zondag 26 maart 2017

40 dagen minder zwerfvuil - Op de helft!

Begin maart schreef ik over een nieuw voornemen, of een persoonlijke challenge, if you'd like: 40 dagen lang elke dag een stuk zwerfafval oprapen en weggooien. Omdat het bijna geen moeite kost. Omdat het zo'n makkelijke manier is om de wereld (en mijn directe omgeving!) een stukje mooier te maken! En natuurlijk omdat blikjes, plastic en andere dingen die je op straat vindt, niet vanzelf vergaan...


Hoe gaat het?
Heel goed! Het is geen moeilijke opdracht dagelijks iets op te rapen: als je goed kijkt, zie je binnen 10 meter om je heen wel iets liggen. Dat geldt waar je ook bent, helaas.
Of je nu je fiets op slot zet bij het station, staat te wachten bij de bushalte of de laatste meters naar je werk loopt... o-ver-al ligt afval. Dat is niet oké. Maar het maakt mijn motivatie sterker en de opdracht makkelijker.


Blikjes en pakjes en nog meer blikjes...


Lukt het om elke dag iets weg te gooien?
Nee, dat niet. Het lukt gelukkig wel om gemiddeld 1 stuk afval per dag weg te gooien, omdat je ook regelmatig twee stuks afval tegelijk of per dag oppak.

Gewoontes die je elke dag moet toepassen vind ik altijd al lastig. Niet uit onwil maar een dag vliegt soms echt voorbij. Mijn werk is vrijwel altijd binnenshuis (hoewel dat nog kan veranderen...) en als je 's avonds bij het boodschappen doen vergeet iets op te rapen, is je kans voor die dag al verkeken. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik één keer nog speciaal 's avonds naar buiten ben gegaan. In de regen. Om een blikje op te rapen. Hashtag dedicated.

Wat ik ook niet altijd fijn vond, was het maken van een foto, al heb ik dat natuurlijk aan mezelf opgelegd. Het leek me leuk een overzicht van het afval te hebben - en dat is ook leuk, en helpt tegen vergeten! Maar waar ik minder rekening mee gehouden had, was hoe anderen dan naar me kijken. En hoe belangrijk ik het blijkbaar toch vind wat anderen van me denken. Ik denk al snel dat mensen me gek vinden, als ik een #zwerfie maak, terwijl er natuurlijk wel gekkere dingen gebeuren...


Wat ligt er vooral op straat?
Als ik peuken zou oprapen, zou dat op nummer 1 staan, absoluut. Wat is dat toch, vraag ik me af. Waarom gooien rokers hun sigarettenstompjes op de grond? Ik begrijp dat een sigaret moet worden uitgedrukt, maar dat kan ook tegen een prullenbak, toch?
Omdat ik niet constant met een prikstok rondloop, heb ik voor mezelf een grens getrokken. Ik raap geen peuken op, daar ligt de grens van wat ik vies vind.

Wat er daarnaast ligt: blikjes! Heel veel blikjes slingeren er rond in de parken, slootjes, richels en plantsoenen van onze hoofdstad. Als we statiegeld op blikjes zouden invoeren, was dit in één keer voorbij, daar ben ik van overtuigd.


Ook nog leuke vondsten gehad?
Ja! 8 Albert Heijn zegels, die samen mijn spaarkaart voor een weekendje weg met korting vol maakten. :-)


Is deze uitdaging vol te houden?
Zeker! Dat ga ik dus ook doen, als was het maar om mijn eigen leefomgeving een stukje mooier (en frisser) te krijgen. Of om mijn plaatjesoverzicht nog gevarieerder te maken. Of... misschien toch ook... om anderen te inspireren, al was het maar één persoon...

vrijdag 10 maart 2017

De tekenen

"Ik heb net een uur gehuild," biecht mijn nieuwe collega op als het tijd is om de dienstpieper aan haar over te dragen,
"voordat ik hier naar toe kwam"
"Ik dacht het al aan je te zien," zeg ik. Meteen vraag ik me af waarom ik dan niets gevraagd heb. Behalve mijn standaardvraag voor wie de nachtdienst in gaat:
"Ha, lekker geslapen?"

Als kind huilde ik ook wel eens zo heftig, of zo lang. Ik kon mezelf goed overstuur maken. Zo hard huilen dat ik gierend in moest ademen. Dat ik er bijna de hik van kreeg, niet meer volzinnen spreken kon.

Ze ziet er verfrommeld uit.

Ik ken de tekenen: kleine ogen, rode ogen, bleke en opgezette oogleden boven. Een koud washandje ertegen helpt maar minimaal. Ik weet ook dat opgezette ogen nog erger worden als je na een huilbui je bed in kruipt, of onder de dekens verder huilt.
Paracetamol helpt wat tegen de hoofdpijn die je jezelf bezorgd hebt.
Vege tekenen.

Ze vertelt over haar casus.
Een patiënt, gek gedrag, ze vertrouwde het niet, maar kon er de vinger niet op leggen.
Het spookte, het was midden in de nacht.
Was mijn collega moe, of was de patiënt gewoon moe? Was slaap het beste medicijn?

Ik leef met haar mee.
Nachtdienst is zo anders, je kunt het je haast niet voorstellen als je het nooit gedaan hebt.
De meest onschuldige klacht kun je in de nachtdienst heel ernstig opnemen. Je kunt teveel bloed laten prikken, of antibiotica geven omdat je je machteloos voelt, terwijl de patiënt wellicht niet eens een infectie heeft. Of het is juist andersom. Als je al langer aan het werk bent en oververmoeid, denk je:
Wat wil deze patiënt nu eigenlijk, zo midden in de nacht? Volgens mij is er niets aan de hand.

In de nacht ben je alleen.
Je maakt de beslissing alleen, tekent je vonnis alleen.
Of je overlegt, maar daarvoor bel je bijna altijd je supervisor wakker.

Ze vertelt over haar overleg, ik hoor: niets had anders gekund, hooguit wat sneller, met gelijke afloop. De patiënt maakt het goed.

Haar ogen hebben al rimpeltjes aan de zijkant. Ze is weliswaar iets verder in de twintig dan ik, maar het verbaast me toch.

Zelf huil ik gemakkelijk, vroeger meer dan nu. Ik weet niet precies waarom. Door te huilen uit ik angst, pijn, woede en frustratie. Huilen is echt mijn ding, behalve dat het dus écht mijn ding niet is, natuurlijk.

De pieper gaat. Ik bekijk nog snel een bloeduitslag.
Haar kwetsbaarheid wordt rap opgeruimd. We moeten overdragen.
Mijn medeleven wimpelt ze nog net niet weg.

Soms bekruipt me een angstig, alarmerend gevoel als ik de tekenen zo goed herken.
Maar alarmsymptomen zijn waardevol,
zoals geneeskunde me leerde.

donderdag 2 maart 2017

40 dagen minder zwerfvuil

Gisteren, woensdag 1 maart, is de 40-dagentijd begonnen. In het christelijk geloof en dan met name het katholieke is dit een periode van vasten. Een tijd van onthouding en bezinning, onderweg naar Pasen.

Of je nu gelovig bent of niet, geloof ik dat het af en toe goed is jezelf ergens van te onthouden: (te veel) drank, suiker, vlees, uitputtende gewoontes zoals een agenda die je veel te vol plant... Daarbij geloof ik alleen in onthouding die jezelf, of de wereld iets moois brengt en dus niet in de extreme vorm: vrijwel volledige onthouding van eten (anorexia nervosa) of rust (orthorexia) of... Noem het maar. Er zijn helaas genoeg ongezonde manieren van onthouding te bedenken.

Mijn persoonlijke uitdaging in onthouding ligt op het gebied van eten, maar sinds ik mijn vorige stukje schreef wil ik er iets aan toevoegen. Niet alleen de maand maart, maar de hele 40-dagentijd regelmatig afval oprapen.

Regels? Ik raap dagelijks een stuk zwerfafval op en zorg voor een #zwerfie.
Uitzonderingen? Ja, aangezien ik mijn telefoon regelmatig niet bij de hand heb: ik mag ook op één dag twee dingen oppakken of incidenteel de foto overslaan.

Let's make this world a better place!

Een reserve-item, alvast opgeraapt op 28 februari ;-)

vrijdag 24 februari 2017

Overpeinzingen op de fiets

's Morgens, onderweg naar mijn werk, fiets ik over bedrijventerrein, langs een terrein van de Nederlandse Spoorwegen. Het bestaat uit slootjes en stukjes grasveld, midden tussen allerlei grote bedrijven in. Cateraars en mediabedrijven, bijvoorbeeld. Een paar weken terug waren de grasvelden nog bedekt met een dik pak sneeuw, maar nu die goed en wel gesmolten is, zie ik hoe het er echt voor staat.

Wat er echt ligt.
Hamburgerbakjes van McDonalds (5x). Een yoghurtpak (1x). Plastic drinkflesjes (3x). Wegwerpkoffiebekers met plastic deksel (3x). Het aangevreten karkas van een dode vogel (1x). Een plastic stokje waar een ballon op kan (1x). Peuken (niet te tellen).

Tussen al deze rommel door struint een meerkoet, onderweg naar de sloot. Ik bekijk haar voeten gefascineerd. Wat is dat in de natuur toch mooi uitgekiend, die vliezen tussen de tenen.
Op bijna ieder grasveldje vind je ook een paar molshopen. In gedachten zie ik al voor me hoe de vrijwel blinde mol haar hoofd stoot aan een leeg blikje energydrink van een Duitse, prijsvechtende supermarkt. Of haar snuit per ongeluk in een leeg chipszakje steekt. Het zou grappig zijn - nee, vooral heel treurig. Bijvoorbeeld zoals de meerkoet naast me op het gras loopt, gevaarlijk dicht langs stukken plastic waar ze zomaar verstrikt in zou kunnen raken.



Bron


Bizar. Waarom staan we dit toe? Wie gooit deze spullen uit de auto?
Voor, naast en achter me fietsen (dagelijks) tientallen mensen. Ik zie niet vaak iemand iets op straat gooien, gelukkig (peuken helaas uitgezonderd...). Er is zelfs een boete voor.
Maar het is niet genoeg. Het gebeurt toch.

Dus daar ga ik maar weer:
- Het blikje van een ander weggooien terwijl ik wacht op een vriendin.
- Weggewaaide folders terugstoppen in de papierbak.
- Dat rondslingerende glazen flesje meenemen naar de glasbak.
- Misschien zelfs binnenkort iemand aanspreken...

Waarom niet de #zwerfie-gewoonte ook oppakken?
Naast mensen bewust maken van het probleem, is dat misschien wel het enige positieve dat helpt.
Even diep zuchten... en gaan.
Zoals stichting KLEAN maar wil zeggen: Klagen Loont Echt Absoluut Niet :-)


De leuke #zwerfie tip vind je overigens ook in het vrolijke Hedendaagse Heldenboek van Rachel van de Pol. Subtitel: 365 manieren om de wereld te redden (of in elk geval een beetje). Hierin lees je hoe schrijfster Rachel van der de Pol de wereld probeert te verbeteren met één positieve daad per dag. Je begrijpt: dit boek staat hoog op mijn to read-lijstje :-)

zondag 12 februari 2017

Living like Larry - Stemmen met je idealen

Tijd voor... politiek!

Of je nu een gepassioneerd volg(st)er van de politieke ontwikkelingen bent, met een half oog toekijkt of er het liefst helemaal niet mee te maken krijgt: je ontkomt er niet aan. In maart zijn er in ons land weer verkiezingen. Om precies te zijn: op 15 maart 2017 mogen we stemmen wie er in de Tweede Kamer komt te zitten.

En dat is iets heel belangrijks, al kan ik me voorstellen dat dat niet zo voelt. Of dat je soms niet meer weet waar te beginnen.

Met dit artikel help ik je door de partijen en verkiezingsprogramma's heen, zodat jij straks overtuigd kunt zeggen: ik heb op partij X gestemd omdat zij mijn idealen uitdragen! 


Waarom is het belangrijk om te stemmen? 

1. Omdat je wil dat de juiste personen aan de macht komen. Kijk naar Amerika.
2. Omdat je wil dat er in ieder geval een politicus is (desnoods in de oppositie) die jouw idealen uitdraagt.
3. Omdat mensen gevochten hebben voor jouw stemrecht. Vanaf 1917 (nu dus 100 jaar geleden) kan een vrouw zich verkiesbaar stellen. En vrouwen mochten vóór 1919 niet eens stemmen. Arts Aletta Jacobs werd in 1883 afgewezen toen zij vroeg om kiesrecht.
Kortom... alle reden om nu wel te gaan stemmen.


Help! Ik weet niet waar ik moet beginnen!

Het is belangrijk dat je eerst vooral voor jezelf weet, wat jij belangrijk vindt. Waarschijnlijk ben je jong en interesseren onderwerpen als hypotheekrente-aftrek, één groot zorgfonds of legalisering van wiet* je niet zo. Of heb je wel een mening over een de mogelijkheid tot een referendum, maar is het niet je grootste zorg.

Er bestaat een hele rits aan invullijstjes online ("wijzers en kompassen") die je een advies kunnen geven.

1. De stemwijzer koos bovenstaande minderinteressante thema's wél om je te adviseren. Voor mij was het niet helemaal wat ik nu precies belangrijk vind. Maar ach, je kunt er beginnen. Op de Stemwijzer is trouwens ook veel kritiek.

2. Gelukkig kun je ook gebruik maken van de Kieswijzer van Trouw, die ik een stuk meer vertrouw (hihi, woordgrap). De Kieswijzer doet het trouwens niet zo goed in browser Mozilla.

3. Maar het topstuk vind ik toch wel het Groene Kieskompas! Dat ligt echt helemaal in mijn straatje, qua stellingen, en ik denk ook bij de lezeres van mijn blog. Dankzij Iris was ik er meteen van op de hoogte.

4. Op 15 februari wordt ook nog eens de Jongerenkieswijzer gelanceerd. Die heb ik nog niet kunnen beoordelen.

Wat kan ik nog meer doen?

Eerdere verkiezingen, zoals in 2012, waren er best wat andere sites die je wilden helpen met je keuze. Zo had je de Groene/Duurzame Stemwijzer, bijvoorbeeld. Ik ben er al een tijd mee bezig, maar bij deze verkiezingen heb ik ze nog niet online zien komen, helaas...
Gelukkig kun je zelf ook heel wat!

Het belangrijkste is te beslissen welke onderwerpen jij belangrijk vindt. Daarna kun je nagaan hoe partijen die jij overweegt hierover denken. Het is ook goed om te weten wat jouw "antipartijen" vinden, maar verspil hier vooral niet te veel tijd aan.

Vind je het belangrijk hoeveel vrouwen of jongeren er binnen een partij de ruimte krijgen? Lees dan dit of dit artikel eens. Spoiler: de Tweede Kamer zal sowieso voor 2/3e uit mannen van middelbare leeftijd bestaan.



Bron: Statiegeld moet blijven

Hoe denkt partij X over milieu, dieren- en mensenrechten?

Er zijn een heleboel "groene" onderwerpen te bedenken! Vraag is... wat is voor jou het belangrijkst?
De Facebookpagina Statiegeld moet blijven zette het al op een rijtje: hoe denken partijen over statiegeld? Vluchtelingenwerk maakte een overzicht van partij-meningen omtrent asielbeleid; je vindt het hier.

Dat inspireerde mij een tabel te maken over belangrijke onderwerpen die te maken hebben met dierenwelzijn, milieu en mensenrechten.**
Zoiets kun jij natuurlijk ook: verdiep je online in partijprogramma's (meestal gemakkelijk te downloaden als PDF) en maak zo je keuze.


Wat is strategisch stemmen? Is dat iets voor mij?

Strategisch stemmen: stemmen op een grote partij die kans maakt in de coalitie te komen. Dit doe je in plaats van stemmen op een kleine partij waar je misschien meer overeenstemming mee voelt, maar die naar jouw inzicht of de peilingen geen kans maakt te mogen regeren.

Is het iets? Dat is een vraag die pas achteraf beantwoord zult zien. Je weet per definitie pas als de regering gevormd is, of jouw stem zin heeft gehad.
Wel duidelijk is dat je helaas niet altijd op verkiezingsbeloften van gedroomde coalitiepartijen kunt rekenen. Een onverwacht grote winnaar zal toch kunnen of soms zelfs moeten deelnemen in het kabinet.


Maar ik ben op vakantie/niet in Nederland op 15 maart.

Geen probleem. Nu je er zo ruim van te voren over nadenkt, leer je meteen wat je daaraan kunt doen: stemmen per brief. Je vraagt het aan op de site van je eigen gemeente.


Tot slot nog even dit. Je kent misschien wel de volgende quote

Every time you spend money, you're casting a vote for the world you want to live in

Oftewel: jouw uitgavenpatroon geeft aan wat je belangrijk vindt.

Heel zwart-wit geschetst: geef je je geld uit aan bio-industrie vlees, sweatshop & milieu-onvriendelijke kleding, sigaretten, vuurwerk, een auto en fossiele brandstoffen? Of kies je voor eerlijk geproduceerd voedsel, lokale groente, fair trade chocola, goede doelen, groene stroom en kleding met duidelijke herkomst?

De keuze is aan jou. Elke dag weer.

Dit geldt wat mij betreft ook voor stemmen. Dan gaat het zelfs over reusachtige geldstromen zoals subsidies!
The possibilities are endless... Just think about it :-)




Achtergrond
Dit is niet de eerste keer dat ik schrijf over politiek en groen idealisme. In 2012 moest er ook gestemd worden en schreef ik een kort stukje, genaamd Groen Stemmen. In dit stuk heb ik het onderwerp uitgebreider behandeld.

Ik zou het leuk vinden om in de reacties te lezen of er behoefte is aan meer stukjes over politiek en de Tweede Kamerverkiezingen! Laat het me hieronder weten.


* Goh, die optie, de legalisering van wiet, daar hebben we het echt al eeuwen over...sinds ik mag stemmen in ieder geval. Wietgebruik irriteert mij als grote-stad-liefhebster (én arts) vooral. Legalisering is dus niet zo belangrijk voor mij.

** Aanvankelijk had ik dit overzicht op mijn blog willen delen, maar het is eigenlijk beter om het zelf uit te zoeken. Wat ik belangrijk vind, speelt voor jou wellicht geen rol. De één leest hier misschien voor milieuzaken, maar een ander totaal niet. Kortom: ik wil mijn politieke mening niet aan jullie opdringen, maar handvaten om het uit te zoeken, die geef ik je graag :-)

zaterdag 7 januari 2017

De helden van Make a Memory

Dit artikel is zowel verdrietig als hoopvol. Make a Memory is een fantastische initiatief waar ik graag aandacht aan wil schenken. Al wilde ik het liefst dat dit goede doel niet nodig was.

Het verhaal begint op de NICU.  NICU staat voor Neonatale Intensive Care Unit. Veel mensen weten niet eens dat deze ziekenhuisafdeling bestaat - en gelukkig maar! Het is de afdeling waar ernstig zieke en veel te vroeg geboren baby’s verzorgd worden. Intensieve zorg, intensieve zorgen, 24 uur per dag.

Ik ben nog niet zo lang geleden afgestudeerd als dokter. Sindsdien ben ik bezig met het opdoen van werkervaring, vooral met kinderen. Supergaaf vind ik dat. Ja, ik verricht behoorlijk zwaar werk en draag grote verantwoordelijk, maar er wordt ook op mij vertrouwd, ik ontmoet mensen uit allerlei lagen van de bevolking en ik leer zoveel.

Precies één jaar heb ik nu op de NICU gewerkt. Daar zag ik van alles: hoe goed de technieken en onze medicijnen al zijn, maar ook de beperkingen van wat we kunnen als dokters. Het behandelen en opereren aan de grens: de grens van levensvatbaarheid.


Bron
.

Zoals je kunt zien, is het baby'tje van de foto al aardig opgeknapt. Het heeft bijna geen slangetjes meer, alleen een voedingssonde. Ik wilde geen al te heftige foto gebruiken voor mijn blog. Door te googlen op "NICU baby" kun je zelf meer leren over de ondersteuning die op een NICU gegeven kan worden.

Laat me je meenemen naar de geboorte van bijzonder babymeisje, en vertellen over Make a Memory.


Anna

Een normale zwangerschap duurt gemiddeld 40 weken. Een baby'tje geboren tussen 37 en 42 weken, is in principe helemaal 'af'. Gaaf. Gezond, met longen sterk genoeg om te ademen en een brein dat voldoende ontwikkeld is.

Anna* wordt geboren bij 32 weken. Het is geen gemakkelijke zwangerschap geweest. Op de 20-weken echo werd gezien dat Anna een gat in het middenrif heeft. Een hernia diafragmatica. Aan de rechterkant.
Door het gat in het middenrif zijn de darmen en de lever in de borstholte komen te liggen. In de borstholte liggen normaalgesproken alleen de longen. De long aan de rechterzijde heeft zich nu niet goed kunnen ontwikkelen. Hij is dus klein en werkt niet of nauwelijks.

De kinderarts heeft voor de geboorte al met Anna's ouders gesproken. Zij vertelde: het is van levensbelang dat Anna niets te vroeg te geboren wordt. Hoe langer ze in de buik blijft, hoe betere de kleine long aan de rechterkant zich (toch nog) kan ontwikkelen. Maar zelfs als ze op tijd geboren wordt, zal Anna de eerste dagen of weken met beademing geholpen moeten worden. Ook zal zij één of meerdere operaties nodig hebben. Er is een kans dat ze ondanks alle medische technieken, zal overlijden.

De weeën beginnen plots als Anna's moeder 32 weken zwanger is. Angstig blaast ze ze weg, maar tegen te houden is het niet. Anna wordt geboren om 19:10 uur, met een keizersnede omdat haar hartslag steeds verder daalde.
Haar moeder ligt onder narcose op de operatietafel.
Haar vader staat naast mij in de opvangruimte. We zweten: het is hier tropisch warm om te voorkomen dat het meisje afkoelt.

Het team van de NICU is verantwoordelijk voor haar opvang. Ik ben één van de drie medische professionals van dat team. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik kan niet wachten tot ze er is.
De bijzondere aandoening die dit meisje heeft, geeft me nét een beetje extra adrenaline om alles voor haar te doen.

De keizersnee gaat snel. Anna is er zo. Haar gezichtje ziet blauw als ze in de couveuse wordt gelegd. Ze doet hard haar best om te huilen. Ze heeft beademing nodig, maar het plaatsen van het buisje is niet gemakkelijk, juist omdat ze zo probeert om te huilen.

Als het beademingsbuisje goed en wel zit, leg ik mijn stethoscoop op de borstkas. Hij wordt snel op en neer geblazen door de machine.
"Vijf minuten oud: hartactie boven de 100" constateer ik.
Het team zucht opgelucht.

Tijdens mijn werk op de NICU kwam ik in aanraking met stichting Make a Memory.
Deze stichting maakt prachtige foto's van ernstige ziek, stervende of overleden baby's.

Poeh! Wat een zwaar onderwerp, dacht ik de eerste keer dat er over hoorde. Wat een zwaar en bijna luguber beroep!
Ik kon me niet voorstellen iemand daar behoefte aan zou hebben. Je kindje ernstig ziek, en dan komt er een fotograaf op bezoek. Alsof je daar op zit te wachten, terwijl je kapot bent van verdriet!

Maar ik had het mis.

"Je hebt geen idee hoe belangrijk dat is," vertelde mijn opleider me.
"De dagen en uren zijn zo voorbij en terwijl je zo verdrietig, verdoofd bent, kun je echt geen goede foto's maken. Die foto's zijn van onschatbare waarde. Voor de verwerking en voor de herinnering."


Bron: Make a Memory
Foto met toestemming gebruikt.


De foto's van Make a Memory krijgen de ouders op CD; de vijf mooiste worden geprint tot boekje. In overleg met artsen en verpleegkundigen wordt Make a Memory ingeschakeld. Er is een team van fotografen dat vrijwillig werkt en 24 uur per dag beschikbaar probeert te zijn. Immers, het is nooit te voorspellen wanneer een kritisch ziek baby'tjes achteruit zal gaan...

Anna wordt naar de afdeling vervoerd. Ze laat de beademingen nu toe en haar waarden verbeteren iets. Toch zien we het zuurstofpercentage in haar bloed niet hoog genoeg stijgen. Ook in de uren daarna verbetert Anna niets. Ze is te klein en te instabiel om te opereren. We geven alle medicatie die ze aankan.

Vechtend en met hoge doseringen slepen we haar dagen en nachten door.

Papa ziet bleek, mama ziet grauw.
Ze waren wel voorbereid, maar dat maakt het niet minder afschuwelijk.
Anna gaat het niet redden. We zien het allemaal terwijl we haar medicatie voor de laatste keer ophogen.

We koppelen haar los en maken zoveel mogelijk foto's van alle handelingen. Gewikkeld in doeken breng ik haar terug naar haar moeder. Mijn hart bonkt opnieuw in mijn keel, maar nu vol van emotie. Het baby'tje houdt zich goed en ademt zelfs rustiger dan eerst.

Het kan niet anders, zegt haar moeder met verstikte stem.

Anna's verhaal is gebaseerd op een patiëntje dat ik echt heb behandeld, zij het heel kort. Een casus die bol staat van onmacht, waarna het echt even slikken was. Maar ook een casus waarin Make a Memory -fotografie 100% op zijn plaats was.

Zo lees ik op de site, tussen de reacties, prachtige, dankbare verhalen van ouders:


"De fotograaf ging met ons mee naar de wieg van Lex en maakte de meest bijzondere foto's van ons gezin. De fotograaf was volledig op de achtergrond en liet ons onze gang gaan."

Dat is reden voor mij geweest om dit jaar te kiezen voor Make a Memory als één van de goede doelen waar ik geld aan schenk. Op hun website kun je zelf meer prachtige foto's bekijken.

Ik vind het ontzettend hoopvol dat er fotografen zich belangeloos inzetten om deze belangrijke herinneringen in fotovorm te helpen maken. Voor ouders die zij niet kennen. Voor verdrietige gebeurtenissen die zij verder niet delen.

Dat geeft me vertrouwen, dat ondanks alles, we het samen wel redden.



*Anna is een gefingeerde naam. Anna is niet het baby'tje op de foto.



P.S.
Voor te vroeg geboren baby'tjes bestaat ook stichting Early Birds. Zij maken een prachtige fotoreportage van mama(, papa) en het baby'tje. Zo'n fotoreportage kan de ouders steun en hoop kan geven in een verder vooral heftige tijd.
Early Birds is opgericht door 3 fotografes. Het richt zich minder tot niet op terminaal zieke kindjes.
Ook bij Early Birds werken de fotografes/fotografen op vrijwillige basis.


P.S. 2
... fotografeer jij en staat "iets goed doen" tussen je voornemens voor 2017? Bij Early Birds zijn ze nog op zoek naar een aanpakker en een fotograaf/fotografe! Er zijn trouwens ook verschillende andere vacatures op hun site te vinden.