Loop. Rechtop, trots, gelukkig. Tevreden.
Til je voeten op, slof niet.
Reis. Reis veel, dat kan ook in Nederland. Neem de trein naar Haarlem, Deventer of Arnhem. Fiets een flink stuk naar familie.
Kijk om je heen. Geniet van de rode ochtendlucht, de herfstblaadjes, de uitgestrektheid van een weiland of de massa in de stad.
Bezoek je tante die in het ziekenhuis ligt. Prijs jezelf gelukkig dat je gezond bent.
Sport. Ga hardlopen, fietsen, dansen, boksen of zwemmen. Gloei ervan: dat je ademhaalt, je longen het goed doen, je benen spierpijn krijgen, je uithoudingsvermogen toeneemt. Je krijgt het warm. Weet: je bent de investering waard. Vol te houden, door te gaan, te verbeteren.
Werk. Eigen jezelf een project toe. Boek resultaat. Kijk naar buiten. Zoek de toppen van de bomen als je auto's ziet, speur naar een verdwaald bloemetje op het asfalt.
Zorg voor jezelf. Kies voor een lange nacht slaap als je moe bent. Maak soep voor jezelf als je het koud hebt. Knuffel jezelf.
Rook niet. Drink met mate. Je lichaam zal je iedere dag dankbaar zijn.
Praat. Met de onbekende naast je in de metro, met de juffrouw achter de kassa bij de Hema, met de bakker. Glimlach. Wens de mensen in de lift een fijne werkdag. Optimisme en teamgevoel kunnen meer betekenen voor de ander dan jij je nu voor kunt stellen. Praat. Met wie dichtbij je staat. Klaag met mate. Luister met overgave. Omarm.
Schenk aandacht. Doe dingen uit liefde.
Het is niet moeilijk.
zondag 1 november 2015
zondag 25 oktober 2015
Living like Larry - What about... TTIP?
Omdat bijna iedereen hier véél te weinig vanaf weet, terwijl het zo belangrijk is: een artikel over het onbekende maar een controversiële TTIP.
Lees verder voor een verhelderende uitleg!
Ehm, TTIP? Is dat zoiets als HTML?
Dat dacht ik ook toen ik het de eerste keer las. Nee, TTIP staat voor Transatlantic Trade & Investment Partnership. Een handelsovereenkomst tussen Europa en de Verenigde Staten. Over dit verdrag is men nog steeds in debat, het gekke is alleen...
Media berichten er nauwelijks over. En dat terwijl het iets heel belangrijks is voor wie geeft om milieu, mensenrechten, privacy, arbeidsomstandigheden en/of economie. Voor iedereen dus.
Dat moet je even beter uitleggen.
Tussen de VS en Europa vindt veel handel plaats. Wij importeren producten van hun en exporteren de onze, en vice versa. Voor producten gelden regels (auto's moeten voldoen aan botsproeven, voeding aan kwaliteitseisen, etc.) en voor veel transacties moeten invoerkosten betaald worden. Die regels en kosten verschillen tussen de VS en Europa. Die verschillen vind je in elke sector: voeding, chemicaliën, elektronica, medicatie, ga zo maar door.
Zou het niet handig zijn die regels gelijk te trekken en vrije handel veel simpeler te maken? Dat is (of lijkt?) de achterliggende gedachte van TTIP.
Arjan Lubach kan het achtergrondidee ook heel grappig uitleggen, kijk dit filmpje maar.
Dus dat is toch positief?
Zo kort door de bocht is het helaas niet. Als je googlet op TTIP infographic krijg je weliswaar een paar positief gestemde plaatjes, maar vooral ook veel negatieve plaatjes.
The largest corporate power grip you've never heard of! kopt er één. Een beter milieu eindigt bij TTIP, stelt Milieudefensie...
Brr... dat klinkt erg veel als de waarheid die ik er verder over vind...
Waar gaat het dan nog meer om?
De overheid houdt het een beetje vaag, maar nadelen zijn er natuurlijk zeker. Die regels gelijktrekken, dat gaat héél grote gevolgen hebben. Per categorie:
* Voedselveiligheid en dierenwelzijn: dingen die nu in Europa verboden zijn, worden misschien weer toegestaan. Denk aan: kippenvlees schoongemaakt met chloor, terug naar de bio-industrie omdat Amerika dat eist, pesticiden die hier verboden zijn etc.
* Fossiele brandstoffen: nu wordt in Europa niet naar schaliegas geboord, met dit verdrag gaat dat wel gebeuren. In Canada gebeurt het zelfs al, omdat Canada al een verdrag met de VS heeft (CETA). Schaliegaswinning kent véél grotere milieurisico's dan "normale" aardgasboringen, en die zijn al niet risicovrij. Voor meer informatie over de nadelen kun je dit stuk lezen.
Ook tar sand oil zal misschien in Europa gewonnen worden (daarover meer hier).
* Milieumaatregelen: afgelopen vrijdag is een stukje tekst gelekt van het verdrag. Hieruit blijkt dat er, volgens juristen, nauwelijks milieubeschermende maatregelen zijn in TTIP. Daardoor worden eerder gemaakte afspraken zelfs gebroken, als dit verdrag doorgaat.
En het grootste nadeel: ISDS, wat is dat?
ISDS is wat mij betreft de samenvatting van alle nadelen van TTIP. Het staat voor Investor-State Dispute Settlement.
Dankzij ISDS kunnen lokale of Europese besluiten worden aangeklaagd, als zij de winstgevendheid van Amerikaanse bedrijven belemmeren. Een voorbeeld: als Nederland besluit schonere energie te gaan produceren, en een kolencentrale dichtgaat, kan dit via TTIP worden aangevochten. Nederland kan gedwongen worden een reusachtige boete te betalen...! Een bedrijf kan een land dus aanklagen voor een milieuvriendelijke beslissing!
En die claim wordt niet ingediend bij een rechter, maar bij een tribunaal dat bij het contract inzit, het ISDS dus. Arjen Lubach kan ook dit heel mooi uitleggen.
In het verleden werd op die manier de Duitse stad Hamburg gedwongen tot een kolencentrale die het niet wilde...
Zal in de toekomst een biologische boer uit Nederland zo zijn bedrijf moeten opdoeken?
Lieve mensen, dat is toch absurd?! Dat milieumaatregelen in de toekomst allemaal zullen uitlopen op boetes? Je kunt je wel voorstellen hoe moeilijk het dan zal worden een politieke overeenkomst over iets milieuvriendelijks te krijgen...
Ik ben niet per se tegen meer gelijktrekken van regels en soepelere rechten. Maar wél de juiste rechten, en niet een achteruitgang waarin bedrijven alleen maar meer macht zullen krijgen, en dit zal lijden tot minder dierenwelzijn en milieubescherming. Dat is toch verschrikkelijk, en dom?
Dan houden we TTIP toch tegen?
Jammergenoeg krijgen we er alleen nauwelijks iets van te horen. Zeg eerlijk, wist jij wat TTIP inhield tot je dit las? Zoals Arjen zich afvraagt, stel ik mezelf ook de vraag: waarom is dit nou nooit op het journaal?!
We weten er gewoon nauwelijks iets van - en dus doen we niks. De onderhandelingen vinden bovendien ook plaats in het geheim, wat mijn gevoel van vertrouwen in dit contract niet versterkt.
Gelukkig is het verdrag nog niet gesloten, en is actie dus nog niet te laat. Wil je tekenen tegen TTIP? Dat kan hier.
Meer lezen of kijken?
Er is genoeg.
1) Tegenlicht zette van alles op een rij en maakte een prachtig dossier, met stappen voor beginners & gevorderden. Bij stap 1 vind je ook een aantal grappige filmpjes, maar bekijk vooral ook de informatieve filmpjes bij stap 2.
2) Deze toespraak van Geert Ritsema, al gehouden in mei van dit jaar, vind ik indrukwekkend en heel toepasselijk. Ik sluit me aan bij zijn belangrijkste zin: Ik sta hier vandaag, omdat ik niet wil dat er bedrijven zijn die machtiger zijn dan het land waarin ik woon, die machtiger zijn dan de stad waarin ik werk en leef.
3) Ook Milieudefensie maakte een dossier. Met name hun 10 punten tegen zijn zinvol om te lezen.
4) NRCQ geeft je 5 redenen waarom TTIP je in ieder geval iets zou moeten schelen.
Lees verder voor een verhelderende uitleg!
 |
| Bron |
Ehm, TTIP? Is dat zoiets als HTML?
Dat dacht ik ook toen ik het de eerste keer las. Nee, TTIP staat voor Transatlantic Trade & Investment Partnership. Een handelsovereenkomst tussen Europa en de Verenigde Staten. Over dit verdrag is men nog steeds in debat, het gekke is alleen...
Media berichten er nauwelijks over. En dat terwijl het iets heel belangrijks is voor wie geeft om milieu, mensenrechten, privacy, arbeidsomstandigheden en/of economie. Voor iedereen dus.
Dat moet je even beter uitleggen.
Tussen de VS en Europa vindt veel handel plaats. Wij importeren producten van hun en exporteren de onze, en vice versa. Voor producten gelden regels (auto's moeten voldoen aan botsproeven, voeding aan kwaliteitseisen, etc.) en voor veel transacties moeten invoerkosten betaald worden. Die regels en kosten verschillen tussen de VS en Europa. Die verschillen vind je in elke sector: voeding, chemicaliën, elektronica, medicatie, ga zo maar door.
Zou het niet handig zijn die regels gelijk te trekken en vrije handel veel simpeler te maken? Dat is (of lijkt?) de achterliggende gedachte van TTIP.
Arjan Lubach kan het achtergrondidee ook heel grappig uitleggen, kijk dit filmpje maar.
Dus dat is toch positief?
Zo kort door de bocht is het helaas niet. Als je googlet op TTIP infographic krijg je weliswaar een paar positief gestemde plaatjes, maar vooral ook veel negatieve plaatjes.
The largest corporate power grip you've never heard of! kopt er één. Een beter milieu eindigt bij TTIP, stelt Milieudefensie...
Brr... dat klinkt erg veel als de waarheid die ik er verder over vind...
Waar gaat het dan nog meer om?
De overheid houdt het een beetje vaag, maar nadelen zijn er natuurlijk zeker. Die regels gelijktrekken, dat gaat héél grote gevolgen hebben. Per categorie:
* Voedselveiligheid en dierenwelzijn: dingen die nu in Europa verboden zijn, worden misschien weer toegestaan. Denk aan: kippenvlees schoongemaakt met chloor, terug naar de bio-industrie omdat Amerika dat eist, pesticiden die hier verboden zijn etc.
* Fossiele brandstoffen: nu wordt in Europa niet naar schaliegas geboord, met dit verdrag gaat dat wel gebeuren. In Canada gebeurt het zelfs al, omdat Canada al een verdrag met de VS heeft (CETA). Schaliegaswinning kent véél grotere milieurisico's dan "normale" aardgasboringen, en die zijn al niet risicovrij. Voor meer informatie over de nadelen kun je dit stuk lezen.
Ook tar sand oil zal misschien in Europa gewonnen worden (daarover meer hier).
* Milieumaatregelen: afgelopen vrijdag is een stukje tekst gelekt van het verdrag. Hieruit blijkt dat er, volgens juristen, nauwelijks milieubeschermende maatregelen zijn in TTIP. Daardoor worden eerder gemaakte afspraken zelfs gebroken, als dit verdrag doorgaat.
En het grootste nadeel: ISDS, wat is dat?
ISDS is wat mij betreft de samenvatting van alle nadelen van TTIP. Het staat voor Investor-State Dispute Settlement.
Dankzij ISDS kunnen lokale of Europese besluiten worden aangeklaagd, als zij de winstgevendheid van Amerikaanse bedrijven belemmeren. Een voorbeeld: als Nederland besluit schonere energie te gaan produceren, en een kolencentrale dichtgaat, kan dit via TTIP worden aangevochten. Nederland kan gedwongen worden een reusachtige boete te betalen...! Een bedrijf kan een land dus aanklagen voor een milieuvriendelijke beslissing!
En die claim wordt niet ingediend bij een rechter, maar bij een tribunaal dat bij het contract inzit, het ISDS dus. Arjen Lubach kan ook dit heel mooi uitleggen.
In het verleden werd op die manier de Duitse stad Hamburg gedwongen tot een kolencentrale die het niet wilde...
Zal in de toekomst een biologische boer uit Nederland zo zijn bedrijf moeten opdoeken?
Lieve mensen, dat is toch absurd?! Dat milieumaatregelen in de toekomst allemaal zullen uitlopen op boetes? Je kunt je wel voorstellen hoe moeilijk het dan zal worden een politieke overeenkomst over iets milieuvriendelijks te krijgen...
Ik ben niet per se tegen meer gelijktrekken van regels en soepelere rechten. Maar wél de juiste rechten, en niet een achteruitgang waarin bedrijven alleen maar meer macht zullen krijgen, en dit zal lijden tot minder dierenwelzijn en milieubescherming. Dat is toch verschrikkelijk, en dom?
 |
| Bron |
Dan houden we TTIP toch tegen?
Jammergenoeg krijgen we er alleen nauwelijks iets van te horen. Zeg eerlijk, wist jij wat TTIP inhield tot je dit las? Zoals Arjen zich afvraagt, stel ik mezelf ook de vraag: waarom is dit nou nooit op het journaal?!
We weten er gewoon nauwelijks iets van - en dus doen we niks. De onderhandelingen vinden bovendien ook plaats in het geheim, wat mijn gevoel van vertrouwen in dit contract niet versterkt.
Gelukkig is het verdrag nog niet gesloten, en is actie dus nog niet te laat. Wil je tekenen tegen TTIP? Dat kan hier.
Meer lezen of kijken?
Er is genoeg.
1) Tegenlicht zette van alles op een rij en maakte een prachtig dossier, met stappen voor beginners & gevorderden. Bij stap 1 vind je ook een aantal grappige filmpjes, maar bekijk vooral ook de informatieve filmpjes bij stap 2.
2) Deze toespraak van Geert Ritsema, al gehouden in mei van dit jaar, vind ik indrukwekkend en heel toepasselijk. Ik sluit me aan bij zijn belangrijkste zin: Ik sta hier vandaag, omdat ik niet wil dat er bedrijven zijn die machtiger zijn dan het land waarin ik woon, die machtiger zijn dan de stad waarin ik werk en leef.
3) Ook Milieudefensie maakte een dossier. Met name hun 10 punten tegen zijn zinvol om te lezen.
4) NRCQ geeft je 5 redenen waarom TTIP je in ieder geval iets zou moeten schelen.
donderdag 15 oktober 2015
Over zoveel
Een jaar geleden ben ik afgestudeerd.
Met geen mogelijkheid had ik me toen het afgelopen jaar voor kunnen stellen. Ik heb me een slag in de rondte gewerkt - met een contract met daarin >40 uur wist ik wel dat dat zou komen, maar het ook echt doen is toch iets anders. Zoveel ervaring opgedaan, zoveel geleerd. Ook buiten werk. No regrets at all. Omdat ik niet zo actief ben geweest online de laatste tijd, een kleine update!
Met mij heel goed! Ik heb mijn tijd goed gebruikt in de offline wereld: ik kweekte deze zomer tomaatjes, zag prachtige steden, genoot van de zon en ja, ik werkte ook veel. Alle drukte maakte dat er minder tijd was online te zijn en schrijven. Ik stel ook hoge eisen aan mijn stukken, dat speelt ook mee.
Ik ben dit jaar aardig wat mooie & indrukwekkende boeken tegengekomen. Verhalen uit Frankrijk en uit Kroatië, bijvoorbeeld. Tussendoor las ik ook over dierenrechten in de politiek. Niet elk boek was de moeite waard om over te bloggen, helaas.
Hoewel ik weinig heb geblogd, heb ik op andere plekken juist meer geschreven. Zo heb ik mijn eigen Question (A Day)-boekje gemaakt deze zomer: superleuk om te doen! Ik wilde geen standaardboek van de Bruna, omdat ik de helft van de vragen oninteressant vind. Dus koos ik uit allerlei boekjes de beste vragen en maakte zelf een schrift. Stuk leuker (en goedkoper) :-)
Oja, ik hoef me ook niet aan de 'per dag'-regel te houden, heel fijn.
Ik geloof stellig in you can't have it all (but you can always have and always do great things), dus ik heb er geen spijt van dat ik de blogfrequentie zo laag heb gehouden... Maar ik ga wel proberen meer te schrijven hier, want dat is toch leuker!
Sowieso komt de cadeautjestijd (december!) er weer aan. Zoals elk jaar, ga ik een fair trade verlanglijstje maken, dus dat betekent ogen open vanaf nu. Tips hoor ik graag, dan kan ik misschien zorgen dat er een iets originelere cadeautip dan "Tony's chocolonely" op het lijstje staat (hoewel dat in mijn persoonlijke geval altijd een goed cadeau is). ;-)
Ik struikel een beetje over de onderwerpen. Of ze zijn vreselijk uitgekauwd (Marie Kondo), of zo ingewikkeld dat ik niet weet waar te beginnen. Ik heb al tijden een stuk over drugshandel in klad staan, maar even zo goed wil ik schrijven over plasticgebruik (en hoe recyclen toch, in dit tijdperk en tot er iets beters is, best wel oké is), kindsoldaten, vega(n) eten, oorlog, de oplossing voor het asielprobleem (had ik dat maar), mensenrechten, mafia, klimaatverandering en wie daar onder lijden (hint, wij ook), hoe goed rust in je leven is, ontbossing, en, en, en....
En: ik wil nog zoveel! Meedoen met de Beach Clean Up tour (dit jaar weer niet gelukt), een maand zonder plastic proberen (in juli heb ik geprobeerd te minderen, toen ik de cijfers met juni vergeleek was het helaas nauwelijks gelukt), véééél boeken lezen & erover bloggen, inspirerende mensen interviewen, documentaires kijken...
Ik zie alleen écht door de bomen het bos niet. Stay tuned, ik hoop dat het vanzelf helderder wordt - dat gebeurt meestal. En thank you for reading so far! :-) Tips of verzoekjes zijn altijd welkom.
Met geen mogelijkheid had ik me toen het afgelopen jaar voor kunnen stellen. Ik heb me een slag in de rondte gewerkt - met een contract met daarin >40 uur wist ik wel dat dat zou komen, maar het ook echt doen is toch iets anders. Zoveel ervaring opgedaan, zoveel geleerd. Ook buiten werk. No regrets at all. Omdat ik niet zo actief ben geweest online de laatste tijd, een kleine update!
Hoe gaat het?
Met mij heel goed! Ik heb mijn tijd goed gebruikt in de offline wereld: ik kweekte deze zomer tomaatjes, zag prachtige steden, genoot van de zon en ja, ik werkte ook veel. Alle drukte maakte dat er minder tijd was online te zijn en schrijven. Ik stel ook hoge eisen aan mijn stukken, dat speelt ook mee.
Lezen & Schrijven
Ik ben dit jaar aardig wat mooie & indrukwekkende boeken tegengekomen. Verhalen uit Frankrijk en uit Kroatië, bijvoorbeeld. Tussendoor las ik ook over dierenrechten in de politiek. Niet elk boek was de moeite waard om over te bloggen, helaas.
Hoewel ik weinig heb geblogd, heb ik op andere plekken juist meer geschreven. Zo heb ik mijn eigen Question (A Day)-boekje gemaakt deze zomer: superleuk om te doen! Ik wilde geen standaardboek van de Bruna, omdat ik de helft van de vragen oninteressant vind. Dus koos ik uit allerlei boekjes de beste vragen en maakte zelf een schrift. Stuk leuker (en goedkoper) :-)
Oja, ik hoef me ook niet aan de 'per dag'-regel te houden, heel fijn.
Ik geloof stellig in you can't have it all (but you can always have and always do great things), dus ik heb er geen spijt van dat ik de blogfrequentie zo laag heb gehouden... Maar ik ga wel proberen meer te schrijven hier, want dat is toch leuker!
Wat kun je verwachten?
Sowieso komt de cadeautjestijd (december!) er weer aan. Zoals elk jaar, ga ik een fair trade verlanglijstje maken, dus dat betekent ogen open vanaf nu. Tips hoor ik graag, dan kan ik misschien zorgen dat er een iets originelere cadeautip dan "Tony's chocolonely" op het lijstje staat (hoewel dat in mijn persoonlijke geval altijd een goed cadeau is). ;-)
Maar behalve spullen kopen?
Ik struikel een beetje over de onderwerpen. Of ze zijn vreselijk uitgekauwd (Marie Kondo), of zo ingewikkeld dat ik niet weet waar te beginnen. Ik heb al tijden een stuk over drugshandel in klad staan, maar even zo goed wil ik schrijven over plasticgebruik (en hoe recyclen toch, in dit tijdperk en tot er iets beters is, best wel oké is), kindsoldaten, vega(n) eten, oorlog, de oplossing voor het asielprobleem (had ik dat maar), mensenrechten, mafia, klimaatverandering en wie daar onder lijden (hint, wij ook), hoe goed rust in je leven is, ontbossing, en, en, en....
En: ik wil nog zoveel! Meedoen met de Beach Clean Up tour (dit jaar weer niet gelukt), een maand zonder plastic proberen (in juli heb ik geprobeerd te minderen, toen ik de cijfers met juni vergeleek was het helaas nauwelijks gelukt), véééél boeken lezen & erover bloggen, inspirerende mensen interviewen, documentaires kijken...
Ik zie alleen écht door de bomen het bos niet. Stay tuned, ik hoop dat het vanzelf helderder wordt - dat gebeurt meestal. En thank you for reading so far! :-) Tips of verzoekjes zijn altijd welkom.
dinsdag 15 september 2015
Het is over
Nooit gedacht te kunnen zeggen
Uitgekeken naar het moment, dat wel
Stiekem gehoopt
Onbewust naar toe gewerkt
Bereikt is de closure
Het zou oneerlijk zijn dat niet te zeggen.
Of hoe dat voelt: intense rust die over me komt.
V.e.r.g.e.t.e.n.
De stap na vergeving die nog lastiger bleek.
Het voelt als?
Het voelt niet
Er is niets meer
Het voelt als
het niet meer willen afmaken van stukjes die ik eerder schreef.
Stop, lieve schrijfster, er is genoeg in verdriet geschreven!
Morgens blijven moe en koffie nodig, maar ik ben er, ik ben er, ik ben er. Ik ben zo dankbaar.
Volgende stappen blijven komen.
Een jaar één baan, dan een nieuwe.
Voortdurende haast en verandering.
Maar het geeft niet. Staat er los van.
Ik weet dat ik dit heb verwerkt,
op eigen tempo,
elke dag een stapje,
een laatste duwtje in de rug.
Op eigen kracht.
Nooit geeft zij op.
Wie zich gesteund weet, kan alles.
Uitgekeken naar het moment, dat wel
Stiekem gehoopt
Onbewust naar toe gewerkt
Bereikt is de closure
Het zou oneerlijk zijn dat niet te zeggen.
Of hoe dat voelt: intense rust die over me komt.
V.e.r.g.e.t.e.n.
De stap na vergeving die nog lastiger bleek.
Het voelt als?
Het voelt niet
Er is niets meer
Het voelt als
het niet meer willen afmaken van stukjes die ik eerder schreef.
Stop, lieve schrijfster, er is genoeg in verdriet geschreven!
Morgens blijven moe en koffie nodig, maar ik ben er, ik ben er, ik ben er. Ik ben zo dankbaar.
Volgende stappen blijven komen.
Een jaar één baan, dan een nieuwe.
Voortdurende haast en verandering.
Maar het geeft niet. Staat er los van.
Ik weet dat ik dit heb verwerkt,
op eigen tempo,
elke dag een stapje,
een laatste duwtje in de rug.
Op eigen kracht.
Nooit geeft zij op.
Wie zich gesteund weet, kan alles.
donderdag 27 augustus 2015
Boeken #17 - Niets weerstaat de nacht
Toegegeven: ik schreef al eerder over een boek van Delphine de Vigan. Namelijk toen ik het boek No en ik voor de tweede keer gelezen had (en weer onder de indruk was). Eigenlijk probeer ik niet twee keer dezelfde auteur te schrijven. Maar voor Delphine maak ik een uitzondering, net als ooit voor John Green.
Ik schrijf sowieso graag over boeken, al zijn het stukjes waar ik de allerminste reacties op krijg. Gek is dat, zelf ben ik altijd op zoek naar nieuwe, meeslepende verhalen. Zelfs in tijden dat ik het druk heb (dan belanden ze gewoon op mijn to read-lijstje).
Niets weerstaat de nacht: het begint al met een prachtige titel, die in het Frans bijna nog mooier is: Rien ne s’oppose à la nuit. Maar het boek heeft een nare aanleiding: de zelfmoord van Delphine's moeder, Lucile, die al haar leven lang last heeft van stemmingswisselingen. Manieën en depressies wisselden altijd af met periodes waarin het lange tijd goed gaat. Hoe kwam haar moeder tot deze daad?
Om die vraag te beantwoorden, begint Delphine niet bij Lucile. Ze begint bij Luciles moeder Liane: een sterke vrouw die altijd verlangde naar een groot gezin. Met haar man Georges kreeg ze maar liefst negen kinderen. Na enkele minuten lezen ben je vastgezogen in een vrolijke bende op het Frans platteland, alweer een hele lange tijd geleden.
Knap.
Het boek ging net nog over een verdrietig onderwerp, en nu geniet je ervan om over het opgroeien van Lucile en haar broertjes en zusjes te lezen.
De Vigan neemt je langzaam mee in de levensloop van haar grootmoeder, moeder, tantes en ooms. Écht langzaam: zij interviewde al haar familieleden en het boek beslaat maar liefst 440 pagina's. Het duurt dan ook lange tijd voor de schrijfster zelf geboren wordt. Absoluut niet erg, want het leven van Luciles moeder Liane is al een roman op zichzelf waard. Je balanceert gedurende de hele familiegeschiedenis tussen euforie en tragiek.
Op het boek staan diverse kreten van tijdschriften en recenseurs. Het commentaar van de Marie-Claire (maar dan noem je ook wat...) vond ik het meest afschuwelijke: een heerlijke tranentrekker. Ik las hier even, zoals me gepast lijkt, een witregel in voor deze bespottelijke uitlating.
Ik heb overigens geen traan gelaten, al moest ik wel vaak slikken.
Op mijn versie zat ook een sticker van DWDD met daarop schreeuwerig: Schitterend! Schitterend! Schitterend! Onder het lezen ergerde ik me er aan. Alsof het alleen maar een liefdesgeschiedenis was.
Maar nu is zelf deze recensie schrijf, kom ik toch terug op het woord schitterend. Het boek is één kwetsbaar familieverhaal, waarbij Delphine goed beseft dat familieleden wel eens beledigd zouden kunnen raken. Het is verdrietig en broos, maar schitterend. Schitterend goed opgeschreven, geen schitterend aflopend verhaal. De Vigan heeft echt moeten ploeteren voor dit boek, maar het resultaat mag er zijn. Het boek krijgt op Goodreads bijna 4.5 sterren en dat is niet voor niets.
Wel lezen: als je op zoek bent naar een familiegeschiedenis, die ondanks haar tragiek ook licht kan lezen.
Niet lezen: altijd lezen! Bang dat het te heftig is? Begin dan met No & ik. *
Zelf lezen?
Het boek van Delphine de Vigan - Niets weerstaat de nacht is nieuw of tweedehands te koop op Bol.com, Marktplaats of Boekwinkeltjes.nl
* En nog een tip:
Stel, je bent nog van plan haar eerste boek (Dagen zonder honger, een dunne roman met autobiografische elementen) te lezen. Doe dat dan vóór dit boek (of zie er vanaf). Dat boek is namelijk kil en afstandelijk geschreven, in de derde persoon, en bovendien weet je dankzij Niets weerstaat de nacht toch de afloop al. Tragisch maar waar: het lijden van de familie wordt veel indrukwekkender en interessanter als je het over drie generaties bekijkt.
Ikzelf las het boek een week na Niets weerstaat de nacht, en ook al stond het al eeuwen op mijn wishlist: het viel me bitter tegen. Bespaar jezelf dat.
Ik schrijf sowieso graag over boeken, al zijn het stukjes waar ik de allerminste reacties op krijg. Gek is dat, zelf ben ik altijd op zoek naar nieuwe, meeslepende verhalen. Zelfs in tijden dat ik het druk heb (dan belanden ze gewoon op mijn to read-lijstje).
Niets weerstaat de nacht: het begint al met een prachtige titel, die in het Frans bijna nog mooier is: Rien ne s’oppose à la nuit. Maar het boek heeft een nare aanleiding: de zelfmoord van Delphine's moeder, Lucile, die al haar leven lang last heeft van stemmingswisselingen. Manieën en depressies wisselden altijd af met periodes waarin het lange tijd goed gaat. Hoe kwam haar moeder tot deze daad?
Om die vraag te beantwoorden, begint Delphine niet bij Lucile. Ze begint bij Luciles moeder Liane: een sterke vrouw die altijd verlangde naar een groot gezin. Met haar man Georges kreeg ze maar liefst negen kinderen. Na enkele minuten lezen ben je vastgezogen in een vrolijke bende op het Frans platteland, alweer een hele lange tijd geleden.
Knap.
Het boek ging net nog over een verdrietig onderwerp, en nu geniet je ervan om over het opgroeien van Lucile en haar broertjes en zusjes te lezen.
De Vigan neemt je langzaam mee in de levensloop van haar grootmoeder, moeder, tantes en ooms. Écht langzaam: zij interviewde al haar familieleden en het boek beslaat maar liefst 440 pagina's. Het duurt dan ook lange tijd voor de schrijfster zelf geboren wordt. Absoluut niet erg, want het leven van Luciles moeder Liane is al een roman op zichzelf waard. Je balanceert gedurende de hele familiegeschiedenis tussen euforie en tragiek.
Op het boek staan diverse kreten van tijdschriften en recenseurs. Het commentaar van de Marie-Claire (maar dan noem je ook wat...) vond ik het meest afschuwelijke: een heerlijke tranentrekker. Ik las hier even, zoals me gepast lijkt, een witregel in voor deze bespottelijke uitlating.
Ik heb overigens geen traan gelaten, al moest ik wel vaak slikken.
Op mijn versie zat ook een sticker van DWDD met daarop schreeuwerig: Schitterend! Schitterend! Schitterend! Onder het lezen ergerde ik me er aan. Alsof het alleen maar een liefdesgeschiedenis was.
Een prachtige roman en een heerlijke tranentrekker.’ - See more at: http://www.degeus.nl/e-boeken/detail/3200/niets-weerstaat-de-nacht-1.html#sthash.bQ0mazaz.dpuf
Een prachtige roman en een heerlijke tranentrekker.’ - See more at: http://www.degeus.nl/e-boeken/detail/3200/niets-weerstaat-de-nacht-1.html#sthash.bQ0mazaz.dpuf
Een prachtige roman en een heerlijke tranentrekker.’ - See more at: http://www.degeus.nl/e-boeken/detail/3200/niets-weerstaat-de-nacht-1.html#sthash.bQ0mazaz.dpuf
Maar nu is zelf deze recensie schrijf, kom ik toch terug op het woord schitterend. Het boek is één kwetsbaar familieverhaal, waarbij Delphine goed beseft dat familieleden wel eens beledigd zouden kunnen raken. Het is verdrietig en broos, maar schitterend. Schitterend goed opgeschreven, geen schitterend aflopend verhaal. De Vigan heeft echt moeten ploeteren voor dit boek, maar het resultaat mag er zijn. Het boek krijgt op Goodreads bijna 4.5 sterren en dat is niet voor niets.
Wel lezen: als je op zoek bent naar een familiegeschiedenis, die ondanks haar tragiek ook licht kan lezen.
Niet lezen: altijd lezen! Bang dat het te heftig is? Begin dan met No & ik. *
Zelf lezen?
Het boek van Delphine de Vigan - Niets weerstaat de nacht is nieuw of tweedehands te koop op Bol.com, Marktplaats of Boekwinkeltjes.nl
* En nog een tip:
Stel, je bent nog van plan haar eerste boek (Dagen zonder honger, een dunne roman met autobiografische elementen) te lezen. Doe dat dan vóór dit boek (of zie er vanaf). Dat boek is namelijk kil en afstandelijk geschreven, in de derde persoon, en bovendien weet je dankzij Niets weerstaat de nacht toch de afloop al. Tragisch maar waar: het lijden van de familie wordt veel indrukwekkender en interessanter als je het over drie generaties bekijkt.
Ikzelf las het boek een week na Niets weerstaat de nacht, en ook al stond het al eeuwen op mijn wishlist: het viel me bitter tegen. Bespaar jezelf dat.
woensdag 19 augustus 2015
Incontri #7 - Het gras in de berm
Het is de eerste week dat ik meerijd op de ambulance. Bijna alles is nog nieuw voor me: elke eerste keer is interessant.
Ambulanceverpleegkundige Jeffrey is een brede man, met een rechtdoorzee aanpak die ik waardeer. Hij legt regelmatig wat uit en stelt me soms uit beleefdheid ook een acceptabele persoonlijke vraag. Precies zoals ik een werkrelatie prettig vind.
Chauffeur Sander, een boom van een kerel met dik zwart haar en al wat rimpels rond zijn slapen, zegt niet zoveel tegen me. Hij draagt een bril met gekleurde glazen, wat hem een donkere uitstraling geeft. Soms maakt hij een banale grap tegen niemand in het bijzonder, waar hij zelf om grinnikt. Elke pauze rookt Sander zwijgend maar glimlachend een sigaretje. Als de wind mijn kant opstaat rook ik zwijgend mee.
Ik kan dan al niet goed meer tegen mensen die roken: ik maak me oprecht bezorgd om ze, zou het liefst alle verslaafden op aarde willen laten stoppen met roken (en passant zou dat een enorme milieuwinst opleveren: nergens meer peuken dan in parken, op strand en in zee). Maar ik glimlach terug, ik ben te gast en ik moet me leren inhouden.
Na een paar semi-spoedritjes, volgt ineens een dringendere oproep. A1: een reanimatie of een ernstig verkeersongeluk misschien. Dat betekent: zwaailichten en sirenes aan. Sander lacht.
"Ben je er klaar voor?"
Het betekent ook hard rijden. Grensoverschrijdend hard rijden. Ik ben pas net bezig met rijlessen en terwijl ik de riem van de passagiersstoel vastmaak klopt mijn hart in mijn keel.
De snelweg is gelukkig niet al te druk. Wist ik veel dat je ook met 180 km/uur een afslag kunt naderen. Ik probeer me zo kalm mogelijk op te stellen en onderdruk de neiging om me aan de veiligheidshendel vast te houden.
"Maak je geen zorgen!" roept Jeffrey door het raampje dat patient en chauffeur van elkaar scheidt. "Sander heeft ook in Bosnië gereden in de oorlog!"
Sander lacht kort en hard.
"Ja, dan zag je bij elke bocht wel een rij lakens liggen."
Jeffrey trekt een bezorgd gezicht naar mij.
Bij het kruispunt staat een groepje mensen. Het slachtoffer zit alweer, ze hangt een beetje op de straat. Op de weg liggen enkele dikke druppels bloed. De vrouw blijkt vooral haar knie verwond te hebben, toen ze werd aangereden.
Op het eerste gezicht ziet het eruit als een oppervlakkige schaaf- en snijwond, waarvan de randen goed aanliggen. Ze kan op haar knie staan en lopen, dus Jeffrey en ik zijn niet zo bezorgd.
De automobiliste die de fout maakte veegt haar stresstranen weg. Haar telefoontje naar 112 was alarmerender dan nu nodig blijkt.
De twee vrouwen raken in gesprek.
"Och hemeltje," zegt het slachtoffer - ze blijkt Marta te heten.
"Kijk mij nou toch"
Haar witte broek is inderdaad vies en gerafeld. We laten Marta even in de ambulance zitten. Meer dan de knie schoonmaken hoeven we eigenlijk niet te doen.
"Ik heb uw fiets al op slot gezet, mevrouw!" roept een jongetje van buiten en hij klopt op een raam.
De ramen van een ambulance zijn geblindeerd, hij klopt op het verkeerde.
"Geef haar de sleutels nu maar terug" zegt zijn vader streng.
"Zal ik u thuisbrengen?" biedt de automobiliste aan, maar dat is nu juist onze taak.
"Ik geef u mijn adres!" roept ze dan.
"En mag ik dat van u? Dan krijgt u iets om het goed te maken."
"Gut, we wonen vlakbij..." babbelt Marta verbaasd. Het ongeluk was op twee minuten rijden van haar huis.
Vlak nadat we Marta thuis hebben afgezet, roept Jeffrey weer iets door het raampje.
"Heb je dat gehoord? Ze gaan morgen samen koffiedrinken!"
Sander lacht bulderend.
"Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Nou, zij schepte mij met de auto..."
Mei 2013.
Incontri is Italiaans voor ontmoetingen. Ik schrijf een serie van bijzondere ontmoetingen in mijn leven. Niet de ontmoetingen 'die mijn leven voorgoed veranderden' (voor zover die al bestaan en: zoveel zijn dat er niet), maar juist de ontmoetingen die me bijbleven, die me nu nog een glimlach geven, zelfs al veranderden ze niet eens zoveel.
Ambulanceverpleegkundige Jeffrey is een brede man, met een rechtdoorzee aanpak die ik waardeer. Hij legt regelmatig wat uit en stelt me soms uit beleefdheid ook een acceptabele persoonlijke vraag. Precies zoals ik een werkrelatie prettig vind.
Chauffeur Sander, een boom van een kerel met dik zwart haar en al wat rimpels rond zijn slapen, zegt niet zoveel tegen me. Hij draagt een bril met gekleurde glazen, wat hem een donkere uitstraling geeft. Soms maakt hij een banale grap tegen niemand in het bijzonder, waar hij zelf om grinnikt. Elke pauze rookt Sander zwijgend maar glimlachend een sigaretje. Als de wind mijn kant opstaat rook ik zwijgend mee.
Ik kan dan al niet goed meer tegen mensen die roken: ik maak me oprecht bezorgd om ze, zou het liefst alle verslaafden op aarde willen laten stoppen met roken (en passant zou dat een enorme milieuwinst opleveren: nergens meer peuken dan in parken, op strand en in zee). Maar ik glimlach terug, ik ben te gast en ik moet me leren inhouden.
Na een paar semi-spoedritjes, volgt ineens een dringendere oproep. A1: een reanimatie of een ernstig verkeersongeluk misschien. Dat betekent: zwaailichten en sirenes aan. Sander lacht.
"Ben je er klaar voor?"
Het betekent ook hard rijden. Grensoverschrijdend hard rijden. Ik ben pas net bezig met rijlessen en terwijl ik de riem van de passagiersstoel vastmaak klopt mijn hart in mijn keel.
De snelweg is gelukkig niet al te druk. Wist ik veel dat je ook met 180 km/uur een afslag kunt naderen. Ik probeer me zo kalm mogelijk op te stellen en onderdruk de neiging om me aan de veiligheidshendel vast te houden.
"Maak je geen zorgen!" roept Jeffrey door het raampje dat patient en chauffeur van elkaar scheidt. "Sander heeft ook in Bosnië gereden in de oorlog!"
Sander lacht kort en hard.
"Ja, dan zag je bij elke bocht wel een rij lakens liggen."
Jeffrey trekt een bezorgd gezicht naar mij.
Bij het kruispunt staat een groepje mensen. Het slachtoffer zit alweer, ze hangt een beetje op de straat. Op de weg liggen enkele dikke druppels bloed. De vrouw blijkt vooral haar knie verwond te hebben, toen ze werd aangereden.
Op het eerste gezicht ziet het eruit als een oppervlakkige schaaf- en snijwond, waarvan de randen goed aanliggen. Ze kan op haar knie staan en lopen, dus Jeffrey en ik zijn niet zo bezorgd.
De automobiliste die de fout maakte veegt haar stresstranen weg. Haar telefoontje naar 112 was alarmerender dan nu nodig blijkt.
De twee vrouwen raken in gesprek.
"Och hemeltje," zegt het slachtoffer - ze blijkt Marta te heten.
"Kijk mij nou toch"
Haar witte broek is inderdaad vies en gerafeld. We laten Marta even in de ambulance zitten. Meer dan de knie schoonmaken hoeven we eigenlijk niet te doen.
"Ik heb uw fiets al op slot gezet, mevrouw!" roept een jongetje van buiten en hij klopt op een raam.
De ramen van een ambulance zijn geblindeerd, hij klopt op het verkeerde.
"Geef haar de sleutels nu maar terug" zegt zijn vader streng.
"Zal ik u thuisbrengen?" biedt de automobiliste aan, maar dat is nu juist onze taak.
"Ik geef u mijn adres!" roept ze dan.
"En mag ik dat van u? Dan krijgt u iets om het goed te maken."
"Gut, we wonen vlakbij..." babbelt Marta verbaasd. Het ongeluk was op twee minuten rijden van haar huis.
Vlak nadat we Marta thuis hebben afgezet, roept Jeffrey weer iets door het raampje.
"Heb je dat gehoord? Ze gaan morgen samen koffiedrinken!"
Sander lacht bulderend.
"Hoe hebben jullie elkaar ontmoet? Nou, zij schepte mij met de auto..."
Mei 2013.
Incontri is Italiaans voor ontmoetingen. Ik schrijf een serie van bijzondere ontmoetingen in mijn leven. Niet de ontmoetingen 'die mijn leven voorgoed veranderden' (voor zover die al bestaan en: zoveel zijn dat er niet), maar juist de ontmoetingen die me bijbleven, die me nu nog een glimlach geven, zelfs al veranderden ze niet eens zoveel.
Abonneren op:
Posts (Atom)