zaterdag 17 juni 2017

Boeken - Taarten bakken in Kigali

Angel is een begaafd taartenbakster en runt een aardig succesvolle onderneming in Kigali (Rwanda). Ze bakt de prachtigste taarten, waarbij het niet uitmaakt of de gelegenheid nu een  verjaardag, doopfeest of een bijzonder etentje was. Via kennissen laat ze extra benodigdheden invliegen naar Kigali, zoals taartstiften en zo weet ze voor haar grote gezin in het armoedige Rwanda wat extra geld binnen te brengen. De familie Tungaraza komt eigenlijk uit Tanzania en Angel mist haar geboorteland regelmatig.

Angel heeft 6 kinderen, of nee: het zijn haar kleinkinderen. Haar zoon en dochter zijn beide om het leven gekomen en Angel, die zeker voor Westerse begrippen nog niet zo oud is om oma te zijn, zorgt dus opnieuw voor jonge kinderen.




Ik was al eens eerder in Taarten bakken in Kigali begonnen, een paar jaar geleden. Het boek sprak me erg aan, maar ik kwam niet verder dan het eerste hoofdstuk: toen moest het alweer terug naar de bibliotheek. Dat was nog in de tijd dat ik vaak een stapeltje boeken meenam. Omdat het me echt teleurstelt boeken ongelezen terug te zetten, neem ik sinds dit jaar steeds maar 1 boek mee van de bibliotheekplanken. Met succes: ik las dit jaar al een paar pareltjes. Dit boek is daar één van.


Intermezzo: het verhaal van Rwanda


In 1994 vond in Rwanda een verschrikkelijke massamoord plaats. De meeste van mijn vrienden waren toen nog baby's, peuters of kleine kinderen, vandaar waarschijnlijk dat veel mensen er nauwelijks vanaf weten. Mocht dat ook voor jou gelden, dan is er één film die ik je van harte kan aanraden: Hotel Rwanda.

Hotel Rwanda is een film gebaseerd op het waargebeurde verhaal van Paul Rusesabagina. Paul was tijdens de genocide eigenaar van Hotel des Mille Collines. Zelf heb ik ook pas over de geschiedenis van Rwanda geleerd na het kijken van deze film. Inmiddels heb ik hem drie keer gezien: elke keer ademloos. Ik vind het zelfs een beetje een verplichting dat we als mensen uit het Westen onze ogen niet sluiten voor wat toen is gebeurd: de Verenigde Naties hebben pas veel te laat ingegrepen in dit geval (Iris was het gelukkig met me eens).


Hoe het boek beviel


Taarten bakken in Kigali is een boek dat zijn kracht haalt uit zijn achtergrond: het dagelijks leven in een land met zo'n verdrietig recent verleden als Rwanda. Na een sterke introductie moest ik in het begin erg wennen aan de uitgeschreven dialogen. Het ging me allemaal wat traag, waarbij ik misschien over het hoofd zag dat de roman vertaald is en ook alweer 8 jaar oud is.
Naarmate het boek vorderde, zag ik steeds meer waarde in de eerst zo nietszeggende gesprekjes. Angel, of Mama-Grace ('Mama van Grace') zoals ze genoemd wordt, is een simpele maar doortastende vrouw met een groot rechtvaardigheidsgevoel, die moedert over hele buurt. Met succes. Je wordt al snel deelgenoot van het alledaagse leven in de compound en je krijgt een paar prachtige woorden Swahili en Kinyarwanda cadeau.
Verwacht geen ijzersterk plot, maar een indringend bundel ervaringen van gewone mensen, en je zit goed.

Murakoze cyane, Gaile Parkin, voor dit mooie boek.

★★★★

Taarten bakken in Kigali - Gaile Parkin

woensdag 14 juni 2017

Laat zich niet omdenken

Wat een heldere hemel, fel stralende zon, zomaar in Nederland. Blote voeten in het gras.

Het is warm buiten. Fris en beloftevol warm in de ochtend, drukkend en benauwend in de middag. Ik laat mijn rolluik de hele dag halfdicht. Mijn kamerraam staat altijd op een kiertje. Hier leer ik het beste, al zes jaar lang. Achter mijn kleine bureautje, dat me geen enkele rommel toestaat. Dan zou het schrijfvlak immers meteen volliggen. Dat is nu eigenlijk al het geval: verschillende kleine stapels oefenexamens vechten om mijn aandacht.

Geen enkel A4 krijgt die aandacht ook.

Ik zit verslagen op de grond, op valafstand van mijn bureau. Hoe moet ik dit voor elkaar krijgen? Ik heb nog drie weken, maar mijn buik is vol angst, gemetseld als bakstenen. Eindeloos slik ik, maar ik krijg de blinde paniek niet door mijn keel gespoeld, mijn lijf uit. Weet niet waar ik moet beginnen. Weet niet hoe ik dit kan halen, ik? Ik red het niet.

Het zijn hulpeloze gedachten, totaal niet behulpzaam, ik weet het. Wat door mijn hoofd raast is verre van rationeel. Zelfs als ik diverse onvoldoendes haal, kan ik nog een bovengemiddeld goede cijferlijst op mijn gymnasiumdiploma veroveren. Zo netjes sta ik ervoor. Zo goed kan ik de eindexamens in.

Het helpt niet.

Mijn voeten wrijf ik gefrustreerd, wanhopig haast, over het kleine oosterse tapijt voor mijn bed. Mijn voetzolen tintelen van stress, en irritatie over mijn eigen gedrag. Waarom kan ik mezelf nu niet even bijeenrapen? Aan een oefenexamen beginnen? Hoe langer ik hiermee doorga, hoe gestoorder het is, en hoe minder tijd ik straks overhoud voor het leren zelf. Dat besef ik toch wel?

De laatste gedachte maakt me nog zenuwachtiger dan ik al was.
Alsof het zo hoort begin ik weer te huilen.

"Lieverd toch," zegt mijn moeder, die naar boven is gekomen.
"Zal ik een tosti voor je maken?"
Aan haar hand laat ik me naar beneden voeren.
Het is een lange tocht.


Mei 2008

zaterdag 27 mei 2017

Groene dingen in mei

Het hoeft niet altijd iets groots te zijn, juist kleine acties zijn ook heel fijn...
Wat deed ik voor groens of goeds deze maand?


Bron

1. Goodbye Klooker

Ik zegde mijn abonnement op Klooker op, ook al zou het nog enkele maanden lopen. Zoals ik al eerder schreef, is het mij echt te commercieel en ben ik vooral teleurgesteld. Hoewel ik het abonnementsgeld al kwijt ben, besloot ik met hetzelfde bedrag iets beters te doen. Ik ga het geld dat het zou kosten het abonnement te verlengen overmaken naar een goed doel. Op dit moment denk ik aan Natuur & Milieu, maar andere suggesties zijn ook welkom!


2. Afval prikken (of beter: grijpen)

In mijn wijk organiseerden de bewoners deze maand iets waar ik helemaal achterstond: samen de buurt een stukje mooier maken!
Op een zomerse zondagmiddag verzamelden alle deelnemers zich: ik leerde meteen buren kennen die ik tot dan toe alleen maar vluchtig had gezien. Er kwamen allerlei accessoires mee: heggenscharen, rollen vol vuilniszakken, afvalprikkers en tuinhandschoenen.

Veel mensen stortten zich enthousiast op verfraaien van 'gemeentegroen'. Ik ontfermde me over het zwerfvuil. Dat was zwaarder dan gedacht! Het is best lastig om met één hand een vuilniszak open te houden en met een grijper precies elke peuk netjes op te pakken. Gelukkig is voor het eerste probleem een mooi systeem bedacht: een klikring van metaal, waardoor je de vuilniszak openhoudt (mét handig handvat). De oplossing voor peuken grijpen heb ik nog niet gevonden. Even overwoog ik alleen voor groot afval te gaan ("scoren", haha), maar wat voor actie zou dat zijn? Alleen het makkelijke doen? No way: principles are not meant for times when things are easy. Dus ik zwierf verder, zoals het afval dat ik achtervolgde, en stouwde met kramp in mijn handen 2 vuilniszakken vol. Absolute afvalwinnaars? Sigaretten en bierblikjes (once again).


Vooraf dacht ik dat een paar rollen (!) vuilniszakken overdreven was geweest, maar helaas bleken ze allemaal nodig. In enkele uren waren ze op en zag de straat er een stuk schoner uit.

Om heel eerlijk te zijn maakte het geheel me naast optimistisch, ook een beetje verdrietig. Toen ik me inlas over mijn eigen experiment, kwam ik deze bewering tegen: als we allemaal 1 stuk zwerfafval per dag zouden oprapen, zou Nederland zo schoon zijn. Het zou ontzettend helpen, maar als we elke peuk, wikkel of kroon (van een bierflesje) als 1 stuk zouden rekenen, is het naar mijn schatting absoluut niet voldoende.

Gelukkig heeft dat mijn besef over het belang van afval oprapen weer een beetje aangewakkerd. Het volgende blikje dat ik zie, zal ik dus weer netjes oprapen en weggooien!

 
3. Plastic direct recyclen

Plastic afval probeer ik zoveel mogelijk te vermijden, maar soms is dat helaas onmogelijk. Daarom recycle ik mijn plastic sinds dat mogelijk werd in 2009. Helaas zitten er nog veel haken en ogen aan plastic recyclen. Zo is het restproduct kwalitatief minder1 en verkiezen bedrijven door een lage olieprijs vaak toch nieuw plastic boven gerecycled2.

Toch vind ik plastic recyclen altijd beter dan niets doen, d.w.z.: je plastic bij het normale afval gooien. Al was het maar om aan de plasticrecyclaars te laten zien hoeveel plastic er helaas nog steeds in de consumentenmarkt omgaat...


Bron


Sinds kort is er in Amsterdam een leuk initiatief (dat zich uitbreidt!): Zero Waste Lab. Zero Waste Lab wil recycling bevorderen door de deelnemers een beloning te geven als zij gescheiden afval inleveren. In Amsterdam is het percentage gescheiden afval namelijk veel lager dan in de rest van Nederland. Ter illustratie: dat gaat dan om 27% in Amsterdam vs. 51% in de rest van Nederland...

Bij het Lab kun je een grote jute zak ophalen, waarin je thuis plastic, textiel of papier kunt stoppen. Is de zak vol (dat duurt even want trust me: dat ding is huge!), dan breng je 'm terug en krijg je 1 muntje. Jouw plastic wordt direct samengeperst tot plastic korrels, die verkocht worden aan bedrijven. Het muntje kun je inleveren voor korting of gratis producten bij winkels in de buurt, zoals groente, fruit of een kopje koffie.
Klein nadeel: er mag alleen zacht plastic in. Maar ja, alles voor het milieu, toch? ;-)

Het eerste Zero Waste Lab zit aan de Dappermarkt; het tweede wordt binnenkort geopend aan het Waterlooplein. Kijk voor meer info op de eigen website.

Op zoek naar meer groene/goede dingen?


Wat dacht je hiervan?

1. Up to date blijven
Als je in Amsterdam woont: meld je aan voor de nieuwsbrief van de Gezonde Stad. Bij deze organisatie vind je de leukste nieuwe groene ideeën. Zo ben ik er Zero Waste Lab tegengekomen. Er is ook ruimte om jouw idee te pitchen en zo €1000 te winnen voor de ontwikkeling ervan!


2. Firma Koos
Ook al Amsterdam-based, maar dat maakt in dit geval niet uit: Firma Koos. Probeer je eens voor te stellen hoeveel spijkerbroeken er in de wereld zijn. En hoeveel er ook kapot gaan, slijten, of lelijk worden... Wat kun je er dan nog mee? Hier weten ze bij Koos wel een antwoord op. Upcyclen! Waar plastic vaak een 'lager' tweede leven krijgt, worden bij Koos spijkerbroeken verwerkt tot laptophoezen en kussenslopen. Bovendien krijgen mensen 'met een afstand tot de arbeidsmarkt' zoals dat zo mooi heet, hier een echte baan. Twee vliegen in één klap dus!


Bron

 
3. Doe mee aan de Boskalis Beach clean up tour!
Ieder jaar gaat in de zomermaanden doet een groep vrijwilligers een reeks strandwandelingen met afvalprikkers. Doel? De kust van de Noordzee schoonmaken!
Dit jaar gaan er van 1 t/m 15 augustus dagelijks 2 wandelingen van start, één meer in het noorden en één meer in het zuiden. De meeste vrijwilligers lopen één etappe mee, en ook jij kunt je daarvoor opgeven! Je maakt een mooie wandeling en je bent meteen lekker buiten bezig. Er wordt altijd gestart met koffie en thee en soms krijg je van een sponsor bovendien een lunch aangeboden.
Op de kaart kun je zien welke dag er afval geprikt gaat worden op een strand bij jou in de buurt. Ik denk er over ook mee te gaan!

Nodig:
inschrijving van tevoren
1 vrije dag (kan ook op weekenddagen)

Extra leuk: je hoeft je deelnameticket niet uit te printen, de code kan ook vanaf je mobiele telefoon gescand worden... Minder afval!
Wie gaat er mee?!

zondag 21 mei 2017

Eindelijk

Ik doe mijn best meer te schrijven en meer te bloggen, maar het blijft lastig.

Hoe komt dat toch?

2016 is een bomvol jaar geweest. 2016? Begin ik daar nu echt over, bijna 6 maanden nadat elke zichzelf respecterende blogger een jaaroverzicht heeft gemaakt? Zeker. Maar niet omdat ik een schrijfster zonder zelfrespect ben. Juist niet. Ik verleg mijn prioriteiten regelmatig en jongleer en balanceer heel wat af om zo alle ballen in de lucht te houden.

Voor mij als blogger was 2016 een stil jaar. Hoewel ik ruim 200 (!) berichten in concept heb staan voor deze weblog verscheen er hier maar weinig. Achter de schermen, of beter gezegd: in het echte leven, gebeurden er des te meer nieuwe dingen.
Het was het eerste jaar in mijn leven waarin ik het hele jaar in een relatie was, met dezelfde persoon welteverstaan :-).
Het jaar waarin ik voor het eerst solliciteerde op een plaats in de door mij zo verlangde vervolgopleiding tot medisch specialist. Een jaar van veel door Nederland reizen en de randstad intens missen. Eindeloos veel nachtdiensten. Zonnige middagen in de achtertuin met kant en klaar eten. Kennismaken met ernstig zieke baby’tjes en hun ouders. Zorg mogen dragen voor inmiddels overleden baby’tjes, en hun ouders. Thuis huilen op bed van vermoeidheid of frustratie. Maar ook waanzinnig gelukkig zijn om weer te kunnen hardlopen na een blessure. Tot slot: in het laatste kwartaal twee keer verhuizen, twee keer tijdelijk.

Zoveel nieuws in één jaar kost best een hoop energie kan ik je vertellen. Zelfs al heeft alles een gouden randje gehad.


Maar genoeg over het afgelopen jaar

We leven al lang en breed in 2017. Ik merk dat het me wel bevalt om steeds nieuwe stappen te blijven zetten (en surprise: ook dat dat nog steeds veel energie slurpt). Tussen de verhuizingen afgelopen winter door had ik een paar dagen vrij. Dat gaf me adem om te denken.

Als het stof van de planken straks is neergedwarreld, wat worden dan mijn prioriteiten? Ik schreef het op. Ik beloofde het, aan mijn ouders, aan mijn liefste, aan mezelf op papier. En ik deed het allemaal, vanaf januari tot nu. Alleen de voornemens over het schrijven vorderden niet zo. 


Dat is gek, want ik wil juist zoveel schrijven.

Ideeën te over!
Zal ik nu dat stuk schrijven over nachtdiensten in het ziekenhuis of over hoe het is een bomvolle spoedeisende hulp 'leeg te werken'? Of is het tijd voor een meer controversieël onderwerp dat al langer door mijn hoofd speelt? Oh kijk, een tof groen initiatief: als ik er ben geweest en de achtergrondinformatie beter heb uitgezocht, ga ik het echt online zetten! En een gave documentaire, hup, die komt zeker op mijn kijklijstje... Is het al te laat voor een verslag over de halve marathon die ik liep in maart? Of past dat eigenlijk niet op mijn blog?
Naast deze gedachtenstroom, zijn er nog de eisen die ik aan mijn artikelen stel. Die zijn hoog en daardoor kan ik vaak niet in korte tijd waarmaken wat ik me voorstel, wat ik me droom. Omdat het me aan meer tijd ontbreekt, blijven ideeën nog al eens liggen.


Dat is niet erg.

Zoals ik al schreef: ik jongleer met mijn prioriteiten. Mijn dierbaren staan rotsvast bovenaan, maar daaronder kan het wisselen per seizoen. Dat betekent dat het hier soms stiller is, al is dat eigenlijk niets nieuws. Want minder kwaliteit leveren, dat wil ik niet.


En hoe gaat het nu (verder)?

Het gaat best goed met mij. Ik ben verhuisd naar de hoofdstad en heb hier genoeg nieuws om me mee te vermaken :-), maar wil ook trouw blijven aan mijn idealen. Het is niet moeilijk evenementen over duurzaamheid te vinden in Amsterdam, wil ik maar zeggen, maar het is voor mij belangrijker daadwerkelijk iets toe te voegen met een artikel. Dus niet de tiende blogger te zijn die een louter PR stukje naar buiten brengt, maar iets te vinden wat nieuw is én ook echt iets bij gaat dragen. Dat hoeft niet groot te zijn: vele kleine beetjes samenwerken gaan de wereld veel opleveren, zoveel heb ik wel geleerd.

Voor mijn blog denk ik aan de categorieën die ik al had, maar ik wil het mezelf ook toestaan iets relaxter om te gaan met stukken over duurzaamheid. Ik hoef niet altijd alles tot de bodem uit te zoeken, een artikel over een ecofriendly experience is hier ook welkom. Zo denk ik bijvoorbeeld aan een lijstje groene dingen/goede daden per maand. Zodat ik jullie op de hoogte kan stellen dat ik vandaag met een prikstok de wijk heb schoongemaakt, bijvoorbeeld :-)

Ik ben nieuwsgierig wie hier nog leest, maar ik neem aan dat ik dat snel genoeg zal achterhalen als ik actiever word. Lief dat je tot zover las, en tot gauw!

zondag 23 april 2017

40 dagen minder zwerfvuil - Eindstand, met tips!


De veertigdagentijd zit erop! En daarmee ook mijn persoonlijke uitdaging...

Wat was die uitdaging ook alweer?
Elke dag een stuk zwerfvuil oprapen en zo mijn buurt een stukje schoner maken, in plaats van me te ergeren. Mijn eerste idee was het een maand vol te houden, maar uiteindelijk leek de veertigdagentijd me hier ideaal voor.

Hoeveel heb ik in totaal opgeraapt?
Zoals ik al schreef, is een gewoonte élke dag volhouden niet iets voor mij (hoewel, dat geldt niet voor mijn ontbijt want dat bestaat altijd trouw uit havermout, in de winter dan). Toch heb ik gemiddeld 1 à 2 stukken afval per dag opgeraapt. In een Excel sheet hield ik hoeveel precies en wat het zoal was. Uit mijn buurt heb ik in totaal 45 stukken zwerfafval weggehaald!

Verpakkingen van snoep & frisdrank zijn het meest op straat te vinden.
Met stip op nummer 1: blikjes bier en energydrink (minder fotogeniek...)


Is dat geen druppel op een gloeiende plaat? Of: een bodemloze put?
Ja en nee.
Ja, want als één persoon zoals één stuk zwerfvuil per dag opraapt, is daarmee Nederland nog steeds niet vrij van rondslingerend afval. Integendeel. Maar: het mooie van druppels is dat ze in staat zijn tot meer dan je denkt, zeker als je het volhoudt. Een gestage drup holt de steen uit, om maar even bij spreekwoorden en uitdrukkingen te blijven.



Wat denken andere mensen over zwerfafval?
Daar was ik ook benieuwd naar!
Zwerfvuil blijkt ergernis nummer 3 van Nederlanders. Alleen hondenpoep (misschien ook een vorm van afval?) en gevaarlijk rijden scoren hoger. Natuur en Milieu geeft aan dat afval afval aantrekt. Dat herken ik helemaal: denk maar aan Koningsdag en festivals!  

Want wat doe jij straks met je plastic bierglas, als je lekker staat te dansen en alle prullenbakken in je buurt al overvol zijn?

Bij meeste prullenbakken op Koningsdag is het nog erger: ze zijn al vol en het vuilnis ligt er naast... Wat doe je dan? Gooi je je glas op de hoop, en denk je: ik hoop dat de gemeente Amsterdam het morgen opruimt?
Ik hoop natuurlijk dat je een prullenbak zoekt, maar ik kan begrijpen waarom het soms lastig is. Afval trekt écht afval aan. Amsterdam is het meest smerig de dag na Koningsdag: 200 ton afval kan de gemeente dan verwachten. Vanaf de morgen na Koningsnacht gaan er al 400 schoonmakers aan de slag om het een beetje toonbaar te houden...

Een tip is daarom zo min mogelijk afval te maken. Vul je glas bij, drink uit een flesje dat je bewaart of drink iets in een café, waar je een glas krijgt dat je op de bar kunt terugzetten. Over omgaan met afval op festivals gaf ik al eerder tips. 

Op dit lijstje vind je nog 10 items van plastic die je gemakkelijk kunt mijden. Denk aan rietjes, roerstaafjes, flesjes en koffiedeksels (beter nog, spaar ook de beker en neem je eigen mok mee!).

Mooi is trouwens dat afval steeds meer gezien wordt grondstof: Waternet verzamelt bijvoorbeeld urine op drukbezochte evenementen, om daar fosfaat uit te halen. Fosfaat wordt dan als grondstof voor kunstmest gebruikt.


Doel? Dat de parken zo mooi schoon blijven!
Bron


Ga ik dit blijven doen?
Hoe groen mijn hart ook is, eerlijk gezegd ben ik ook blij dat het er op zit. Het maken van foto's bleef een beetje gek voelen en ik vond het soms ook wel een belasting om wéér op zoek te gaan naar iets. Hoewel: helaas was het vaak niet echt op zoek gaan. Rond mijn supermarkt zijn een paar heel slordige straten, daar waait het afval je tegemoet. Dat maakt mijn hart wel heel treurig, moet ik eerlijk zeggen, dus ik zal hier regelmatig wat in de vuilnisbak blijven stoppen.

Ook waar ik mijn fiets stal, ligt vaak wat afval. Daar zal ik blijven oprapen, zeker omdat ik heb gemerkt dat het na oprapen schoonblijft.

En het leukste? Binnenkort organiseert een groep van ~50 huishoudens in mijn straat een schoonmaakdag. Gewoon: een uurtje afval prikken met zijn allen en daarna genieten van een drankje in de zon. Ik kijk nu al uit naar het resultaat! :-)

vrijdag 7 april 2017

Living like Larry - Klooker, mijn (eerste) oordeel

"Ons doel: jij koopt alleen nog spullen waar jij achter staat."

Ineens stond Klooker, een Nederlandse onderneming, overal op mijn tijdlijn. Met zo'n slogan nog wel. Nou, dan heb je me hoor! Ik moest en zou er meer van weten. Vluchtig las ik de eerste regels, geschreven door ene Dennis, over zijn dochter. Daarna drukte ik op like.

Maar ja: je kent het wel.
Er kwam van alles tussen.
Ik zocht nooit meer uit waar Klooker nu echt voor stond.
De like bleef wel staan en een vriendin herinnerde me eraan met een appje.




Ik was blij om te merken dat duurzaamheid en fair trade producten kopen inmiddels meer mensen aanspreekt. Ik ben niet meer de enige chick met interesse in milieu en mensenrechten in mijn vriendinnengroep!

Vrolijk besloot ik meteen werk te maken van mijn voornemen. Ik las de informatie, waar de boodschap al duidelijk in de titel stond: "alleen nog dingen kopen waar je trots op bent en achter staat". Dat wil ik natuurlijk ook, dus werd ik lid.

Ja, Klooker bleek geld te kosten. Niet heel veel, oprichter Dennis vergelijkt het met een kop koffie per maand (iets waar ik mezelf eigenlijk zelden op trakteer, maar vooruit). Naar vriendin A. appte ik dat ik inmiddels lid was, hoor! Met daarachteraan:
€10 per half jaar is zo weinig, ik geef per maand al meer aan goede doelen!

Het leek me toen een ontzettend goede stap van mezelf. Regelmatig zou ik een mail ontvangen over dit soort nieuwe, duurzame initiatieven. Dus geen milieuschade, geen kinderarbeid, geen dierenmishandeling. Fantastisch toch? Ik was heel benieuwd welke inspiratie ik allemaal zou opdoen.


Bron


De eerste mails


De weken daarna druppelden de eerste mailings van Klooker binnen. Na één dag zat er al een "couponoverzicht" in mijn mailbox: met kortingscodes voor allerlei duurzame producten, van kraampakket tot wijn. Op zich niet verkeerd, maar geen van de producten waren nodig voor mij.

Nieuwsgierig las ik één voor één de mails die daarna binnenkwamen. Onderwerpen als "FairChain koffie om trots op te zijn" en "De grote impact van je schoenen" maakten me nieuwsgierig.


Teleurstelling 



Helaas, de mails vielen erg tegen. Door de uitstekende weblogs die ik volg, ben ik nette artikelen gewend met een sterke mening over duurzame producten. Zo'n artikel start bijvoorbeeld met een achtergrondverhaal en beoordeelt het duurzame product uitgebreid.

De mails van Klooker daarentegen zijn vrij mager qua inhoud. Het gaat om enkele zinnen, met veel enters er tussen. Met pathetisch taalgebruik wordt je aandacht getrokken naar een duurzaam product.

Wist jij, dat voor product X, land/boer/dier Y erg moest lijden? Persoon Z, oprichter van bedrijf XYZ, ook niet. Hij ging op reis. 
En hij schrok van wat hij zag.
En daar wilde hij wat aan doen.
Zo ontstond de eerlijke versie van X:
XYZ. 
[Klik hier voor je korting op  XYZ, de eerlijke versie]

Ik verzin dit niet. Met een mailtje van ~100 woorden wordt je aangemoedigd door te klikken naar de Klookersite. Daar staat wel een uitgebreider verhaal, maar het taalniveau blijft hetzelfde: laag. De teksten zijn soms beschuldigend naar de standaardindustrie en hoewel daarin inderdaad veel mis is, ben ik niet gecharmeerd van het verspreiden van paranoia. Ik zie in mijn werk zo vaak wat voor gevolgen dat heeft (bijvoorbeeld als het gaat om je kind vaccineren)...

Bovendien lees je in zo'n mail of op de site geen echt artikel. Het is een advertorial met een kortingscoupon. Voor de producten wordt geen alternatief aangedragen dat het bedrijf geen geld oplevert. Daarmee bedoel ik: bij een artikel over fair fashion is de enige optie: kopen. Er wordt geen woord gerept over ruilen, herstellen, tweedehands of gewoon niets kopen, omdat je al voldoende hebt.
Dat vind ik bedroevend.

Ik bedoel:

En dat vind ik hartverscheurend.



De keerzijde


Het lastige vind ik, dat er bij Klooker wél toffe initiatieven langskomen. Mensen die een goed, sterk idee hadden, die de stap durfden te zetten en hun bedrijf begonnen. Producten ook die (soms!) zeker het kopen waard zijn. Mensen die hun droom uitvoeren die ik juist niet wil kwetsen met deze harde woorden. Mensen die wat mij betreft een breder podium verdienen dan een kortingsbon...

Toch is Klooker niet geschikt voor mij. Ik mis goede teksten, want als de tekst al van lage kwaliteit is, wat voor onderzoek is er dan aan zo'n mail vooraf gegaan?

Wat me ook steekt is iets anders. Online zijn er veel sterkere weblogs te vinden. Zij schrijven vaak kosteloos of krijgen incidenteel vergoedingen. Dat geldt bijvoorbeeld voor Iris, die alleen "ja" zegt als het gaat om écht groene en écht duurzame samenwerkingen.

Klooker verdient ook geld via samenwerkingen, met als verschillen dat
1. De producten minder zorgvuldig uitgezocht lijken te zijn
2. Er veel minder werk lijkt te zitten in de artikelen
3. Je er ook nog voor betaalt, naast wat Klooker voor de samenwerking krijgt.

Dat voelt niet goed, zeker niet als ik denk aan alle sites die ik een stuk beter vind.

Naast de blog van Iris lees ik bijvoorbeeld heel graag op Linda's Zaailingen. Haar stukken over palmolie, twijfelachtig-groene sjoemelstroom en de al minstens zo dubieuze zoekmachine Ecosia zijn ontzettend goed. Zo goed helaas, dat ik na het laatste stuk een grote teleurstelling te verwerken had en Ecosia weer verwijderde als "voorkeurszoekmachine".
Linda zoekt zaken echt tot op de bodem uit voordat ze iets publiceert. (Iets dat ik zelf ook probeer te doen, en dat leidt soms tot enorme vertraging voor bijna elke blogpost...)

Soms is het eindoordeel dat product XYZ de meest duurzame optie is. Maar soms is het oordeel ook dat de meest duurzame optie niets kopen is. Die ruimte mis ik bij Klooker. Ik vermoed dat ik hun slogan te weinig letterlijk heb genomen.

Eindoordeel


★★★★★

Twee sterren. Omdat ik nog steeds denk dat het idee erachter heel nobel is. Ook snap ik dat iedereen geld moet verdienen. Toch zullen het niet meer sterren worden, want het verdienmodel van nu  voelt voor mij niet eerlijk. Ook mis ik goed doordacht en stevig onderbouwd onderzoek naar de genoemde producten, en ik mis alternatieven t.o.v. alleen maar "kopen-kopen-kopen". Klooker stimuleert eerder groen consumentisme, dan bewust groen minimalisme.

Voor mij geldt dus: één keer, maar niet weer.