vrijdag 2 augustus 2019

Woelmuis

Donderdag. De slaap overmeestert me in een zachte, wollige vlaag van enkele seconden. Het voelt als een geschenk, een wonder bijna: nooit maak ik dit mee. Rond 6:00 uur word ik uitgerust wakker en tref mijn vriend al achter zijn laptop. Jet lag. De ochtend begint zo makkelijk, een warme bries strijkt langs mijn armen terwijl ik ruim op tijd begin met fietsen. In sportbroekje, het gaat net zo. De thermometer zal 40 graden laten zien vandaag, maar ik begin eerst maar eens met het voorzichtig openen van mijn e-mail in een gekoelde ruimte.

Hoe anders is deze avond. Vrijdag. Mijn hals, mijn wangen, mijn voorhoofd. Alles is warm. Naast me de ademhaling van een man die slaapt, maar het lukt mij niet in die staat te glijden. Alleen in woelige gedachten en angsten over verhitting. Of dit, werkelijk dit, de wereld is waarin ik nog na zal gaan denken over een kindje krijgen, ooit. Of dan niemand, werkelijk niemand, zich zorgen maakt om wat dit betekent. Extremen zijn niet normaal. Ik doe onderzoek naar extremen, for crying out loud, en juist de definitie maakt dat maar een enkeling zo'n extreme waarde ziet. Niet meerdere landen op één continent.
Een nieuwssite waar gewaarschuwd wordt voor brandend heet asfalt, wanneer heb ik in mijn jeugd ooit aan de gevoeligheid van hondenpootjes hoeven denken in de zomer?

En toch, ik ook, ook ik kwam thuis met het vliegtuig. Ik wou dat het niet zo was, maar het was wel zo, en ik wilde het maar wat graag toen ik het betaalde. Ogen dicht en bomen planten bij dat knopje voor compensatie van CO2. Kom aan, het is alweer anderhalf jaar geleden! Maar als iedereen leeft zoals ik... is het dan wel goed genoeg, of nog steeds niet?

Zaterdag. Het wachten

Zondag. Duurt lang

Maandag. En ik voel dat 's ochtends zo goed.

Dinsdag. Maar het huis

Woensdag. is nog steeds niet koel.

Donderdag. Slaap, slaap, slaap. Poule mijn zorgen in het overlijden van O, die al tien jaar ziek was, en denk aan T, die nu net patiënt geworden is. Dat nog maar zo kort zal zijn. En waar we om rouwen.
Niet het spoedige einde, maar haar kleine leven, het gemis van wat juist nu komen ging.

Slaap, please, slaap.

zondag 3 maart 2019

Verkiezingen 2019 - Wat stem je voor een groener Nederland?

Op 20 maart 2019 zijn er verkiezingen - voor Provinciale Staten en waterschappen, welteverstaan. Wacht, blijf lezen! Ik weet dat het onderwerp saai klinkt, maar  het een belangrijk moment: ook hierbij kun je je stem laten horen, als je ouder bent dan 18. Laat weten wat jij belangrijk vindt, stem voor een duurzamer Nederland! Of... heb je nooit echt tijd gehad (of genomen!) je er in te verdiepen? Geeft niets, dat heb ik voor je gedaan!

De verkiezingen voor de Provinciale Staten op 20 maart zijn dé reden dat verschillende politieke partijen weer campagne voeren. De uitslag zou immers een afspiegeling kunnen zijn van de politieke voorkeur van de Nederlandse kiezer op dat moment, en dus een goede "tussentijdse analyse".

Maar daarnaast geldt ook de andere kant: de provinciale staten en waterschappen zijn bestuursorganen, met échte taken. Ándere taken dan de landelijke politiek. Superbelangrijk dus, om ook bij deze verkiezingen je stem te laten horen.


Bron: Pixabay


Provinciale staten
Elke gemeente in Nederland heeft een burgemeester en wethouders. Zij worden gecontroleerd door de gemeenteraad. Zo'n structuur is er ook voor elke provincie. De provinciale staten zijn het controlerende orgaan van de provincie. Ze controleert of het dagelijks bestuur van de provincie haar werk goed uitvoert. De besluiten binnen een provincie gaan over van alles: aanleggen van nieuwe wegen of nieuwe sporen, wijzigingen in OV (bijvoorbeeld het afschaffen van een bushalte) of milieubeheer. Het is dus toch niet zo ver-van-je-bed als het lijkt!

Bovendien kiezen de leden van de Provinciale Staten in mei van dit jaar de leden van de Eerste Kamer - best belangrijk, en vandaar dus ook de lobby van de landelijke politiek. Met alleen de stemmen tijdens de landelijke verkiezingen kom je er niet. En omgekeerd: ook wij hebben 2 kansen om ons te laten horen!




Waterschappen
Nederland kent 21 waterschappen. Waterschappen zijn bestuursorganen die zorg dragen voor de waterhuishouding. Ontzettend belangrijk in een land als Nederland, dat voor 26% onder de zeespiegel ligt, en voor meer dan helft van het land gevoelig is voor overstromingen. Een waterschap zorgt bijvoorbeeld voor onderhoud van dijken en sluizen en gaat over het zuiveren van afvalwater.
Welk waterschap bij jouw postcode hoort kun je hier opzoeken

Maar wat stem je dan?

Vind je het lastig een keuze te maken, omdat het nu een stuk vager lijkt dan bij landelijke verkiezingen? Gelukkig bestaat er ook een kieswijzer voor de provincie!

Net als tijdens de landelijke verkiezingen bevat de kieswijzer pittige stellingen, waarbij je soms misschien niet weet wat je er mee aan moet. Gelukkig heb je nog even de tijd je er in te verdiepen, zodat je op 20 maart een weloverwogen keuze kan maken.
Anders dan bij de landelijke verkiezingen, kan ik hier niet goed aangeven wat groene, duurzame partijen zijn - het hangt echt af van welke milieuthema's je zelf belangrijk vindt.

Woon je in Zuid-Holland? Dan kun je ook het groene kieskompas invullen! Dit laat duidelijk zien hoe groen de verschillende partijen in de provincie Zuid-Holland zijn.

Woon je in Utrecht? Het verkiezingsdebat over belangrijke natuur- en milieuzaken vindt plaats op 4 maart 's avonds in TivoliVredenburg - je kunt je nog aanmelden!

Woon je in Noord-Holland? Het verkiezingsdebat (met aandacht voor groen!) in deze provincie vindt plaats op 13 maart.

Foto: Aurelien Lemasson-Theobald (via Unsplash)


Ben je niet thuis op 20 maart?
Je kunt iemand machtigen om voor jou te stemmen. Op het stembiljet dat je via de post krijgt staat hoe dit moet.

Meer weten?
-
De geschiedenis van de waterschappen is door Arjan Schreuder mooi uiteengezet in het NRC Handelsblad. Meteen ook de juiste plek om te lezen waarom het géén goed idee is waterschappen op te doeken, en het waterbeheer via de landelijke politiek te laten verlopen.

- Uitleg Provinciale Statenverkiezingen van de Rijksoverheid

zondag 17 februari 2019

Apptip! - Je eigen kleding opnieuw bekijken met Cladwell

Bij duurzaam & milieubewust leven hoort onvermijdelijk zuiniger met je kleding omgaan, en minder kleding kopen. Het telen van katoen is een enorm intensieve proces, dat vele liters water kost en waarbij vaak pesticiden gebruikt worden. Ook het verven van de stof is niet zonder milieuschade. Tot slot komt er bij het naaien van de kledingtukken vaak kinderarbeid kijken, en krijgen ook volwassen medewerkers lage lonen...

Daar wil je dus niet meer aan meedoen.

Aan de andere kant ken je vast ook dat gevoel: wat moet je nu weer aantrekken? Ik heb soms dagen (wéken!) dat ik het niet weet, en 's ochtends weer minutenlang twijfel. Vooral sinds ik afgestudeerd ben en vaak netjes voor de dag wil (of moet) komen, heb ik hier last van. Zoveel gelegenheden met dress code: bruiloften, sollicitaties, een werkbezoek, begrafenis. Of het gevoel dat je zoveel nodig hebt: nette kleding voor op werk die niet je eigen stijl is, of juist prachtige kledingstukken die je niet voldoende warmhouden in de barre winter....

En misschien heb je, net als ik, ook niet voldoende tijd om in je eigen kledingkast te snuffelen en steeds weer na te denken over nieuwe combinaties. Of verlies je kledingstukken makkelijk uit het oog, omdat je toch steeds voor dezelfde trui gaat.

Ik kwam onlangs een ontzettend leuke app tegen die me helpt mijn eigen kledingcollectie meer te waarderen, en ik deel hem graag hier: Cladwell! Slogan: Your guide to a happier closet, en dus ook een duurzamer gebruik daarvan :-)


Bron



Hoe het werkt
Het idee is simpel: je voert in de app in welke kledingstukken je hebt. Na enkele vragen over je stijl en het klimaat waarin je leeft (lees: warm of koud), kun je beginnen. Je kiest de kleding door te klikken op bestaande plaatjes en bouwt zo je kledingkast na. Zelf heb ik dit in delen gedaan, bijvoorbeeld om tijd te verdrijven in het OV. Nu heb ik zo'n beetje al mijn winterse kleding erin staan.
De app biedt allerlei basics aan: zwart t-shirt met ronde hals, zwart t-shirt met V-hals, witte blouse, enzovoorts. Dat maakt het heel makkelijk invoeren.

De collectie lijkt eerst onvolledig, maar dat verandert als je een stukje verder komt. Dan kun je kledingstukken ook selecteren op soort en kleur, en vind je dus heel makkelijk precies die blauwe coltrui die je zelf ook in je kast hebt hangen.

Inzicht
De app geeft je vervolgens voor iedere dag een suggestie, of stelt zelfs een heel weekprogramma voor je samen. Ook kun je 'loggen' wat je vandaag of (eer)gisteren of de dagen daarvoor gedragen hebt, inclusief schoenen. Je kunt direct al zien hoeveel combinaties er mogelijk zijn met jouw kledingkast (ik zat al snel op 652 mogelijke combinaties!). Ook je favoriete kleuren worden meteen inzichtelijk. Ik ben echt gek op rood, en uiteraard duwde Cladwell me meteen met mijn neus op de feiten. Best confronterend: rood op rood staat vaak niet, veel weinig gedragen items dus.

Nadat je een aantal dagen hebt gelogd (liever nog een aantal weken), kun je je eigen statistieken bekijken. De app houdt vervolgens voor je bij welke kledingstukken je regelmatig draagt, en welke je best iets vaker aan zou mogen trekken. Het kan je zelf op nieuwe ideeën brengen: als je ze met reden niet draagt, kun je ze misschien weg doen?



Extra's
Met de app kun je ook capsules maken: bijvoorbeeld met feestelijke kleding, of een collectie kleding voor als je een uitdaging aangaat zoals de 10x10 challenge.

Tips
- Wees niet te precies met het kiezen van kleding: een kledingstuk hoeft niet exact hetzelfde te zijn, als je zelf maar weet wat je ermee bedoelt.
- Neem de suggesties ook niet al te serieus: soms zijn ze niet in overeenstemming met het weerbericht. Die mogelijkheid is er trouwens wel, maar dit werkt volgens mij alleen als je de app je locatie doorgeeft.

Bron


Positieve punten
- Inzicht in je eigen kledingkast: hoeveel heb je, wat draag je nu echt het meest, wat zou je weg moeten doen? Ik ben gek op dat soort statistieken!
- Elke dag weer nieuwe inspiratie! Welke combinaties kun je nog uitproberen?
- Zien wat er ontbreekt: Cladwell laat je ook zien welke (basic) items je mist die veel anderen met jouw kledingstijl wel hebben, bijvoorbeeld een blazer of lang vest.
- Het was eerst een betaalde app, maar Cladwell is inmiddels gratis!
- Ik vind het dus écht een heerlijk kortdurend tijdverdrijf om te 'loggen' welke kleding ik draag als ik sta te wachten op de trein.

Minpunten

- Overbodige features
Sinds kort krijg je regelmatig een enthousiast gif'je te zien als je weer een outfit hebt geregistreerd. Had van mij niet gehoeven, maar ik ben dan ook een enorme liefhebber van clean. De powerpointsheets van mijn presentaties zijn ook altijd zo leeg mogelijk ;-) Verder kun je een heel profiel aanmaken en vrienden toevoegen, dit was wat mij betreft ook niet nodig en laat ik liever over aan de ware fashionista's.


Kortom: een (gratis!) app met veel mogelijkheden, kijk eens wat je er van vindt!
Laat me vooral ook weten wat je zelf al doet om je eigen kledingkast zo duurzaam mogelijk te gebruiken - wie weet kan ik er nog iets van leren.

zaterdag 17 november 2018

Kijktip! - Genaaid

Echt veel tv keek ik niet, maar de laatste weken is het er in geslopen. Er zijn veel boeiende documentaires die ik terugkijk en ondanks het pulp dat de televisie soms brengt, zijn er ook programma's die je aan het denken zetten, of zelfs hoop geven. Hoop dat verandering nu niet ver weg meer is, dat een nieuwe manier van omgaan met de aarde nu écht bijna van start gaat.

Woensdagavond keek ik de eerste aflevering van Genaaid, en ik kan jullie allemaal aanraden terug te kijken. Ook als je al weet hoe verziekt het fast fashion-deel van de mode-industrie in elkaar zit. Misschien juist dan.


Bron: EO, via Jan

Het plot? Een groep jonge Nederlandse fashionista's mag een mode-collectie ontwerpen voor de Dutch sustainable fashion week. Vijf mensen met enorme liefde voor mode, die dromen van een eigen collectie... Niemand hoort natuurlijk dat het gaat om dúúrzame kleding.

Daar zit meteen de twist in het programma: de jongeren blijken niet zomaar die collectie te gaan ontwerpen. De groep reist eerst naar Myanmar, om te zien hoe onze kleding nu eigenlijk gemaakt wordt. En niet alleen mee te kijken: ze gaan ook echt het werk van de arbeiders overnemen. De eerste aflevering start met katoenplukken, maar uiteraard zal er de komende weken op televisie ook geverfd en genaaid worden.

Het duwde me weer met mijn neus op de feiten: dit is waar ik het voor doe. Ik wil dat niemand zo hoeft te lijden voor mijn simpele t-shirt of mooie jasje. Niet de vrouw die het stiksel naait. Niet de jongen die het leer chemisch bewerkt. Niet het dier dat gedood moet worden om het leer te verkrijgen.

Zo'n programma, zelfs al is het idee niet nieuw, toont mij het waarom.

Want mijn eigen filosofie, normen en waarden naleven vind ik niet altijd makkelijk. Laatst fietste ik de hele zaterdagmiddag door de stad, op zoek naar een fotoboek in een bepaald formaat, dat niet van leer gemaakt was. Man, ik was moe en had het helemaal gehad. Waarom moest ik toch zo moeilijk doen? Wie geeft zichzelf toch de opdracht: 'vermijd leer als dat redelijkerwijs mogelijk is'?!
Maar enkele uren later kocht ik tevreden een boek van gerecycled katoen, met een prachtig zachte omslag. En enkele dagen later zag ik dit programma, en dacht:
ik doe mijn uiterste best hier niet aan mee te doen.

Omdat dit is hoe ik wil leven: met minder impact. Met spullen die een tweede leven krijgen, die je deelt of doorgeeft. Met geweten, en aandacht voor mens, dier & milieu.

Yes, Genaaid is een aanrader. Hier kun je de eerste aflevering terugkijken.

Dat het programma-idee niet nieuw is, zal de meeste 'duurzame lezers' niet verbazen, denk ik. In 2012 kwam BNN met de serie Bloed, zweet en luxeproblemen. Hierin vertrok een groep heel verschillende jongeren naar Afrika én Azië (de vliegreizen konden niet op...) om te kijken waar de grondstoffen voor onze spullen vandaan komen. Ze werkten mee voor het normale loon en moesten zich staande zien te houden in o.a. mijnen in Ethopië.
De groep was natuurlijk ontzettend verschillend: een vegan meisje dat prekend in beeld kwam samen met meer verwende tieners in één groep, dat leverde vast televisie om te smullen op... Helaas hield Daphne er een vervelend gevoel aan over - hopelijk is dat voor de deelnemers van Genaaid niet het geval (presentatrice Jennifer Hoffman denkt van niet). Toch was Daphne's televisie-optreden niet voor niets. De beelden van de leerlooierij lieten mij lange tijd niet meer los, en ik noemde het programma niet voor niets ook kort op mijn blog toen.

Meer meningen?

Televisie volgens het credo van Louis Paul Boon: "Schop de mensen tot zij een geweten krijgen" - Arjen Fortuin, NRC

Een absolute must see voor iedereen die kleren in de kast heeft van grote modeketens. Eigenlijk voor iedereen die kleren in de kast heeft. Eigenlijk voor iedereen. -
Tara Vierbergen, Jan Magazine



Oja, en hoe zit het met deze blog?
Het is stil geweest op Mille Pagine. Misschien wijd ik er later meer woorden aan. Een belangrijk motto in mijn leven, opgepikt in een lastige periode, is You can't have it all, but you can always have, and always do, great things. (Danielle Laporte). Dat betekent dat je soms tijd moet weghalen bij een geliefde taak en verplaatsen naar een andere taak.

maandag 25 juni 2018

Troebel

Het is zaterdagavond, bijna middernacht. Ik lig nog te piekeren over het boek dat ik net uitlas, The Bone Sparrow. De lieve, aandoenlijke hoofdpersoon was fantasierijk, maar het verhaal bezorgde me kippenvel omdat het gebaseerd is afschuwelijke werkelijkheden. Over vluchtelingenkampen, en over de vervolging van het Rohingya volk. Naast me is mijn vriend bijna in slaap gevallen. Onder de deur nog een streepje licht: het zijn de langste dagen van het jaar. Zo heerlijk vind ik dat, urenlang licht - maar op zo'n moment als dit wat minder...

Ik woel onder de deken, want ik kan het maar niet van me afzetten: dat dit doodgewoon gebeurt in Australië. Australië, notabene, het land waar elke jonge Europese backpacker heenwil: om koala's te knuffelen, kangoeroes te zien, te snorkelen en party-hostels af te gaan. Om een tijdje te werken, of doorheen te reizen of misschien zelfs te wonen en studeren.

Dat nu juist datzelfde land vluchtelingen al op zee terugstuurt, of op land zo onmenselijk behandelt. Ik kan er niet goed bij.

Ik twijfel ook. Ik zou me beter willen inlezen in de problematiek, maar eigenlijk wil ik ook graag slapen, en meer kennis zal er waarschijnlijk voor zorgen dat ik alleen nog maar later of slechter slaap.

Om mezelf af te leiden pak ik mijn telefoon voor een rondje. Je kent het wel: een mini tour langs je favoriete apps. Stom misschien, maar in het donker lijken je ideeën soms briljant. Even simpel plaatjes kijken zal me goed doen, denk ik nog, als ik op LinkedIn het ene na de andere briljante CV bekijk. Van vaagbekende maar briljante collega's. Wat een werk verzetten deze mensen terwijl ik probeer te slapen: banen die in elkaar overlopen, meerdere banen, promotietrajecten die cum laude behaald worden in minimale tijden, vrijwilligerswerk, eigen bedrijf...

Comparison is the thief of joy - I know, I know.

maar ik scroll verder, alsof ik behoefte heb aan wat extra zelfkastijding. Er zullen altijd mensen zijn met meer ervaring, bij betere bedrijven, met langere CV's dan ik én meer hobby's erbij. Mensen die niet slapen, die onmogelijk dagelijks/wekelijks zelf kunnen koken, want wanneer doen ze dat dan? Nemen ze een mok mee naar hun werk? Rapen zij ook plastic op? Waarom profileer ik me niet meer met mijn normen en waarden, waarom is mijn blog anoniem? Van gepieker over anderen verval ik in gepieker over mezelf, en wat ik ook bedenk, ik kan mijn achterstand nooit meer inhalen, en ik wil zo graag mijn droombaan...

"Tijd om je telefoon weg te leggen, schatje" fluistert mijn vriend onverwachts.
"Was je nog wakker?" beantwoord ik zijn vraag, en ik klink net zo suf als ik me voel.
Suf dat ik me nu, en zo vaak, rot voel om deze problemen, problemen zo klein dat ze met het blote oog niet zichtbaar zijn. Niet zoals armoede, honger en pijn zichtbaar zijn. Niet zoals oorlog, plastic, ziekte en milieuvervuiling de wereld genoeg te doen geven voor jaren.
Mijn issues zijn problemen die ik achter me kan laten, kan vergeten als ik ga sporten, koken, of douchen - terwijl wie op de vlucht is voor armoede, ellende en geweld zich vaak nog geen minuutje zonder (nieuwe) problemen weet...

Maar gelukkig valt uiteindelijk het duister, en worden mijn ogen zwaar, en fluistert een stem naast me dat ik toch mijn best doe,
en het goed doe
en weet ik me bedekt met een zachte droomloze slaap, de nacht lang.

woensdag 30 mei 2018

Belangrijke dingen in het leven*

Wat is er nu fijner dan je hoofd leegmaken? Hardlopen is zo belangrijk voor mij. Ja, het vergt energie, tijd, concentratie: je moet je aandacht kunnen richten op het hier en nu. Maar soms kun je juist je gedachten heerlijk alle kanten op laten dwalen terwijl je traint, om snel genoeg weer naar de realiteit getrokken te worden door een toeterende auto of een stoplicht dat op rood sprint.

Natuurlijk weet ik al vanaf de middelbare school dat sport dat effect kan hebben, zoveel voor je kan doen: ontspanning en inspanning tegelijkertijd. Halverwege de brugklas liet ik voor het eerst mijn huiswerk liggen om 's avonds te gaan oefenen op de judomat. Tot mijn verbazing haalde ik voor de schriftelijke overhoring (SO) bij biologie de volgende morgen nog steeds een 8.5. Het kwam dus echt niet aan op de ene uurtje leren? Er ging een wereld voor me open.

Maar in alle tijd die ik doorbracht op de middelbare school moest ik eerst een dal van onzekerheid door voordat ik echt kon gaan genieten van sport. Hardlopen deed ik toen nooit, en als het moest, dan altijd in lange broek. Nadat een vriendin mijn benen voor de grap "apenpootjes" had genoemd, had ik elk kort sportbroekje achter in de kledingkast verstopt.

Hoe anders is dat nu! Met de onzekerheden smolt al snel ook terughoudendheid van mij af en als studente pakte ik het hardlopen op.
Hardlopen is mijn passie, mijn adem, mijn rust. Is waar ik naar verlang als tijdens een lange werkdag de zon schijnt, de mist optrekt buiten, de regen even stopt of het schemer steeds iets later valt.

Ik schreef er al veel vaker over: over kilometers, running en zelfs een stuk dat voelt als mijn persoonlijke manifest. De laatste tijd voegde ik niet zoveel meer toe, want wat viel er verder nog te zeggen?

Sinds begin dit jaar bereid ik voor op mijn eerste marathon. Dat ik er niet zo uitgebreid over blog als bekende Nederlandse (hardloop)blogsters, betekent niet dat het voor mij minder belangrijk is. Na wat voorzichtige beginnersloopjes, kwam ik lekker in het schema.
De eerste maand deed ik zonder problemen alle voorgeschreven trainingen. Het ging echt gebeuren: ik schreef me in. Ik probeerde me bij elke training netjes aan de gereserveerde tijd en snelheid te houden, maar kon niet voorkomen dat ik soms sneller liep dan 'toegestaan' was.
Toch denk ik niet dat dat de reden is dat ik nu moet rusten, herstellen van iets waarvan ik niet precies weet wat het is. Een serieuze blessure, denkt de fysio, maar misschien uiteindelijk relatief onschuldige overbelasting? Ik wil zo graag weer, het asfalt op, langs het water, op naar een doel, maar ondertussen: vooral het leegmaken van mijn hoofd, mijn hart, met dit voor mij zo belangrijke ding in mijn leven.

In gedachten fantaseer ik wat ik ervoor over zou hebben. Een paar minuten bij mijn streeftijd, nee, kwartieren, of ach, een paar schoenen, of zelfs een maand geen salaris! Als ik maar weer rennen kan. Als ik maar rennen mag en straks blijf kunnen rennen.  

Dus een oefening in geduld, vertrouwen en rust ligt nu voor mij. Herstel, rekken, oefenen, icen. Duimen dat ik op tijd weer verder kan, om straks te kunnen rennen, samen met wie voor mij zo belangrijk is. Het komt goed, komt goed.


* Belangrijk(er) dan hardlopen zijn natuurlijk vele andere dingen - de gezondheid en aanwezigheid van vrienden en familie op de eerste plaats. Toch, die denkbeeldige lijst is bij mij echt niet zo lang tot we bij mijn favoriete sport komen.