Living like Larry - Groen, groener, groenst

Ik koop ongeveer 2 à 3 boeken per jaar, studieboeken niet mee gerekend. Het liefst tweedehands. Zo kocht ik mijn versie van Gomorra voor €3. Doorleefd kwam het boek bij me aan, maar het kon me weinig deren, want het verandert niets aan de inhoud. Inmiddels heb ik het al voor de derde keer uitgeleend, en mis ik het boek bijna een beetje.

Maar 3 boeken per jaar is natuurlijk niet voldoende. Daarom ben ik lid van de bibliotheek, waar ik behalve boeken soms ook DVD's haal. Eén van de boeken die ik in januari leende, was Groen, groener, groenst van Vanessa Farquharson.

Vanessa is journaliste bij de krant National Post in Toronto, als ze besluit dat ze groener wil gaan leven. Note: de Post staat bekend als één van de meest conservatieve kranten en op de redactie worden vooral grapjes gemaakt over mensen die het milieu willen beschermen ("Wat is erger, een hippie zijn of een blogger zijn?"). Ondanks het gevoel van sociale zelfmoord*, start Vanessa een blog en gaat er voor.

Waarvoor precies, weet ze nog niet helemaal - ze is nog nieuw in het groene hippie-gebeuren, maar daar geeft ze zichzelf een jaar de tijd voor.

Elke maand begint ze met een lijst van wat ze wil veranderen, van dag tot dag uitgewerkt. Dit was bijvoorbeeld de lijst van maart.

Van sommige acties is het nut niet meteen duidelijk, maar het levert vaak mooie anekdotes op. Vanessa bespreekt ook niet dag voor dag hoe ze haar jaar doorbracht, maar aan de hand van de lijsten kun je wel veel terugvinden.

"Maar misschien erger nog is de behoefte aan bevestiging. Op het moment dat ik bij de kassa aankom en de vraag 'papier of plastic?' trots beantwoord met: 'geen van beide, dank u, ik heb een tas bij me', ben ik bijna geschokt als de cassière niet goedkeurend naar me glimlacht en me een gouden ster geeft."

Dat maakte me wel aan het glimlachen - en bracht me tevens een leuke utopie bij: gouden sterren verzamelen, à la SuperMario, voor elke keer dat je ecofriendly gedrag vertoont. Mooi zou dat zijn.

Toch moet ik eerlijk zeggen dat ik Vanessa af en toe een beetje naïef vindt. Tuurlijk, ze maakt een eigen compostbak en ze zet haar koelkast uit, dus ze doet zeker haar best. Maar in haar 'groene jaar' maakt ze een reis van 6 weken, door 3 werelddelen. Een vliegbelasting van ongeveer 9 keer rond de aarde. Omdat ze per se allerlei familie op wil zoeken. Het 'groene' tijdens deze vakantie bestaat eruit dat ze geen hotelflesjes shampoo meeneemt, maar haar eigen biologisch afbreekbare variant. 'Prima', maar schrijf dan niet: ik ben officieel klaar voor mijn eerste groene vakantie.

Gelukkig kaart ze ook veel nuttige dingen aan. Hoeveel er wel niet disposable is in de medische wereld, en wat te denken van alles wat uit de kast getrokken wordt bij een marathon? Heb je wel eens een parcours na afloop gezien? Duizenden plastic flesjes Gatorade en sponsjes, die door de wind worden opgetild en meegevoerd naar bos of zee. Bijzonder jammer, toch?

Het is ook grappig om iets te lezen uit Amerikaans oogpunt:

Dat viel me op in Europa: misschien roken en drinken de mensen hier teveel, eten ze kilo's vlees en scheiden ze niet zoveel soorten plastic als wij in Noord-Amerika, maar in feite leven ze duurzamer.

Groen, groener, groenst was voor mij één van vele boeken over mensen die 'een jaar lang' eens alles helemaal anders gaan doen. Op milieugebied was No Impact Man de vorige. Hij dacht eerlijk gezegd wat dieper na over milieukwesties en deed véél meer moeite, maar bleef tegelijkertijd menselijk. Zowel Colin als Vanessa zijn gewone mensen, die zonder achtergrond de milieukwestie ingestapt zijn. Mensen als ik, dus, hoewel ik in beide boeken het meeste al (her)kende. Mijn volgende boek wordt daarom een van een wetenschapper. Heat van George Monbiot wil ik nu gaan lezen. Als je daar ook benieuwd naar bent: wacht vooral niet op mijn review, want ik moet weer wachten tot ik dat boek kan lenen, bij wie dan ook ;-)


* Mij geheel onbekend. Ik word er blij van mijn Take5-netjes op de kassaband leggen en plastic afval weg te brengen. Echt! Ik ben het opgelaten gevoel kwijt (in ieder geval hierbij) - en waarom zou ik me ook opgelaten moeten voelen? Ik doe alleen maar goed door plastic te minderen, en niemand heeft er last van. 

Las cosas cambiarán

Het waren van die Erasmuszonnestraaltjes, en dat bedoel ik een beetje spottend. Hij studeerde economie, of rechten, net waar hij zin in had en zij gaf helemaal nooit een antwoord op die vraag. Wie hem stelde, viel volgens haar steevast in categorie 'suf'. Stuff, dat was belangrijker. Soms was dat een pakje sigaretten, toen het wat kouder werd sterke drank. Zomers waren aardbeien voldoende.

Ze voerden gesprekken die diep leken te zijn, maar eigenlijk altijd hetzelfde verliepen. Hun sterke drank trok andere funjunkies aan en ik wist me nooit een houding te geven als ze bij mij in de buurt waren. Of ik bij hun.

Erasmus is nou eenmaal zo.

Dacht ik, en tegelijkertijd wilde ik niets liever dan bij A. zijn, alles van hem weten. Ik kwam hem ook steeds overal tegen.

"Masseer je?" vraagt hij me in één van onze eerste gesprekken.
What the fuck, gaat er door mijn hoofd - ik weet nog dat ik dat letterlijk dacht. Hoezo: masseer ik? Wat is dit nou weer voor vraag.
"Nee" zeg ik kort, niet kortaf maar onaangedaan. Alsof deze vraag net zo normaal is als 'studeer je?' "Dat kan ik niet"
"Good" knikt A. "Je moet niet masseren als je dat niet kan. Weet je dat ik masseur ben geweest?"
Ik schiet in de lach. Het is een ongelovige lach, een beetje als verslikken.
"Wat?" zegt A. verbaasd. "Echt hoor"
"Hmm" knik ik. "Héél goed kroegverhaal om iemand te versieren, echt"
"Toch is het zo."
Even denk ik dat hij gaat vragen of hij het mag laten zien, of beter gezegd, het mag laten voelen, maar dat doet hij niet. Dat is waarschijnlijk de kracht van dit verhaal: het blijft een beetje ongemakkelijk in de lucht hangen. Ik voel dat, en hij kan me dan een onschuldig lachje geven.

En inderdaad. Mysterieus laat hij de rode wijn in zijn glas ronddraaien. Ik drink nu niets, laat staan wijn. Hij glimlacht. Onschuldig. Schuldbewust.

Ik buig me naar Caro en vraag naar alles wat Zweeds is. Ik probeer te luisteren, echt, maar de aanwezigheid van A. is zo goed te voelen. Hij luistert geamuseerd mee. Als ik eindelijk vergeten ben dat hij er is, pakt hij mijn schouders. Masseert. "Wow, jij zit vast!" Ik draai me om: verrast, niet echt boos, verwonderd. "Live a little honey!" fluistert A. me toe.

Wie kan zo'n charme-offensief nou weerstaan?

En toch ben ik toen weggegaan.

Living like Larry - Ocean's beauty

In mijn leven heb ik één kans gehad om een oceaan buiten Europa te zien. Of nouja, de rand van de oceaan. In de Zuid-Chinese zee ligt een mini-eilandje waar je prachtig kunt snorkelen, duiken en natuurlijk ook gewoon zwemmen. Ik was er een paar jaar terug en ik koos voor het eerste.

Als je ver genoeg van het strand af zwom, kon het zomaar al gebeuren dat je een schildpad tegen kwam. Hoe gaaf is dat?










Maar zeeën en oceanen vullen zich met plastic, olie en ander afval. Terwijl ik zwom, voelde ik me heel bevoorrecht en ik vroeg me tegelijkertijd af: hoe lang zullen mensen hier nog van kunnen genieten?

En niet alleen dat: we hebben de zee nodig. Algen worden gebruikt om tandpasta uit te maken. Zeewier (pretty!) wordt gegeten in Azië, en wij maken er kleur- en conserveermiddelen van. Stofjes uit zeewier worden gebruikt in make-up en kunstmest. En dan is er nog vis. Vis is in arme kustlanden als Sierra Leone de belangrijkste bron van eiwitten (nee, dat geldt niet voor ons Nederlanders!).


Wat kun je doen om te helpen?

1. Ditch the disposable lifestyle! :)
Elk lijstje met tips dat je bekijkt, zal hetzelfde beginnen.
Gebruik minder plastic! Plastic is de grootste bedreiging van de oceanen & every plastic ever made is still on the planet. Oeps. En er komen elke 5 minuten 2 miljoen plastic flesjes bij in de Verenigde Staten. Say what...

Wie Happy Feet gezien heeft (aanrader!), kent vast Lovelace nog. De pinguïn die dankzij het vreemde plastic om zijn nek aanzien heeft verworven in zijn kolonie. Voor mij was het een pijnlijk momentje van schaamte in deze verder schattige film. Het geluksgevoel werd er een beetje door verstoord: wij mensen maken ook alles kapot...Vandaar dat ik vrijwel al mijn plastic probeer te recyclen, en er minder van probeer te gebruiken. Meer tips om je plastic te minderen vind je in plastic 1 & 2.

2. Probeer minder vis te eten.
Vrijwel alle vis wordt gevangen met enorme fabrieksschepen, die en passant de bodem kapotmaken. Dat betekent: nu een vette vangst, maar het ecosysteem herstelt zich niet snel en in 2048 zijn de oceanen zo goed als leeg. En herinner je je pirate fishing nog?
De grenzen van de visvangst zijn bereikt, zegt de WHO. Of dat nu komt doordat de aarde te vol is of doordat het Westen teveel gevist heeft: het verandert niets aan het feit dat we minder vis zullen moeten eten. Het meest overbevist zijn kabeljauw uit de Noordzee, paling, blauwvintonijn en gamba's. Toch vis op tafel? Kijk hier!

3. Ook al woon je niet vlakbij een zee: all water on earth is connected. Let dus op wat je door het doucheputje spoelt! Staan jouw producten op deze lijst? Dan bevatten ze plastic, mijd ze zoveel mogelijk. Probeer in de tuin weinig kunstmatige stoffen te gebruiken. Dump nooit zomaar batterijen. En misschien heb je wel eens gehoord over accumulatie, hoe kwik dat in de oceanen gedumpt wordt uiteindelijk in ons lichaam terecht komt. Zie daarvoor ook hier.

4. Logisch misschien, maar: koop geen bedreigde souvenirs. Laat koraalsieraden, schelpendoosjes, mini-schildpadjes en haaientandkettinkjes allemaal maar liggen. Thuis doe je er toch niets meer mee.

5. Omdat dit ook gaat over water: KRNWTR promoot het drinken van kraanwater, omdat dit in Nederland net zo gezond is als water uit vervuilende plastic flessen. Om te tonen waar er kraanwater geschonken wordt in de horeca, willen ze een app ontwikkelen. Kijk hier: waarom kraanwater drinken zoveel minder milieubelasting geeft vergeleken met fleswater (min of meer common knowledge, maar wel een schattig filmpje). Een kwart liter olie voor één plastic flesje water... dude. En olie die vervolgens weer de oceaan in lekt... Geen fleswater meer dus!


Meer?

- Amazing, hunting TED-talk met prachtige beelden. Als je alles al wist, klik dan op z'n minst op deze. Waar bycatch een gezicht krijgt, net als global warming.

- Rook je? (Alsjeblieft, stop ermee -  your life will be so much better!) Zorg er dan voor dat je geen sigaretten op het strand of ergens anders in de natuur of op straat achterlaat. The ocean conservacy vond in 5 jaar tijd maar liefst 8,2 miljoen sigaretten in het water...

- Filmpje met aanstekelijk muziekje over plastic in de oceanen.

- The ten best ocean stories (& pictures!) van 2012

Deze kleine dingen

* Skype met mijn wereldreizende vriendinnetje, op dit moment in Hong Kong... Zelfs al gaat het zo krakerig dat we de helft erbij moeten typen en uiteindelijk helemaal afhankelijk zijn van de Skype chat.

* Dromen: wanneer zal ik weer op reis gaan? Ook al zijn er geen concrete plannen.

* Nieuwe woordjes Napolitaans (dat is een taal!) leren met internet. En dat Drincà ineens drinken betekent... het lijkt wel Nederlands. En deze superkorte docu over de film Gomorra. Mooi, voor als je de hele film een lange zit vindt.

* Leuke uitnodigingen voor koffie, die je niet verwacht

* Iemand die je aan je schouders zachtjes door elkaar rammelt, op zo'n wat ben je toch een druif-manier

* Een NRC Handelsblad vinden in de trein

* Daglicht zien (op = op)

* Marije deed in 2012 een jaar lang bijna elke dag een goede daad. Vooral minimaliseren en de wereld mooier maken stonden daarbij centraal: zo ging ze wassen met wasnoten, verstuurde ze geluksmagneetjes naar onbekenden, gaf spullen weg in haar eigen flat en vulde een tassenbol met plastic tasjes. Heel inspirerend allemaal en ik las haar blog ook graag. Maar wat moest ze na dat jaar? Ze bedacht de verdubbeldame. Doe jij een (tijdelijke) goede daad, dan doet Marije met je mee! Dus: een week lang geen wegwerpplastic kopen (jongens, dit is moeilijk!) of vegan eten? Zij doet het ook - zo houd je vol én heeft je actie dubbel zoveel zin. Leuk. En als je niet weet wat je kunt doen om de wereld een stukje mooier te maken: zij wel!

* Mensen die spontaan voor je opschuiven als ze zien hoeveel bagage je meesleept

* Weekend, mijn bed, boeken, dooi en hardlopen <3

* Morgen gratis Tony's Chocolonely's fairtrade chocolademelk bij alle WAAR-winkels! :)

Het opschrijven waard

Dit zijn de leuke dingen (als ik niet aan de nare dingen denk) die het opschrijven waard zijn.

* Kijken naar de Adéliepinguïns op mijn nieuwe Greenpeacekalender (tip: je krijgt hem ook als je €20 of meer doneert!). En dan die tekst: once an Adélie penguin has chosen its mate, the pair stays together for life :)













* Dit nummer is zo vrolijk (de titel alleen al!) en mooi dat ik het jammer vind dat het maar 2 minuten duurt.

* En als vrolijk even niet mijn ding is, dan Depeche Mode wel.

* Mijn oma die haar plastic recyclet (goed, bij haar wordt het opgehaald voor de deur, maar toch!)

* Een heel mooi vega-kookboek dat mijn kant op komt :)

* Dit korte stukje over de meest bekende dakloze van Utrecht.

* Een manier vinden om te schrijven wat je wil zeggen, zonder iemand te kwetsen, zonder veroordeeld te worden.

* Dat er bij de meestgelezen stukjes-statistieken nu alléén nog maar Larrystukjes zichtbaar zijn. Gives me hope.

Dag

Je bent er niet meer.

Ik heb je nooit gekend, dus voor mij is het eigenlijk alsof je er nooit geweest bent. Maar dat is nog veel erger en wens ik je niet toe. Ik stel me voor dat we elkaar in de gangen zijn tegengekomen. Misschien heb ik wel een computer in de studiezaal van je overgenomen, of jij één van mij. Wie weet wachtte je achter mij in de rij voor het kopieerapparaat. Of hebben we samen gedanst op het studieverenigingsfeest.

Je hoorde tot een ander soort, zou ik kunnen denken, maar dat denk ik niet: mijn buik doet pijn en mijn ogen glanzen.

Door je hoofd, wat ging er door je hoofd.

Ik wou dat er voor jou iemand geweest was, die voor jou om hulp gevraagd had. Iemand die voet bij stuk gehouden had, dat je hulp nodig had. Hulp is niet zo kwaad. Hulp is ook een arm om je heen. Hulp is samen huilen.

Ik wou dat ik tijd had gehad je beter te leren kennen. Dat ik je verhalen kon vertellen, misschien zelfs vertellen over anderen. Dat je niet alleen ben, dat je niet ziek bent. Dat er zelfs dokters-to-be in witte jassen zijn, die dezelfde nare gedachten denken. Dat dat okee is, al voelt het allesbehalve okee. Verrot, zo voelt het. Dat het niet zo verrot hoeft af te lopen.
Soms vraag ik me echt af of er inderdaad onoplosbare problemen bestaan.
Het spijt me heb je geschreven. - Nee, het spijt mij.