denken andere mensen over zwerfafval?
Daar was ik ook benieuwd naar!
Zwerfvuil blijkt ergernis nummer 3 van Nederlanders. Alleen hondenpoep (misschien ook een vorm van afval?) en gevaarlijk rijden scoren hoger. Natuur en Milieu geeft aan dat afval afval aantrekt. Dat herken ik helemaal: denk maar aan Koningsdag en festivals!  

Want wat doe jij straks met je plastic bierglas, als je lekker staat te dansen en alle prullenbakken in je buurt al overvol zijn?

Bij meeste prullenbakken op Koningsdag is het nog erger: ze zijn al vol en het vuilnis ligt er naast... Wat doe je dan? Gooi je je glas op de hoop, en denk je: ik hoop dat de gemeente Amsterdam het morgen opruimt?
Ik hoop natuurlijk dat je een prullenbak zoekt, maar ik kan begrijpen waarom het soms lastig is. Afval trekt écht afval aan. Amsterdam is het meest smerig de dag na Koningsdag: 200 ton afval kan de gemeente dan verwachten. Vanaf de morgen na Koningsnacht gaan er al 400 schoonmakers aan de slag om het een beetje toonbaar te houden...

Een tip is daarom zo min mogelijk afval te maken. Vul je glas bij, drink uit een flesje dat je bewaart of drink iets in een café, waar je een glas krijgt dat je op de bar kunt terugzetten. Over omgaan met afval op festivals gaf ik al eerder tips. 

Op dit lijstje vind je nog 10 items van plastic die je gemakkelijk kunt mijden. Denk aan rietjes, roerstaafjes, flesjes en koffiedeksels (beter nog, spaar ook de beker en neem je eigen mok mee!).

Mooi is trouwens dat afval steeds meer gezien wordt grondstof: Waternet verzamelt bijvoorbeeld urine op drukbezochte evenementen, om daar fosfaat uit te halen. Fosfaat wordt dan als grondstof voor kunstmest gebruikt.


Doel? Dat de parken zo mooi schoon blijven!
Bron


Ga ik dit blijven doen?
Hoe groen mijn hart ook is, eerlijk gezegd ben ik ook blij dat het er op zit. Het maken van foto's bleef een beetje gek voelen en ik vond het soms ook wel een belasting om wéér op zoek te gaan naar iets. Hoewel: helaas was het vaak niet echt op zoek gaan. Rond mijn supermarkt zijn een paar heel slordige straten, daar waait het afval je tegemoet. Dat maakt mijn hart wel heel treurig, moet ik eerlijk zeggen, dus ik zal hier regelmatig wat in de vuilnisbak blijven stoppen.

Ook waar ik mijn fiets stal, ligt vaak wat afval. Daar zal ik blijven oprapen, zeker omdat ik heb gemerkt dat het na oprapen schoonblijft.

En het leukste? Binnenkort organiseert een groep van ~50 huishoudens in mijn straat een schoonmaakdag. Gewoon: een uurtje afval prikken met zijn allen en daarna genieten van een drankje in de zon. Ik kijk nu al uit naar het resultaat! :-)

vrijdag 7 april 2017

Living like Larry - Klooker, mijn (eerste) oordeel

"Ons doel: jij koopt alleen nog spullen waar jij achter staat."

Ineens stond Klooker, een Nederlandse onderneming, overal op mijn tijdlijn. Met zo'n slogan nog wel. Nou, dan heb je me hoor! Ik moest en zou er meer van weten. Vluchtig las ik de eerste regels, geschreven door ene Dennis, over zijn dochter. Daarna drukte ik op like.

Maar ja: je kent het wel.
Er kwam van alles tussen.
Ik zocht nooit meer uit waar Klooker nu echt voor stond.
De like bleef wel staan en een vriendin herinnerde me eraan met een appje.




Ik was blij om te merken dat duurzaamheid en fair trade producten kopen inmiddels meer mensen aanspreekt. Ik ben niet meer de enige chick met interesse in milieu en mensenrechten in mijn vriendinnengroep!

Vrolijk besloot ik meteen werk te maken van mijn voornemen. Ik las de informatie, waar de boodschap al duidelijk in de titel stond: "alleen nog dingen kopen waar je trots op bent en achter staat". Dat wil ik natuurlijk ook, dus werd ik lid.

Ja, Klooker bleek geld te kosten. Niet heel veel, oprichter Dennis vergelijkt het met een kop koffie per maand (iets waar ik mezelf eigenlijk zelden op trakteer, maar vooruit). Naar vriendin A. appte ik dat ik inmiddels lid was, hoor! Met daarachteraan:
€10 per half jaar is zo weinig, ik geef per maand al meer aan goede doelen!

Het leek me toen een ontzettend goede stap van mezelf. Regelmatig zou ik een mail ontvangen over dit soort nieuwe, duurzame initiatieven. Dus geen milieuschade, geen kinderarbeid, geen dierenmishandeling. Fantastisch toch? Ik was heel benieuwd welke inspiratie ik allemaal zou opdoen.


Bron


De eerste mails


De weken daarna druppelden de eerste mailings van Klooker binnen. Na één dag zat er al een "couponoverzicht" in mijn mailbox: met kortingscodes voor allerlei duurzame producten, van kraampakket tot wijn. Op zich niet verkeerd, maar geen van de producten waren nodig voor mij.

Nieuwsgierig las ik één voor één de mails die daarna binnenkwamen. Onderwerpen als "FairChain koffie om trots op te zijn" en "De grote impact van je schoenen" maakten me nieuwsgierig.


Teleurstelling 



Helaas, de mails vielen erg tegen. Door de uitstekende weblogs die ik volg, ben ik nette artikelen gewend met een sterke mening over duurzame producten. Zo'n artikel start bijvoorbeeld met een achtergrondverhaal en beoordeelt het duurzame product uitgebreid.

De mails van Klooker daarentegen zijn vrij mager qua inhoud. Het gaat om enkele zinnen, met veel enters er tussen. Met pathetisch taalgebruik wordt je aandacht getrokken naar een duurzaam product.

Wist jij, dat voor product X, land/boer/dier Y erg moest lijden? Persoon Z, oprichter van bedrijf XYZ, ook niet. Hij ging op reis. 
En hij schrok van wat hij zag.
En daar wilde hij wat aan doen.
Zo ontstond de eerlijke versie van X:
XYZ. 
[Klik hier voor je korting op  XYZ, de eerlijke versie]

Ik verzin dit niet. Met een mailtje van ~100 woorden wordt je aangemoedigd door te klikken naar de Klookersite. Daar staat wel een uitgebreider verhaal, maar het taalniveau blijft hetzelfde: laag. De teksten zijn soms beschuldigend naar de standaardindustrie en hoewel daarin inderdaad veel mis is, ben ik niet gecharmeerd van het verspreiden van paranoia. Ik zie in mijn werk zo vaak wat voor gevolgen dat heeft (bijvoorbeeld als het gaat om je kind vaccineren)...

Bovendien lees je in zo'n mail of op de site geen echt artikel. Het is een advertorial met een kortingscoupon. Voor de producten wordt geen alternatief aangedragen dat het bedrijf geen geld oplevert. Daarmee bedoel ik: bij een artikel over fair fashion is de enige optie: kopen. Er wordt geen woord gerept over ruilen, herstellen, tweedehands of gewoon niets kopen, omdat je al voldoende hebt.
Dat vind ik bedroevend.

Ik bedoel:

En dat vind ik hartverscheurend.



De keerzijde


Het lastige vind ik, dat er bij Klooker wél toffe initiatieven langskomen. Mensen die een goed, sterk idee hadden, die de stap durfden te zetten en hun bedrijf begonnen. Producten ook die (soms!) zeker het kopen waard zijn. Mensen die hun droom uitvoeren die ik juist niet wil kwetsen met deze harde woorden. Mensen die wat mij betreft een breder podium verdienen dan een kortingsbon...

Toch is Klooker niet geschikt voor mij. Ik mis goede teksten, want als de tekst al van lage kwaliteit is, wat voor onderzoek is er dan aan zo'n mail vooraf gegaan?

Wat me ook steekt is iets anders. Online zijn er veel sterkere weblogs te vinden. Zij schrijven vaak kosteloos of krijgen incidenteel vergoedingen. Dat geldt bijvoorbeeld voor Iris, die alleen "ja" zegt als het gaat om écht groene en écht duurzame samenwerkingen.

Klooker verdient ook geld via samenwerkingen, met als verschillen dat
1. De producten minder zorgvuldig uitgezocht lijken te zijn
2. Er veel minder werk lijkt te zitten in de artikelen
3. Je er ook nog voor betaalt, naast wat Klooker voor de samenwerking krijgt.

Dat voelt niet goed, zeker niet als ik denk aan alle sites die ik een stuk beter vind.

Naast de blog van Iris lees ik bijvoorbeeld heel graag op Linda's Zaailingen. Haar stukken over palmolie, twijfelachtig-groene sjoemelstroom en de al minstens zo dubieuze zoekmachine Ecosia zijn ontzettend goed. Zo goed helaas, dat ik na het laatste stuk een grote teleurstelling te verwerken had en Ecosia weer verwijderde als "voorkeurszoekmachine".
Linda zoekt zaken echt tot op de bodem uit voordat ze iets publiceert. (Iets dat ik zelf ook probeer te doen, en dat leidt soms tot enorme vertraging voor bijna elke blogpost...)

Soms is het eindoordeel dat product XYZ de meest duurzame optie is. Maar soms is het oordeel ook dat de meest duurzame optie niets kopen is. Die ruimte mis ik bij Klooker. Ik vermoed dat ik hun slogan te weinig letterlijk heb genomen.

Eindoordeel


★★★★★

Twee sterren. Omdat ik nog steeds denk dat het idee erachter heel nobel is. Ook snap ik dat iedereen geld moet verdienen. Toch zullen het niet meer sterren worden, want het verdienmodel van nu  voelt voor mij niet eerlijk. Ook mis ik goed doordacht en stevig onderbouwd onderzoek naar de genoemde producten, en ik mis alternatieven t.o.v. alleen maar "kopen-kopen-kopen". Klooker stimuleert eerder groen consumentisme, dan bewust groen minimalisme.

Voor mij geldt dus: één keer, maar niet weer.


zondag 26 maart 2017

40 dagen minder zwerfvuil - Op de helft!

Begin maart schreef ik over een nieuw voornemen, of een persoonlijke challenge, if you'd like: 40 dagen lang elke dag een stuk zwerfafval oprapen en weggooien. Omdat het bijna geen moeite kost. Omdat het zo'n makkelijke manier is om de wereld (en mijn directe omgeving!) een stukje mooier te maken! En natuurlijk omdat blikjes, plastic en andere dingen die je op straat vindt, niet vanzelf vergaan...


Hoe gaat het?
Heel goed! Het is geen moeilijke opdracht dagelijks iets op te rapen: als je goed kijkt, zie je binnen 10 meter om je heen wel iets liggen. Dat geldt waar je ook bent, helaas.
Of je nu je fiets op slot zet bij het station, staat te wachten bij de bushalte of de laatste meters naar je werk loopt... o-ver-al ligt afval. Dat is niet oké. Maar het maakt mijn motivatie sterker en de opdracht makkelijker.


Blikjes en pakjes en nog meer blikjes...


Lukt het om elke dag iets weg te gooien?
Nee, dat niet. Het lukt gelukkig wel om gemiddeld 1 stuk afval per dag weg te gooien, omdat je ook regelmatig twee stuks afval tegelijk of per dag oppak.

Gewoontes die je elke dag moet toepassen vind ik altijd al lastig. Niet uit onwil maar een dag vliegt soms echt voorbij. Mijn werk is vrijwel altijd binnenshuis (hoewel dat nog kan veranderen...) en als je 's avonds bij het boodschappen doen vergeet iets op te rapen, is je kans voor die dag al verkeken. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik één keer nog speciaal 's avonds naar buiten ben gegaan. In de regen. Om een blikje op te rapen. Hashtag dedicated.

Wat ik ook niet altijd fijn vond, was het maken van een foto, al heb ik dat natuurlijk aan mezelf opgelegd. Het leek me leuk een overzicht van het afval te hebben - en dat is ook leuk, en helpt tegen vergeten! Maar waar ik minder rekening mee gehouden had, was hoe anderen dan naar me kijken. En hoe belangrijk ik het blijkbaar toch vind wat anderen van me denken. Ik denk al snel dat mensen me gek vinden, als ik een #zwerfie maak, terwijl er natuurlijk wel gekkere dingen gebeuren...


Wat ligt er vooral op straat?
Als ik peuken zou oprapen, zou dat op nummer 1 staan, absoluut. Wat is dat toch, vraag ik me af. Waarom gooien rokers hun sigarettenstompjes op de grond? Ik begrijp dat een sigaret moet worden uitgedrukt, maar dat kan ook tegen een prullenbak, toch?
Omdat ik niet constant met een prikstok rondloop, heb ik voor mezelf een grens getrokken. Ik raap geen peuken op, daar ligt de grens van wat ik vies vind.

Wat er daarnaast ligt: blikjes! Heel veel blikjes slingeren er rond in de parken, slootjes, richels en plantsoenen van onze hoofdstad. Als we statiegeld op blikjes zouden invoeren, was dit in één keer voorbij, daar ben ik van overtuigd.


Ook nog leuke vondsten gehad?
Ja! 8 Albert Heijn zegels, die samen mijn spaarkaart voor een weekendje weg met korting vol maakten. :-)


Is deze uitdaging vol te houden?
Zeker! Dat ga ik dus ook doen, als was het maar om mijn eigen leefomgeving een stukje mooier (en frisser) te krijgen. Of om mijn plaatjesoverzicht nog gevarieerder te maken. Of... misschien toch ook... om anderen te inspireren, al was het maar één persoon...

vrijdag 10 maart 2017

De tekenen

"Ik heb net een uur gehuild," biecht mijn nieuwe collega op als het tijd is om de dienstpieper aan haar over te dragen,
"voordat ik hier naar toe kwam"
"Ik dacht het al aan je te zien," zeg ik. Meteen vraag ik me af waarom ik dan niets gevraagd heb. Behalve mijn standaardvraag voor wie de nachtdienst in gaat:
"Ha, lekker geslapen?"

Als kind huilde ik ook wel eens zo heftig, of zo lang. Ik kon mezelf goed overstuur maken. Zo hard huilen dat ik gierend in moest ademen. Dat ik er bijna de hik van kreeg, niet meer volzinnen spreken kon.

Ze ziet er verfrommeld uit.

Ik ken de tekenen: kleine ogen, rode ogen, bleke en opgezette oogleden boven. Een koud washandje ertegen helpt maar minimaal. Ik weet ook dat opgezette ogen nog erger worden als je na een huilbui je bed in kruipt, of onder de dekens verder huilt.
Paracetamol helpt wat tegen de hoofdpijn die je jezelf bezorgd hebt.
Vege tekenen.

Ze vertelt over haar casus.
Een patiënt, gek gedrag, ze vertrouwde het niet, maar kon er de vinger niet op leggen.
Het spookte, het was midden in de nacht.
Was mijn collega moe, of was de patiënt gewoon moe? Was slaap het beste medicijn?

Ik leef met haar mee.
Nachtdienst is zo anders, je kunt het je haast niet voorstellen als je het nooit gedaan hebt.
De meest onschuldige klacht kun je in de nachtdienst heel ernstig opnemen. Je kunt teveel bloed laten prikken, of antibiotica geven omdat je je machteloos voelt, terwijl de patiënt wellicht niet eens een infectie heeft. Of het is juist andersom. Als je al langer aan het werk bent en oververmoeid, denk je:
Wat wil deze patiënt nu eigenlijk, zo midden in de nacht? Volgens mij is er niets aan de hand.

In de nacht ben je alleen.
Je maakt de beslissing alleen, tekent je vonnis alleen.
Of je overlegt, maar daarvoor bel je bijna altijd je supervisor wakker.

Ze vertelt over haar overleg, ik hoor: niets had anders gekund, hooguit wat sneller, met gelijke afloop. De patiënt maakt het goed.

Haar ogen hebben al rimpeltjes aan de zijkant. Ze is weliswaar iets verder in de twintig dan ik, maar het verbaast me toch.

Zelf huil ik gemakkelijk, vroeger meer dan nu. Ik weet niet precies waarom. Door te huilen uit ik angst, pijn, woede en frustratie. Huilen is echt mijn ding, behalve dat het dus écht mijn ding niet is, natuurlijk.

De pieper gaat. Ik bekijk nog snel een bloeduitslag.
Haar kwetsbaarheid wordt rap opgeruimd. We moeten overdragen.
Mijn medeleven wimpelt ze nog net niet weg.

Soms bekruipt me een angstig, alarmerend gevoel als ik de tekenen zo goed herken.
Maar alarmsymptomen zijn waardevol,
zoals geneeskunde me leerde.

donderdag 2 maart 2017

40 dagen minder zwerfvuil

Gisteren, woensdag 1 maart, is de 40-dagentijd begonnen. In het christelijk geloof en dan met name het katholieke is dit een periode van vasten. Een tijd van onthouding en bezinning, onderweg naar Pasen.

Of je nu gelovig bent of niet, geloof ik dat het af en toe goed is jezelf ergens van te onthouden: (te veel) drank, suiker, vlees, uitputtende gewoontes zoals een agenda die je veel te vol plant... Daarbij geloof ik alleen in onthouding die jezelf, of de wereld iets moois brengt en dus niet in de extreme vorm: vrijwel volledige onthouding van eten (anorexia nervosa) of rust (orthorexia) of... Noem het maar. Er zijn helaas genoeg ongezonde manieren van onthouding te bedenken.

Mijn persoonlijke uitdaging in onthouding ligt op het gebied van eten, maar sinds ik mijn vorige stukje schreef wil ik er iets aan toevoegen. Niet alleen de maand maart, maar de hele 40-dagentijd regelmatig afval oprapen.

Regels? Ik raap dagelijks een stuk zwerfafval op en zorg voor een #zwerfie.
Uitzonderingen? Ja, aangezien ik mijn telefoon regelmatig niet bij de hand heb: ik mag ook op één dag twee dingen oppakken of incidenteel de foto overslaan.

Let's make this world a better place!

Een reserve-item, alvast opgeraapt op 28 februari ;-)

vrijdag 24 februari 2017

Overpeinzingen op de fiets

's Morgens, onderweg naar mijn werk, fiets ik over bedrijventerrein, langs een terrein van de Nederlandse Spoorwegen. Het bestaat uit slootjes en stukjes grasveld, midden tussen allerlei grote bedrijven in. Cateraars en mediabedrijven, bijvoorbeeld. Een paar weken terug waren de grasvelden nog bedekt met een dik pak sneeuw, maar nu die goed en wel gesmolten is, zie ik hoe het er echt voor staat.

Wat er echt ligt.
Hamburgerbakjes van McDonalds (5x). Een yoghurtpak (1x). Plastic drinkflesjes (3x). Wegwerpkoffiebekers met plastic deksel (3x). Het aangevreten karkas van een dode vogel (1x). Een plastic stokje waar een ballon op kan (1x). Peuken (niet te tellen).

Tussen al deze rommel door struint een meerkoet, onderweg naar de sloot. Ik bekijk haar voeten gefascineerd. Wat is dat in de natuur toch mooi uitgekiend, die vliezen tussen de tenen.
Op bijna ieder grasveldje vind je ook een paar molshopen. In gedachten zie ik al voor me hoe de vrijwel blinde mol haar hoofd stoot aan een leeg blikje energydrink van een Duitse, prijsvechtende supermarkt. Of haar snuit per ongeluk in een leeg chipszakje steekt. Het zou grappig zijn - nee, vooral heel treurig. Bijvoorbeeld zoals de meerkoet naast me op het gras loopt, gevaarlijk dicht langs stukken plastic waar ze zomaar verstrikt in zou kunnen raken.



Bron


Bizar. Waarom staan we dit toe? Wie gooit deze spullen uit de auto?
Voor, naast en achter me fietsen (dagelijks) tientallen mensen. Ik zie niet vaak iemand iets op straat gooien, gelukkig (peuken helaas uitgezonderd...). Er is zelfs een boete voor.
Maar het is niet genoeg. Het gebeurt toch.

Dus daar ga ik maar weer:
- Het blikje van een ander weggooien terwijl ik wacht op een vriendin.
- Weggewaaide folders terugstoppen in de papierbak.
- Dat rondslingerende glazen flesje meenemen naar de glasbak.
- Misschien zelfs binnenkort iemand aanspreken...

Waarom niet de #zwerfie-gewoonte ook oppakken?
Naast mensen bewust maken van het probleem, is dat misschien wel het enige positieve dat helpt.
Even diep zuchten... en gaan.
Zoals stichting KLEAN maar wil zeggen: Klagen Loont Echt Absoluut Niet :-)


De leuke #zwerfie tip vind je overigens ook in het vrolijke Hedendaagse Heldenboek van Rachel van de Pol. Subtitel: 365 manieren om de wereld te redden (of in elk geval een beetje). Hierin lees je hoe schrijfster Rachel van der de Pol de wereld probeert te verbeteren met één positieve daad per dag. Je begrijpt: dit boek staat hoog op mijn to read-lijstje :-)

zondag 12 februari 2017

Living like Larry - Stemmen met je idealen

Tijd voor... politiek!

Of je nu een gepassioneerd volg(st)er van de politieke ontwikkelingen bent, met een half oog toekijkt of er het liefst helemaal niet mee te maken krijgt: je ontkomt er niet aan. In maart zijn er in ons land weer verkiezingen. Om precies te zijn: op 15 maart 2017 mogen we stemmen wie er in de Tweede Kamer komt te zitten.

En dat is iets heel belangrijks, al kan ik me voorstellen dat dat niet zo voelt. Of dat je soms niet meer weet waar te beginnen.

Met dit artikel help ik je door de partijen en verkiezingsprogramma's heen, zodat jij straks overtuigd kunt zeggen: ik heb op partij X gestemd omdat zij mijn idealen uitdragen! 


Waarom is het belangrijk om te stemmen? 

1. Omdat je wil dat de juiste personen aan de macht komen. Kijk naar Amerika.
2. Omdat je wil dat er in ieder geval een politicus is (desnoods in de oppositie) die jouw idealen uitdraagt.
3. Omdat mensen gevochten hebben voor jouw stemrecht. Vanaf 1917 (nu dus 100 jaar geleden) kan een vrouw zich verkiesbaar stellen. En vrouwen mochten vóór 1919 niet eens stemmen. Arts Aletta Jacobs werd in 1883 afgewezen toen zij vroeg om kiesrecht.
Kortom... alle reden om nu wel te gaan stemmen.


Help! Ik weet niet waar ik moet beginnen!

Het is belangrijk dat je eerst vooral voor jezelf weet, wat jij belangrijk vindt. Waarschijnlijk ben je jong en interesseren onderwerpen als hypotheekrente-aftrek, één groot zorgfonds of legalisering van wiet* je niet zo. Of heb je wel een mening over een de mogelijkheid tot een referendum, maar is het niet je grootste zorg.

Er bestaat een hele rits aan invullijstjes online ("wijzers en kompassen") die je een advies kunnen geven.

1. De stemwijzer koos bovenstaande minderinteressante thema's wél om je te adviseren. Voor mij was het niet helemaal wat ik nu precies belangrijk vind. Maar ach, je kunt er beginnen. Op de Stemwijzer is trouwens ook veel kritiek.

2. Gelukkig kun je ook gebruik maken van de Kieswijzer van Trouw, die ik een stuk meer vertrouw (hihi, woordgrap). De Kieswijzer doet het trouwens niet zo goed in browser Mozilla.

3. Maar het topstuk vind ik toch wel het Groene Kieskompas! Dat ligt echt helemaal in mijn straatje, qua stellingen, en ik denk ook bij de lezeres van mijn blog. Dankzij Iris was ik er meteen van op de hoogte.

4. Op 15 februari wordt ook nog eens de Jongerenkieswijzer gelanceerd. Die heb ik nog niet kunnen beoordelen.

Wat kan ik nog meer doen?

Eerdere verkiezingen, zoals in 2012, waren er best wat andere sites die je wilden helpen met je keuze. Zo had je de Groene/Duurzame Stemwijzer, bijvoorbeeld. Ik ben er al een tijd mee bezig, maar bij deze verkiezingen heb ik ze nog niet online zien komen, helaas...
Gelukkig kun je zelf ook heel wat!

Het belangrijkste is te beslissen welke onderwerpen jij belangrijk vindt. Daarna kun je nagaan hoe partijen die jij overweegt hierover denken. Het is ook goed om te weten wat jouw "antipartijen" vinden, maar verspil hier vooral niet te veel tijd aan.

Vind je het belangrijk hoeveel vrouwen of jongeren er binnen een partij de ruimte krijgen? Lees dan dit of dit artikel eens. Spoiler: de Tweede Kamer zal sowieso voor 2/3e uit mannen van middelbare leeftijd bestaan.



Bron: Statiegeld moet blijven

Hoe denkt partij X over milieu, dieren- en mensenrechten?

Er zijn een heleboel "groene" onderwerpen te bedenken! Vraag is... wat is voor jou het belangrijkst?
De Facebookpagina Statiegeld moet blijven zette het al op een rijtje: hoe denken partijen over statiegeld? Vluchtelingenwerk maakte een overzicht van partij-meningen omtrent asielbeleid; je vindt het hier.

Dat inspireerde mij een tabel te maken over belangrijke onderwerpen die te maken hebben met dierenwelzijn, milieu en mensenrechten.**
Zoiets kun jij natuurlijk ook: verdiep je online in partijprogramma's (meestal gemakkelijk te downloaden als PDF) en maak zo je keuze.


Wat is strategisch stemmen? Is dat iets voor mij?

Strategisch stemmen: stemmen op een grote partij die kans maakt in de coalitie te komen. Dit doe je in plaats van stemmen op een kleine partij waar je misschien meer overeenstemming mee voelt, maar die naar jouw inzicht of de peilingen geen kans maakt te mogen regeren.

Is het iets? Dat is een vraag die pas achteraf beantwoord zult zien. Je weet per definitie pas als de regering gevormd is, of jouw stem zin heeft gehad.
Wel duidelijk is dat je helaas niet altijd op verkiezingsbeloften van gedroomde coalitiepartijen kunt rekenen. Een onverwacht grote winnaar zal toch kunnen of soms zelfs moeten deelnemen in het kabinet.


Maar ik ben op vakantie/niet in Nederland op 15 maart.

Geen probleem. Nu je er zo ruim van te voren over nadenkt, leer je meteen wat je daaraan kunt doen: stemmen per brief. Je vraagt het aan op de site van je eigen gemeente.


Tot slot nog even dit. Je kent misschien wel de volgende quote

Every time you spend money, you're casting a vote for the world you want to live in

Oftewel: jouw uitgavenpatroon geeft aan wat je belangrijk vindt.

Heel zwart-wit geschetst: geef je je geld uit aan bio-industrie vlees, sweatshop & milieu-onvriendelijke kleding, sigaretten, vuurwerk, een auto en fossiele brandstoffen? Of kies je voor eerlijk geproduceerd voedsel, lokale groente, fair trade chocola, goede doelen, groene stroom en kleding met duidelijke herkomst?

De keuze is aan jou. Elke dag weer.

Dit geldt wat mij betreft ook voor stemmen. Dan gaat het zelfs over reusachtige geldstromen zoals subsidies!
The possibilities are endless... Just think about it :-)




Achtergrond
Dit is niet de eerste keer dat ik schrijf over politiek en groen idealisme. In 2012 moest er ook gestemd worden en schreef ik een kort stukje, genaamd Groen Stemmen. In dit stuk heb ik het onderwerp uitgebreider behandeld.

Ik zou het leuk vinden om in de reacties te lezen of er behoefte is aan meer stukjes over politiek en de Tweede Kamerverkiezingen! Laat het me hieronder weten.


* Goh, die optie, de legalisering van wiet, daar hebben we het echt al eeuwen over...sinds ik mag stemmen in ieder geval. Wietgebruik irriteert mij als grote-stad-liefhebster (én arts) vooral. Legalisering is dus niet zo belangrijk voor mij.

** Aanvankelijk had ik dit overzicht op mijn blog willen delen, maar het is eigenlijk beter om het zelf uit te zoeken. Wat ik belangrijk vind, speelt voor jou wellicht geen rol. De één leest hier misschien voor milieuzaken, maar een ander totaal niet. Kortom: ik wil mijn politieke mening niet aan jullie opdringen, maar handvaten om het uit te zoeken, die geef ik je graag :-)