Living like Larry - Fairtrade verlanglijstje 2014

Jaaaa, hoe kon ik dat nou vergeten: het is weer cadeautjestijd!

Misschien kwam het door de prachtige en lange nazomer die we hadden (die mij behoorlijk verontrustte: 20 graden in november, seriously?, hoeveel ik ook van zonlicht houd).

Hoe dan ook, het valt niet te ontkennen: het is bijna winter en er komt een lijst aan feest- en (voor mij) verjaardagen aan. Tijd om een nieuw overzicht van eerlijke en milieuvriendelijke cadeaus te maken!

In dit lijstje vind je cadeaus, om te geven of om te vragen, die fair trade zijn en zo mogelijk ook duurzaam & milieubewust. Geef deze producten een kans, zou ik zeggen, het is zo'n simpele manier om iets bij te dragen voor de aarde :-)


1. Badkamerproducten
Volgens mij met stip op 1 van de 'meest gegeven cadeaus': verzorgingsproducten. Heb ik in ieder geval vaak gehad van mensen die me niet kenden, en mijn moeder die in het onderwijs werkt al helemaal...  Helaas zitten daar vaak microplastics in, die bijdragen aan de plastic soep die onze oceanen wereldwijd vervuilt. Maar: fair trade én milieuvriendelijke douchegel, shampoo, scrub of zeep bestaat! Alle producten zonder microscopisch kleine stukjes plastic zijn verzameld (per land) op deze lijsten.

Voorbeelden? De scrubs van de Hema (helaas bevat de mannenscrub en voetscrub nog wel microplastics!), shampoo van Andrelon of sommige scrubs van The Body Shop (helaas, ook niet allemaal!).

Bron

Ben je op zoek naar proefdiervrije en groene cosmetica? Kijk eens op Naoki!


2. Kaartjes van FairMail of Cards from Africa
FairMail verkoopt wenskaarten met foto's uit Peru en India. De foto's zijn gemaakt door tieners uit diezelfde landen: zij hebben van deze organisatie fotografieles gekregen. Dat is tof! Lees hier meer of bekijk meteen de collectie. Een FairMail kaart verstuur je met Greetz. Wist je trouwens dat alle Greetz kaarten op FSC-papier worden gedrukt?

Een klein nadeel voor wie graag zelf schrijft: de Greetz kaart houd je niet in handen, maar verstuur je online en wordt voor je geprint. Dat is anders met de handgemaakte Rwandese kaartjes van Cards from Africa. Het papier is gemaakt van office waste, dus de kaartjes dragen niet bij aan extra milieuschade.

3. Schoenen
Sneakers van biologisch katoen of plantaardig gelooid leer, met zolen van rubber uit goed beheerde gebieden van de Amazone. Klinkt als een sprookje? Veja verkoopt ze echt! En ze zijn nog tof ook :)

Dat is nog eens wat anders dan de Uggs waarvoor schaapjes in Nieuw-Zeeland bruut behandeld worden. Andere duurzame schoenmerken zijn bijvoorbeeld TOMS, Terra Plana, Beyond Skin (<3!) en For Your Earth.

4. Fancy tochtstoppers

12 % van de energie in huis gaat verloren via de vloer. Ik weet niet of tocht onder deuren daarbij hoort, maar in mijn huis is het in ieder geval een belangrijk probleem. Gelukkig kun je het zelf verhelpen door je huis of kamer minder tochtgevoelig te maken. Hoe koud het ook is, regelmatig luchten (kort de ramen open) is belangrijk. Zo verlaat vochtige lucht je huis en komt er droge lucht binnen. Droge lucht verwarmen kost namelijk een stuk minder energie dan vochtige lucht verwarmen.
En wat dacht een van een tochtstopper? Met een beetje moeite kun je wel een fancy exemplaar vinden, zoals hier.
Zelf maken? Kan ook! En soms zijn er ook katten die een handje helpen ;-)

Bron

5. Warme trui

Speaking of minder stoken... Investeer in een leuke warme trui! Als je net als ik de winter niet als favoriet seizoen hebt, heb je waarschijnlijk ook minder leuke winterkleding. Guess what? Dat maakt de winter niet makkelijker. Met een toffe trui van fair trade merken als Armedangels, Miss Green, Kuyichi, Komodo of Alchemist wordt al een stuk beter :) Op Good Fibrations vind je nog veel meer eerlijke merken die ik je kan aanraden.

Trouwens, op zoek naar fair trade kleding met een Afrikaans tintje? Kijk eens bij Thamani.

Bron

6. Voor je kleine nichtje of neefje

Zijn jouw neefjes of nichtjes gek op Disney, Playmobil, Lego, Barbie, Babyborn, K'NEX of ander merkspeelgoed? Overweeg eens te zoeken op marktplaats! Merkspeelgoed is van alle tijden en je maakt er kinderen net zo blij mee als met nieuw. Vaak ís het 'tweedehands' speelgoed namelijk nog als nieuw! In het kader van minimaliseren heb ik zelf in ieder geval vrijwel al mijn speelgoed verkocht de afgelopen jaren en daar heb ik heel wat blije gezichten/mailtjes over gezien :-)

Toch per se iets nieuws kopen voor een baby of dreumes? Keep Leaf (noem ik hieronder) verkoopt ook wikkeldoeken, babytasjes en slabbetjes!


7. Vrolijke etui's van Keep Leaf
Handig. Kleurrijk. Fairtrade. Uit India. En gemaakt van 100% biologisch katoen. Wat wil je nog meer? Onder meer te koop bij WAAR.

Bron

8. Something homemade
Wat is er nu leuker dan een cadeau krijgen waar de gever duidelijk de tijd voor heeft genomen? Een fotocollage, een bak vol zelfgebakken muesli of brownies in a jar bijvoorbeeld? Hello Natural zette 101 homemade gifts voor je op een rij in een supertoffe blogpost! Ook sieraden, scrubs en sjaals komen voorbij.

Bron

Veel succes met het maken, evt. kopen en inpakken van cadeaus deze maanden! Geniet van de blije gezichten straks :-)
Meer tips zijn trouwens altijd welkom, dan vul ik de lijst gewoon aan.

P.S Kleine disclaimer: het kopen van nieuwe plastic verpakkingen is natuurlijk geenszins duurzaam te noemen. Wat dat betreft zou dit een lege lijst moeten zijn: theoretisch gezien is niks kopen en niks vragen het beste voor de aarde. Maar ja, dat slaat in de meeste mensenlevens nergens op. Want natuurlijk wil je familie, vriend of vrienden jou een cadeau geven op je verjaardag of met Sinterklaas. Daarom maakte ik dit lijstje, zodat je weet wat te vragen, of te geven, waarbij je de aarde & haar bewoners in je achterhoofd kunt houden :-).

Voor al het andere

Ik kan je onrust bijna proeven.

Ik wil je kippenvel wegstrelen, je arm pakken, de mijne slaan om waar ik bij kan. Vreemd is een omhelzing eigenlijk, je kunt het gezicht van wie je liefhebt niet eens zien. En toch: rust maar uit, zegt de liefkozing, laat mij maar voor jou dragen. Het is een van mijn andere persoonlijke valkuilen.

"Je bent afgevallen," zeg je, zonder te vragen.
"Oh, dat zou kunnen" antwoord ik. Ik wil het heus wel als compliment opnemen, maar de weegschaal heeft me vanmorgen nog anders verteld.
"Ik weet het wel zeker" kaats je terug, overdreven overtuigd van jezelf.

Ik wandel met je mee, middelgrote passen vol berusting. Hier liep ik voor het laatst toen ik ook al zo aan jou moest denken.
Je vertelt, je zwijgt, je vertelt nog meer. Ik laat je woorden vallen, klinken. Soms geef ik een lettergreep terug als reactie. Zal ik vragen? Nee, niet meer. Wat voorbij is, is voorbij. Ik sus mijn geweten met simpele mantra's.

Eén keer. Eén keer verlies ik het van mijn discipline, mijn wilskracht. Ik schiet mijn onrust het gesprek in, zoals een kind een postelastiek de klas in schiet. "Waarom was dat nodig?" zeg ik boos,
"Vond je dat nou zelf niet ook een beetje nodeloos kwetsend?"
Maar ik bind in, snel, want vergeven is een groot goed dat ik nog moet leren.
"Het maakt me ook niet uit," zeg ik erachteraan. Ik moet hier mee stoppen.

"Ik twijfel of ik je een knuffel mag geven" zeg je, nu wel vragend.
Je vingers raken mijn ribben. Longen vol lucht, ik adem nu even niet verder. Mijn armen om je borstkas, klemmend bijna, want jij kan mij dragen, daar was ik altijd zo van overtuigd. Glanzende ogen. Ik kan niet staan zonder jou, ik kan niet staan zonder jou, mag ik alsjeblieft blijven -

maar ik kan uitstekend zonder jou
en van blijven was sowieso al nooit sprake
en je laat me


eindelijk, je laat me

On running #2

I run to keep up with the myriad of thoughts. To lose the helplessness felt when a child needs reanimation. To feel comforted, replaying kind words in my head. I run to forget everything, because all that matters is my pace which needs to be higher. And my feet which need to move faster. I run to promise myself anything, if only I complete the next 100 metres.

I run to keep my distance, to keep my cool. To think less, to hear nothing but the sound of my own breathing, while all I really wanted was...

I run so I'm unable to complete any negative thought.

Watch me early mornings, late evenings, mid night even. I'm running like my life depends on it - because my life depends on it. I run to be the first, to exchange heartache for aching muscles, nausea and exhaustion. I run because it's sunny or because it has finally stopped raining. I run because walking does not make hail feel any better.


I run to keep at pace with my life. I run because I don't care who yells at me or whoever tries to make me feel insecure: I'm here for me.

I run to stay.


Are you having trouble staying motivated? Watch this.
For what is each day but a series of conflicts between the right way and the easy way...

Daar heb ik niets aan

Je bent mijn persoonlijke monster
mijn valkuil,
verradelijk als mist
als dun ijs.
Je verlaat me nooit zonder
je broertje wanhoop achter te laten.

Je brengt me licht, adem
en snelheid.
Behendig
lenig kruip je mijn dagen in.
Zo'n dag met jou weegt niets

maar ik wil je weren,
grenzen stellen, verbannen.
Pas als je terecht in mijn leven bent,
ben je welkom

Ik ben er niet voor tijden waarin alles al goed gaat,
antwoord jij
maar ik luister niet
vertrouwen geef ik je niet
je stelt me teleur, te vaak

Ga dan slapen en
hoop
maar niet

Living like Larry - Anita Roddick & the Body Shop

Oh, er zijn zoveel kleine (milieuvriendelijke) dingetjes waar ik nog over wil schrijven... Stapje voor stapje dan maar!

Vandaag moest ik plotseling aan Anita Roddick denken, en hoe iemand ooit opmerkte dat ik haar wel tof móést vinden, omdat ik op haar zou lijken. :) Reden genoeg om meer over deze vrouw op te zoeken. (En: wat een compliment!)

Anita Roddick (geboren Perilli, dochter van Italiaanse immigranten) is het meest bekend omdat zij in 1976 the Body Shop oprichtte. Haar man Gordon reisde tijdelijk in Zuid-Amerika en Anita wilde met de winkel wilde zelf inkomen genereren voor haar en haar dochters. De naam en het idee had ze overigens uit Amerika, waar al een winkeltje bestond dat The Body Shop heette. Van die winkel zou ze later de rechten voor de naam overkopen.

Eerder hadden Anita en haar man Gordon al een gezond restaurant geopend en een hotel, maar geen van beide had goed gelopen.

The Body Shop daarentegen liep vanaf het begin fantastisch. Je kon er alleen natuurlijke producten kopen, in hervulbare flesjes. In haar autobiografie Body & Soul zegt ze hierover:

We recycled everything, not because we were environmentally friendly, but because we didn’t have enough bottles. It was a good idea.

Ze schilderde de winkel groen, vertelt ze, omdat die kleur het beste de schimmelplekken op de muren bedekte. Maar milieu was wel degelijk belangrijk voor Anita, zo zou ze later vaak laten zien.

Met een lening van een vriend (geen bank wilde haar het geld geven) opende ze binnen een jaar een tweede winkel in Groot-Brittannië. In de jaren '80 openden al snel veel meer filialen in Europa en in de Verenigde Staten.


Anita richtte zich niet zo op adverteren, maar maakte zich hoorbaar voor wat zij belangrijk vond. Zo was de Body Shop 'uithangbord' voor Greenpeace en Amnesty. Daarnaast liet ze duidelijk weten tegen dierproeven voor cosmetica te zijn. Anita geloofde dat je met zaken doen óók iets goeds kon betekenen.

It should be about public good, not private greed.

Daar bewonder ik haar om - dit is een houding die vaak weggehoond wordt in het bedrijfsleven. Anita werd dan ook regelmatig beschuldigd van hypocrisie. Met de Body Shop ging het ook lang niet altijd even goed. Maar gaf ze op? No way.

In 2006 is the Body Shop overgenomen door L'Oreal. Sommige fans prezen Anita, andere spraken er schande van. Hoe kon ze haar idealistische bedrijf nu laten overnemen door een commerciële gigant? Een gigant die wel op dieren testte?

Laat ik er dit van zeggen:
Zelf  zou ik héél lang moeten nadenken, voor er ooit iets van mij 'overgekocht' kan worden (zij het een tekst, een bedrijf, een product).
Aan de andere kant ben ik oprecht blij met élk beetje beter dat er in de wereld gebeurt. Dus ja, ook met de Body Shop, al brengt dat nog geen oplossing voor hoe onze economie in elkaar zit, al lost de Body Shop niks van het plasticprobleem op, en al kosten hun producten soms onevenredig veel geld.

Elk bedrijf met een ideële instelling is er één.

Elk stapje naar een betere wereld, of het nu is door lokale producten te kopen, je flesje te hervullen of body butter te kopen waardoor een indianenstam een inkomen kan genereren... elk stapje naar een betere wereld is er één. Wie alleen oog heeft voor de uitspraak 'druppel op een gloeiende plaat' zal door zijn cynisme nooit iets bereiken, daar ben ik van overtuigd.

Anita overlijdt in 2007 na een hersenbloeding, op 64-jarige leeftijd.
The Body Shop zet haar idealen voort.


Meer lezen over Anita Roddick?

- Artikel uit Trouw, ten tijde van haar overlijden.
- Daily Mail: Did green goddess Anita Roddick sell out when she sold up to L'Oreal?

Limone

"Je gaat hyperventileren van paniek als ik je daar een eerlijk antwoord op geef"

Nina blufte. Ze had Thijs nog nooit in oprechte paniek gezien. Hij had het er vaak over: hoe zijn leven hem aanviel en hoe hij maalde en piekerde over wat er van hem moest worden. Maar fysieke paniek? Echt niet. Daar was hij veel te veel man voor.

"Hoezo?"
Thijs' stem kwam hard, als de pan die hij tegelijkertijd kletterend neerzette.
"Heb je ooit last gehad van mijn eerlijkheid dan? Heb ik ooit anders dan oprecht naar je geluisterd?"

Ja, dacht ze - maar ze bestrafte de gedachte, want het was niet waar. Zijn altijd-de-waarheid-vertellen deed pijn, maar hoe kon liegen een betere optie zijn? Voor hem was dit ook moeilijk.
"Sorry," zei ze.

Sorry was nogal snel gezegd.
Ze meende het ook nogal snel.

"Je hoeft geen sorry te zeggen. Maar ik snap niet waarom je me dat niet gewoon zou vertellen."

De lastige discussies tussen wie alles kunnen relativeren, bediscussiëren, omkeren en manipuleren. Heen en weer, antwoorden op andere vragen dan gesteld zijn, vragen die desalniettemin ook nog blootliggen en beantwoord willen worden.

Wat hield ze van deze jongen. Maar wat was het een snijdende liefde, onbeantwoord als gedumpte rozen op Valentijnsdag, dun als afgebladderde verf. Blauwe schilfers, waar je gedachteloos aan krabde totdat een stuk venijnig onder je nagelbed schoof. En ongeacht wat hij hier beweerde: hij zou zich wezenloos schrikken als ze dit soort woorden zou gebruiken. Houden van, liefde, liefhebben. Veel te veel. Beangstigend voor hem. Dat wist ze zeker.

Misschien hoorde ze dan wel nooit meer iets van hem.

"Hé" onderbrak Thijs haar gedachten.
"Ik vind het leuk met jou hoor"

Het was te vroeg, ze kon dit niet zeggen.


(Hoort bij Nocciola)