Collega Danny, met wie ik nu al een maand in een tent slaap, nodigt zijn beste vriend Delano uit om langs te komen.
"De vliegtickets waren supercheap. En Laura zei dat hij gratis bij ons mag slapen"
Doodmoe ben ik. Natuurlijk mag hij hier gratis slapen van Laura, onze bazin.
Het eerste wat ik doe is klagen.
"Waar moet hij slapen zei je? In ons piepkleine tentje?"
"Ik regel het wel, maak je geen zorgen joh" antwoordt Danny laconiek.
Dat moet ik nog zien. Na ons werk, een bardienst die meestal pas rond middernacht klaar is, is Danny degene die van ons twee het meest gaat stappen. Sterker nog: de enige die meestal gaat stappen. Ik houd van dansen, maar als ik 's ochtends vroeg alweer op moet staan om de fanatieke toeristen aerobics te leren... nee.
"Hier, dit is Delano"
Danny houdt mij zijn telefoon voor. Een onderbelichte selfie van een lange jongen voor de spiegel vult het beeldschermpje. Niks geen exotische jongen, al heet hij Delano. Hollands blank met bruine krulletjes.
"Hij is aan het trainen in de sportschool" zegt Danny en dan pas zie ik de gewichten op de achtergrond.
"Jouw beste vriend is behoorlijk ijdel, of niet?" antwoord ik.
[...]
Delano spreidt zijn armen in de felle zon en draagt met diepe stem het melodramatische einde van zijn verhaal voor.
"En dus had de koning twaalf vrouwen, maar hij mocht geen van hen ooit aanraken."
Ik rol bijna van mijn ligbedje van het lachen. Het is zo flauw dat ik er melig van word.
"Majesteit, je moet wel luisteren als ik je de geschiedenis vertel" zegt hij verontwaardigd.
Het verhaal is niet eens zo grappig. Luisteren naar zijn stem die ongeloofwaardige kroegverhalen vertelt is gewoon fijn. Het is mijn eerste vrije dag van deze nieuwe baan, mijn eerste échte vrije dag. Geen verplichtingen als werkvisum aanvragen, overleggen of simpelweg: doorwerken omdat er mensen tekort zijn. De zon straalt uit alle macht. Mijn gifgroene bikini heeft me goed beschermd; er hebben zich al blanke lijntjes gevormd op mijn sleutelbeen. Vanachter mijn zonnebril kijk ik belangstellend naar de tattoo op de schouders van Delano.
Ik schuif mijn bedje een stuk naar achter, de schaduw in.
"Is het weer niet goed genoeg voor je, majesteit?"
Delano heeft dit strandbedje net eigenhandig van de andere kant van de pier gehaald. Hij is sterk, maar ik snap nu beter waarom hij traint: hij blijft mager.
Ik vind mager mooi.
Danny loopt even langs. Onze vrije dagen verschillen.
"Yo baas," roept Delano "lekker aan het werk in de hitte?"
Hij schuift zijn zonnebril nog een stukje verder naar achter in zijn haar. Met zijn rechterhand pakt hij de zonnebrandolie, om het verschil er extra in te wrijven. De tattoo op zijn schouders is een wilde maar sierlijke collage van woorden en symbolen. Een beetje kitscherig, maar het staat mooi op zijn gebruinde rug.
Danny komt dichterbij en stompt Delano tegen zijn biceps. "Ja, houd jij je mond maar, sneutje"
Ik grijns. Ik had niet gedacht dat dit mannenwereldje zo snel zou wennen.
Delano slaat geen arm om me heen als ik moe ben. Kookt niet voor me, vertelt me geen lieve dingen. Flirt niet met me. Vertrekt geen spier als ik bijna begin te huilen na 48 uur zonder slaap. Delano lacht Danny en mij hartelijk uit, als hij ziet hoe we worden uitgebuit.
Maar hij maakt wel elke dag een stukje lichter. Is grappig zonder het te beseffen. Ziet alles zo simpel.
Delano die Danny uitmaakt voor watje en een plastic stoel kapotmaakt door er te fanatiek op te gaan zitten. Die stoere verhalen vertelt over zijn proppersverleden, maar ondertussen op zijn eigen macho manier om zijn ex rouwt. Die me vriendelijk treitert door mijn zwakke punten in de spotlights te zetten.
Maakt me met zijn kinderlijke grappen steeds aan het lachen, hoe laat ik ook thuis kom.
Zoent geen enkel meisje, terwijl ze 4 zonnige weken als insecten om zijn hoofd zoemen.
Fietst voor me naar de supermarkt.
"Welke arm wil je eerst?"
Nutella rechts.
Oreo's links.
Incontri is Italiaans voor ontmoetingen. Ik schrijf een serie van bijzondere ontmoetingen in mijn leven. Niet de ontmoetingen 'die mijn leven voorgoed veranderden' (voor zover die al bestaan, en: zoveel zijn dat er niet), maar juist de ontmoetingen die me bijbleven, die me zelfs nu nog een glimlach geven, al veranderden ze niet eens zoveel.
woensdag 4 juni 2014
zondag 1 juni 2014
Living like Larry - Nieuwe ideeën
Online vond ik opeens dit gave e-book: 101 ways to help planet earth. Gaaf, omdat er allerlei manieren in staan om rekening te houden met het milieu, waar ik nog niet aan gedacht had. Of waar ik me nog niet van bewust was.
Het boek verdient niet de prijs voor het allermooiste design, maar dat geeft niet. De inhoud komt uit een goed hart.
Mij vielen de volgende (toffe!) tips op.
1. Papier: (her)gebruik eenzijdig bedrukte blaadjes
Een tip voor mama's: kleine kinderen hebben geen nieuw, chloorgebleekt witpapier nodig om op te tekenen. (tip #6)
Ik was het helemaal vergeten, maar als kind tekende en schilderde ik op oud papier. Niet omdat we arm waren, maar omdat mijn vader het zonde vond op zijn kantoor stapels goed papier weg te gooien - en dan thuis zijn kinderen te laten kleuren op nieuw, chloorgebleekt papier. In de map die ik nog heb van de peuterspeelzaal en kleuterklassen, zitten ook een paar waterverftekeningen met vergadernotities op de achterkant.
Ik heb er niets aan over gehouden. Het jongentje dat vorige zomer deze shiny disco voor mij tekende ook niet ;-)
Voor scholieren en studenten: dit kunnen wij ook!
Omdat ik het zo gewend was als kind, ben ik later ook oud papier blijven gebruiken. Als scholiere en als studente. Bijvoorbeeld bij het leren voor tentamens: ik maak graag samenvattingen en schema's terwijl ik leer. Het liefst met pen en papier, want op de computer raak ik snel afgeleid. Papieren samenvattingen markeren ook fijner, en je kunt er kleine tekeningetjes bij maken (wat bijvoorbeeld bij biologie en geschiedenis echt nodig is). Regelmatig verdween ik dus met een pak eenzijdig bedrukte A4'tjes naar mijn kamer. Had ik de stapel volgeschreven, dan moest de leerstof er toch wel inzitten...
Voor to-do-lijstjes gebruik ik vaak oude enveloppen en planningen kunnen prima op overtollige misprintjes worden gemaakt. Dat schreef ik al eerder. Deze blogster doet het ook :)
2. Papier: zet je spellingscontrole aan (tip #4)
Grappig. Nooit over nagedacht, maar je document overlezen (en nog een keer, en nog een keer door iemand anders) voorkomt dat je het straks opnieuw moet printen vanwege een spelfout! Scheelt ook weer ergernis voor jezelf.
3. Fiets: pomp je banden op
Als je de banden van je fiets (of auto, for that matter) op de juiste spanning houdt, slijt er minder rubber af. Bovendien krijg je minder snel een lekke band en fietst het fijner. Als je net als ik heel Nederlands bent en vaak je fiets gebruikt, lijkt me dat de moeite waard!
Het algemene 'motto' van deze tip komt er natuurlijk neer op: wees zuinig op je spullen. Dan doe je er langer mee en oefen je minder druk uit op het milieu (je hoeft pas later een nieuw product te kopen). Zo heb ik vanochtend een shirtje met kant buiten laten 'uitwaaien', in plaats van het meteen in de wasmachine te gooien. Dan slijt het minder snel en kan ik er langer van genieten. Ook dat valt onder ecofriendly leven :-)
4. De zon schijnt, het park in :-)
Heerlijk, de zomer lijkt te zijn begonnen. Af en toe avondeten in het park (of op het strand, als je dat in de buurt hebt) is dus een goed idee. Maar... niet met plastic bestek en servies (tip #15)! Het is milieu-onvriendelijk omdat je het maar één keer gebruikt en bovendien was de productie ervan niet nodig geweest als je gewoon je al bestaande bestek (of picknickbestek) had gebruikt. Het is trouwens ook veel minder fijn in gebruik, vind ik. Zoek je bestek bij elkaar en have an eco-friendly picknick, dus!
Bron
Misschien needless to say, maar: zorg dat je geen verpakkingen of afval achterlaat nadat je in het park bent geweest. Spreek vrienden er (vriendelijk!) op aan als zij afval laten slingeren.
5. Plastic: dat sixpack blikjes dat je net kocht?
Knip de verpakking even door voor je het weggooit, om dit te voorkomen (tip #27). Er bestaan ook foto's van, maar je kunt je vast wel voorstellen hoe naar het als een pinguïn of vis zo sterft.
Blikjes zijn trouwens goed te recyclen, maar dat gebeurt vaak niet omdat ze in de natuur of in het gemengde afval belanden. Dit maakt blikjes drinken behoorlijk milieubelastend. En de inhoud (cola, bier) is meestal ook niet zo goed voor je gezondheid... Misschien toch liever zelf een flesje meenemen, de volgende keer ;-)
6. Koken
Ga je iets bakken in de oven? Niet gluren ondertussen! Elke keer dat je dat doet, verlies je 25% van de warmte (tip #71). Trouwens: de baktijd kan vaak korter, soms wel 10 minuten. Probeer het eens uit. De opwarmtijd van 10 minuten hoef je ook niet altijd aan te houden. Als je geen ervaren kok bent, begin dan ook niet met de oven voorverwarmen, maar met al je spullen klaarzetten, ingrediënten snijden en mengen. Warm daarna pas de oven op, anders staat die veel langer aan.
Voor vandaag leken deze nieuwe ideeën me genoeg, maar het e-book staat vol met nuttige tips.
Onderweg in deze speurtocht kwam ik trouwens Verdraaid Goed tegen, een ontwerpbureau dat vrijwel alleen maar restmateriaal gebruikt (bijvoorbeeld van oude treinen!). Hun producten worden in sociale werkplaatsen in Nederland gemaakt. Zo worden mensen aan een baan geholpen en ondertussen is de afstand om het product bij jou te krijgen klein (dus: minder CO2 uitstoot!). Klinkt goed, toch? Wat dacht je van een dienblad van een oud NS-informatiebord; een dienstblaadje dus?
Andere producten die van treinmateriaal worden gemaakt vind je hier. Tassen bijvoorbeeld :)
Ook te koop bij Paperchase op Rotterdam Centraal, Arnhem en Amsterdam Zuid.
Fijne zondag!
Het boek verdient niet de prijs voor het allermooiste design, maar dat geeft niet. De inhoud komt uit een goed hart.
Mij vielen de volgende (toffe!) tips op.
1. Papier: (her)gebruik eenzijdig bedrukte blaadjes
Een tip voor mama's: kleine kinderen hebben geen nieuw, chloorgebleekt witpapier nodig om op te tekenen. (tip #6)
Ik was het helemaal vergeten, maar als kind tekende en schilderde ik op oud papier. Niet omdat we arm waren, maar omdat mijn vader het zonde vond op zijn kantoor stapels goed papier weg te gooien - en dan thuis zijn kinderen te laten kleuren op nieuw, chloorgebleekt papier. In de map die ik nog heb van de peuterspeelzaal en kleuterklassen, zitten ook een paar waterverftekeningen met vergadernotities op de achterkant.
Ik heb er niets aan over gehouden. Het jongentje dat vorige zomer deze shiny disco voor mij tekende ook niet ;-)
Voor scholieren en studenten: dit kunnen wij ook!
Omdat ik het zo gewend was als kind, ben ik later ook oud papier blijven gebruiken. Als scholiere en als studente. Bijvoorbeeld bij het leren voor tentamens: ik maak graag samenvattingen en schema's terwijl ik leer. Het liefst met pen en papier, want op de computer raak ik snel afgeleid. Papieren samenvattingen markeren ook fijner, en je kunt er kleine tekeningetjes bij maken (wat bijvoorbeeld bij biologie en geschiedenis echt nodig is). Regelmatig verdween ik dus met een pak eenzijdig bedrukte A4'tjes naar mijn kamer. Had ik de stapel volgeschreven, dan moest de leerstof er toch wel inzitten...
Voor to-do-lijstjes gebruik ik vaak oude enveloppen en planningen kunnen prima op overtollige misprintjes worden gemaakt. Dat schreef ik al eerder. Deze blogster doet het ook :)
2. Papier: zet je spellingscontrole aan (tip #4)
Grappig. Nooit over nagedacht, maar je document overlezen (en nog een keer, en nog een keer door iemand anders) voorkomt dat je het straks opnieuw moet printen vanwege een spelfout! Scheelt ook weer ergernis voor jezelf.
3. Fiets: pomp je banden op
Als je de banden van je fiets (of auto, for that matter) op de juiste spanning houdt, slijt er minder rubber af. Bovendien krijg je minder snel een lekke band en fietst het fijner. Als je net als ik heel Nederlands bent en vaak je fiets gebruikt, lijkt me dat de moeite waard!
Het algemene 'motto' van deze tip komt er natuurlijk neer op: wees zuinig op je spullen. Dan doe je er langer mee en oefen je minder druk uit op het milieu (je hoeft pas later een nieuw product te kopen). Zo heb ik vanochtend een shirtje met kant buiten laten 'uitwaaien', in plaats van het meteen in de wasmachine te gooien. Dan slijt het minder snel en kan ik er langer van genieten. Ook dat valt onder ecofriendly leven :-)
4. De zon schijnt, het park in :-)
Heerlijk, de zomer lijkt te zijn begonnen. Af en toe avondeten in het park (of op het strand, als je dat in de buurt hebt) is dus een goed idee. Maar... niet met plastic bestek en servies (tip #15)! Het is milieu-onvriendelijk omdat je het maar één keer gebruikt en bovendien was de productie ervan niet nodig geweest als je gewoon je al bestaande bestek (of picknickbestek) had gebruikt. Het is trouwens ook veel minder fijn in gebruik, vind ik. Zoek je bestek bij elkaar en have an eco-friendly picknick, dus!
Bron
Misschien needless to say, maar: zorg dat je geen verpakkingen of afval achterlaat nadat je in het park bent geweest. Spreek vrienden er (vriendelijk!) op aan als zij afval laten slingeren.
5. Plastic: dat sixpack blikjes dat je net kocht?
Knip de verpakking even door voor je het weggooit, om dit te voorkomen (tip #27). Er bestaan ook foto's van, maar je kunt je vast wel voorstellen hoe naar het als een pinguïn of vis zo sterft.
Blikjes zijn trouwens goed te recyclen, maar dat gebeurt vaak niet omdat ze in de natuur of in het gemengde afval belanden. Dit maakt blikjes drinken behoorlijk milieubelastend. En de inhoud (cola, bier) is meestal ook niet zo goed voor je gezondheid... Misschien toch liever zelf een flesje meenemen, de volgende keer ;-)
6. Koken
Ga je iets bakken in de oven? Niet gluren ondertussen! Elke keer dat je dat doet, verlies je 25% van de warmte (tip #71). Trouwens: de baktijd kan vaak korter, soms wel 10 minuten. Probeer het eens uit. De opwarmtijd van 10 minuten hoef je ook niet altijd aan te houden. Als je geen ervaren kok bent, begin dan ook niet met de oven voorverwarmen, maar met al je spullen klaarzetten, ingrediënten snijden en mengen. Warm daarna pas de oven op, anders staat die veel langer aan.
Voor vandaag leken deze nieuwe ideeën me genoeg, maar het e-book staat vol met nuttige tips.
Onderweg in deze speurtocht kwam ik trouwens Verdraaid Goed tegen, een ontwerpbureau dat vrijwel alleen maar restmateriaal gebruikt (bijvoorbeeld van oude treinen!). Hun producten worden in sociale werkplaatsen in Nederland gemaakt. Zo worden mensen aan een baan geholpen en ondertussen is de afstand om het product bij jou te krijgen klein (dus: minder CO2 uitstoot!). Klinkt goed, toch? Wat dacht je van een dienblad van een oud NS-informatiebord; een dienstblaadje dus?
Andere producten die van treinmateriaal worden gemaakt vind je hier. Tassen bijvoorbeeld :)
Ook te koop bij Paperchase op Rotterdam Centraal, Arnhem en Amsterdam Zuid.
Fijne zondag!
donderdag 29 mei 2014
Incontri #3
Ik ben zo zenuwachtig dat ik misselijk ben. Zo nerveus dat ik elke ademhaling voel.
"Dat was een diepe zucht!" lacht meneer Nic vrolijk. Hij maakt zich duidelijk geen zorgen. Ik plots ook een stuk minder; ik begin te babbelen. Babbelen zoals ik dat doe wanneer ik zenuwachtig ben: zonder te stoppen en met veel kleine lachjes tussendoor.
"Haha, ja ik werd een beetje bang van de verhalen van anderen. Ik hoorde dat ik maar heel hard moest wegrennen"
"Ohja?" doet meneer Schelten, de side-kick van meneer Nic, vragend.
"Wie zei dat dan?"
"Haha, eh, Thijs dus" stamel ik, mezelf inwendig berispend omdat Thijs nu misschien een slechter cijfer zal krijgen. Maar het ijs is in ieder geval gebroken.
Meneer Nic pakt de draad weer op.
"We waren onder de indruk"
Voor hem ligt een blauwe ordner met een enorme hoeveelheid papier erin. Een vrolijk gevoel trekt door mijn lichaam. Ik heb dagen én nachten aan dit dossier gewerkt. Het is ook om van onder de indruk te zijn.
"Ja, een paar bekende namen, maar ook vele onbekende. Laten we het daar eens over hebben."
Ik begin te vertellen. Over de kleine Johannes en hoe me dat deed denken aan De kellner en de levenden - dat laatste vond ik een afschuwelijk boek overigens. Over de brieven aan Sara Burgerhart: soms wat langdradig, maar desalniettemin bijna feestelijk antiek. En Louise, het keukenmeisje uit Villa des Roses, met wie ik vanaf het begin vreemd genoeg al medelijden had.
Het is alsof we voor het eerst een echt gesprek hebben, na drie jaar lang iedere week twee lesuren. Alsof meneer Nic, die toch bekend staat als norse, strenge docent, echt wil horen wat ik te zeggen heb over deze boeken. In de verte slaat de kerkklok 12 uur.
"Het is tijd," zegt meneer Nic en ik ben verbaasd. Nu al?
Nog een beetje gespannen wacht ik op de gang, met de sluimerende zekerheid van wie zich in ieder geval een voldoende toebedeelt.
Meneer Nic komt algauw het lokaal weer uit.
"Het was niet perfect," zegt hij. "Maar wel bijna"
Ik kijk hem verwachtingsvol aan.
"We geven je een 9,5"
"Yes!" Ik roep het voor ik er erg in heb en doe bijna een dansje. Meneer Nic stroopt lachend de mouwen van zijn overhemd op. Ik hol terug naar de studiehoek, waar heel 6V zich zenuwachtig maakt.
Ik ben zo blij dat ik helemaal vergeet te vragen wat ik dan verkeerd heb gezegd.
(2008!)
Incontri is Italiaans voor ontmoetingen. Ik schrijf een serie van bijzondere ontmoetingen in mijn leven. Niet de ontmoetingen 'die mijn leven voorgoed veranderden' (voor zover die al bestaan, en: zoveel zijn dat er niet), maar juist de ontmoetingen die me bijbleven, die me zelfs nu nog een glimlach geven, al veranderden ze niet eens zoveel.
"Dat was een diepe zucht!" lacht meneer Nic vrolijk. Hij maakt zich duidelijk geen zorgen. Ik plots ook een stuk minder; ik begin te babbelen. Babbelen zoals ik dat doe wanneer ik zenuwachtig ben: zonder te stoppen en met veel kleine lachjes tussendoor.
"Haha, ja ik werd een beetje bang van de verhalen van anderen. Ik hoorde dat ik maar heel hard moest wegrennen"
"Ohja?" doet meneer Schelten, de side-kick van meneer Nic, vragend.
"Wie zei dat dan?"
"Haha, eh, Thijs dus" stamel ik, mezelf inwendig berispend omdat Thijs nu misschien een slechter cijfer zal krijgen. Maar het ijs is in ieder geval gebroken.
Meneer Nic pakt de draad weer op.
"We waren onder de indruk"
Voor hem ligt een blauwe ordner met een enorme hoeveelheid papier erin. Een vrolijk gevoel trekt door mijn lichaam. Ik heb dagen én nachten aan dit dossier gewerkt. Het is ook om van onder de indruk te zijn.
"Ja, een paar bekende namen, maar ook vele onbekende. Laten we het daar eens over hebben."
Ik begin te vertellen. Over de kleine Johannes en hoe me dat deed denken aan De kellner en de levenden - dat laatste vond ik een afschuwelijk boek overigens. Over de brieven aan Sara Burgerhart: soms wat langdradig, maar desalniettemin bijna feestelijk antiek. En Louise, het keukenmeisje uit Villa des Roses, met wie ik vanaf het begin vreemd genoeg al medelijden had.
Het is alsof we voor het eerst een echt gesprek hebben, na drie jaar lang iedere week twee lesuren. Alsof meneer Nic, die toch bekend staat als norse, strenge docent, echt wil horen wat ik te zeggen heb over deze boeken. In de verte slaat de kerkklok 12 uur.
"Het is tijd," zegt meneer Nic en ik ben verbaasd. Nu al?
Nog een beetje gespannen wacht ik op de gang, met de sluimerende zekerheid van wie zich in ieder geval een voldoende toebedeelt.
Meneer Nic komt algauw het lokaal weer uit.
"Het was niet perfect," zegt hij. "Maar wel bijna"
Ik kijk hem verwachtingsvol aan.
"We geven je een 9,5"
"Yes!" Ik roep het voor ik er erg in heb en doe bijna een dansje. Meneer Nic stroopt lachend de mouwen van zijn overhemd op. Ik hol terug naar de studiehoek, waar heel 6V zich zenuwachtig maakt.
Ik ben zo blij dat ik helemaal vergeet te vragen wat ik dan verkeerd heb gezegd.
(2008!)
Incontri is Italiaans voor ontmoetingen. Ik schrijf een serie van bijzondere ontmoetingen in mijn leven. Niet de ontmoetingen 'die mijn leven voorgoed veranderden' (voor zover die al bestaan, en: zoveel zijn dat er niet), maar juist de ontmoetingen die me bijbleven, die me zelfs nu nog een glimlach geven, al veranderden ze niet eens zoveel.
zaterdag 17 mei 2014
Living like Larry - Eco-inspiration: words to live by
Eerlijk leven is wat ik wil. Grappig: de normen en waarden die ik heb in mijn omgang met mensen zijn eigenlijk dezelfde als ik wil hebben in mijn omgang met de aarde. Eerlijk, onvoorwaardelijk, lief. Vriendelijk, attent en zorgzaam. Zo zou ik graag willen zijn. Ik zeg niet dat ik al zo ben, maar ik doe mijn best.
Bron.
Overigens werd dit gedicht geschreven door Kent M. Keith! Deze versie is een bewerking, die dus niet geschreven is door Mother Teresa, wat voor 'handtekening' er ook onder staat.
Ik geloof in helpen, oprechte interesse, delen & onvoorwaardelijke liefde. Dit klinkt nu ontzettend zweverig en wie mij in het echte leven kent (en niet van mijn schrijven), zal mij hierin nooit herkennen. Ik ben namelijk (ook) kritisch, niet snel tevreden en soms jaloers. Maar juist grootste woorden als vergeven, helpen mij meer mezelf, de beste versie van mijzelf te worden.
Voorbeelden helpen me om meer te worden zoals ik wil. Ik heb al vaker verwezen naar grote namen, zoals mother Teresa, die voor mij een inspiratie zijn. Maar niet alleen heiligen: ook politiek actieve helden als Roberto Saviano ontvangen mijn bewondering. In deze post nog een aantal (vrolijke) voorbeelden die mij op weg helpen, zowel in het leven als in mijn LLL-project.
 |
| Bron |
Wie is Jane Goodall? Klik.
Inspirerende quotes schrijf ik in notitieboekjes, verzamel ik online en plak ik rond mijn spiegel. Soms blijft een quote die ik op een andere blog las, nog dagen in mijn hoofd zitten. Vandaar deze post met een paar van de meest positieve teksten, als het om het milieu gaat. Wie weet is er iets bij dat jou aanspreekt.
After all:
I don't want to protect the environment. I want to create a world where the environment does not need protecting.
Liever luisteren? Er is altijd nog Severn Suzuki, the girl who silenced the world for 5 minutes.
zondag 4 mei 2014
Stuck
Things have been worse.
It's just... neutral. Sometimes downright unpleasant, at instants almost enjoyable. Scientists like to call this state of mind anhedonia. Indeed, it's the opposite of finding pleasure in everything: unable to find pleasure in anything.
It's just. Your birthday's coming up, and there's all these books I'd like to share with you, discuss with you, enrich your life with. This protagonist I discovered with whom you've got so much in common: I wish you'd be here to tell me if I'm right to say so. Dreamt of sending you the book, the books - the dreams fade away as quickly as the beautiful morning skies these past weeks, changing into grey.
It's just that. Nothing's fading. Which I'm thankful for, even though it's unnecessary to keep all my memories of you, when they eventually only hurt me.
It's just that. Nothing's fading yet, and I am holding on so hard, ignoring everything else, everyone else. Why bother socializing, when these endings are all I ever get. Whilst I try not to let fatality get at me, she so easily slips into my life. She always has. In a strange way I should even be grateful: fatalism got me through many a day, even if that's in a past far far away now.
It's just that. It's been over for so many days now and I still can't seem to get used to it. Some girl once told I'm special, for not sleeping around because I just can't, getting hurt and attached too much. I smiled at her while she gave me her verdict, while she friendly judged me. Glued my wildy dilated pupils to hers, desperately looking for wisdom I had yet to gain.
So much time gets lost in this recovery. I smiled, but I should've admitted I hate it.
It's just... neutral. Sometimes downright unpleasant, at instants almost enjoyable. Scientists like to call this state of mind anhedonia. Indeed, it's the opposite of finding pleasure in everything: unable to find pleasure in anything.
It's just. Your birthday's coming up, and there's all these books I'd like to share with you, discuss with you, enrich your life with. This protagonist I discovered with whom you've got so much in common: I wish you'd be here to tell me if I'm right to say so. Dreamt of sending you the book, the books - the dreams fade away as quickly as the beautiful morning skies these past weeks, changing into grey.
It's just that. Nothing's fading. Which I'm thankful for, even though it's unnecessary to keep all my memories of you, when they eventually only hurt me.
It's just that. Nothing's fading yet, and I am holding on so hard, ignoring everything else, everyone else. Why bother socializing, when these endings are all I ever get. Whilst I try not to let fatality get at me, she so easily slips into my life. She always has. In a strange way I should even be grateful: fatalism got me through many a day, even if that's in a past far far away now.
It's just that. It's been over for so many days now and I still can't seem to get used to it. Some girl once told I'm special, for not sleeping around because I just can't, getting hurt and attached too much. I smiled at her while she gave me her verdict, while she friendly judged me. Glued my wildy dilated pupils to hers, desperately looking for wisdom I had yet to gain.
So much time gets lost in this recovery. I smiled, but I should've admitted I hate it.
vrijdag 25 april 2014
Nocciola
Het voetpad, volgestrooid met schelpenzand, knerpte onder hun schoenen. Het was één van de laatste mooie dagen dat jaar. De zon verwarmde Nina's schouders, die dankzij de wijd uitgesneden hals van haar trui bloot waren. Thijs praatte en wees ondertussen naar de koeien in de wei naast het pad. Hij vertelde en vertelde maar. Nina herinnerde zich hoe ze zijn hand had willen vastpakken, maar niet had gedurfd.
"Ik ben zo'n rotkind geweest, soms" had hij gezegd en ze had hem laten praten.
Over dagen als enig kind tussen ruziënde ouders, dagen als moederdag en vaderdag. Hoe hij wenste om opadag. Niet eens om een broertje of zusje. En hoe hij dan zorgde hoe die éne gezellige dag, hoe ook die verpest werd.
Dagen waarop hij dwars was geweest, waarop hij niet had gedaan wat zijn moeder zo graag had gewild. Samen wandelen, zoals zij nu deden. Een museum bezoeken. Pannenkoeken bakken. Gewoon iets sámen.
"Ik was vergeten hoe mooi het hier is," onderbrak hij zichzelf, kijkend naar de paarden naast hen. "Dit moet ik vaker doen, hier gewoon lópen. Alles uitzetten, mobiel thuislaten en gewoon gáán" In de verte klonk het gejoel van kinderen bij een kleine kabelbaan. Een jongetje schommelde hoog.
Had ze maar begrepen hoe hij zich alles aantrok. Ze had moeten zien hoe overdreven belangrijk hij zijn schuldgevoel maakte. Had voor hem moeten gaan staan (dat handje vasthouden had trouwens ook wel gekund) en op hem in moeten praten. Zonder stoppen, overtuigen. Speechen had ze gemoeten, argumenteren kon ze toch zeker wel? Had ze maar...
In plaats daarvan had ze haar schouders opgehaald. Meelevend. Soms geknikt. Beaamd. Wilde omhelzen - opnieuw niet gedurfd. Thijs was haar probleem, ze kon niet ook zijn problemen overzien.
Later haalden ze een ijsje. Thijs' stemming was omgekeerd, enthousiast alweer. Opgetogen. Hij betaalde voor haar. Ze had ongetwijfeld nocciola-ijs gekozen - ze at niets anders - maar ze kon zich er nog geen hapje of lik van herinneren. Alleen die steen in haar maag. Zij bleef langer stabiel dan hij, maar wel stabiel slecht zoals dat in het ziekenhuis heet. Het moeilijke slikken, de lastige vraag. Zijn koele handen op haar wangen. Dat wist ze nog wel.
Dat was toen, nu was hij weg. Het begon alweer bijna zomer te worden.
"Ik ben zo'n rotkind geweest, soms" had hij gezegd en ze had hem laten praten.
Over dagen als enig kind tussen ruziënde ouders, dagen als moederdag en vaderdag. Hoe hij wenste om opadag. Niet eens om een broertje of zusje. En hoe hij dan zorgde hoe die éne gezellige dag, hoe ook die verpest werd.
Dagen waarop hij dwars was geweest, waarop hij niet had gedaan wat zijn moeder zo graag had gewild. Samen wandelen, zoals zij nu deden. Een museum bezoeken. Pannenkoeken bakken. Gewoon iets sámen.
"Ik was vergeten hoe mooi het hier is," onderbrak hij zichzelf, kijkend naar de paarden naast hen. "Dit moet ik vaker doen, hier gewoon lópen. Alles uitzetten, mobiel thuislaten en gewoon gáán" In de verte klonk het gejoel van kinderen bij een kleine kabelbaan. Een jongetje schommelde hoog.
Had ze maar begrepen hoe hij zich alles aantrok. Ze had moeten zien hoe overdreven belangrijk hij zijn schuldgevoel maakte. Had voor hem moeten gaan staan (dat handje vasthouden had trouwens ook wel gekund) en op hem in moeten praten. Zonder stoppen, overtuigen. Speechen had ze gemoeten, argumenteren kon ze toch zeker wel? Had ze maar...
In plaats daarvan had ze haar schouders opgehaald. Meelevend. Soms geknikt. Beaamd. Wilde omhelzen - opnieuw niet gedurfd. Thijs was haar probleem, ze kon niet ook zijn problemen overzien.
Later haalden ze een ijsje. Thijs' stemming was omgekeerd, enthousiast alweer. Opgetogen. Hij betaalde voor haar. Ze had ongetwijfeld nocciola-ijs gekozen - ze at niets anders - maar ze kon zich er nog geen hapje of lik van herinneren. Alleen die steen in haar maag. Zij bleef langer stabiel dan hij, maar wel stabiel slecht zoals dat in het ziekenhuis heet. Het moeilijke slikken, de lastige vraag. Zijn koele handen op haar wangen. Dat wist ze nog wel.
Dat was toen, nu was hij weg. Het begon alweer bijna zomer te worden.
Abonneren op:
Posts (Atom)