Een plek op het internet over leven met hart voor onze planeet (duurzaam, diervriendelijk, met zo min mogelijk impact), en een plek voor fictie & non-fictie die ik zo nu en dan schrijf
's Morgens, onderweg naar mijn werk, fiets ik over bedrijventerrein, langs een terrein van de Nederlandse Spoorwegen. Het bestaat uit slootjes en stukjes grasveld, midden tussen allerlei grote bedrijven in. Cateraars en mediabedrijven, bijvoorbeeld. Een paar weken terug waren de grasvelden nog bedekt met een dik pak sneeuw, maar nu die goed en wel gesmolten is, zie ik hoe het er echt voor staat.
Wat er echt ligt.
Hamburgerbakjes van McDonalds (5x). Een yoghurtpak (1x). Plastic drinkflesjes (3x). Wegwerpkoffiebekers met plastic deksel (3x). Het aangevreten karkas van een dode vogel (1x). Een plastic stokje waar een ballon op kan (1x). Peuken (niet te tellen).
Tussen al deze rommel door struint een meerkoet, onderweg naar de sloot. Ik bekijk haar voeten gefascineerd. Wat is dat in de natuur toch mooi uitgekiend, die vliezen tussen de tenen.
Op bijna ieder grasveldje vind je ook een paar molshopen. In gedachten zie ik al voor me hoe de vrijwel blinde mol haar hoofd stoot aan een leeg blikje energydrink van een Duitse, prijsvechtende supermarkt. Of haar snuit per ongeluk in een leeg chipszakje steekt. Het zou grappig zijn - nee, vooral heel treurig. Bijvoorbeeld zoals de meerkoet naast me op het gras loopt, gevaarlijk dicht langs stukken plastic waar ze zomaar verstrikt in zou kunnen raken.
Bizar. Waarom staan we dit toe? Wie gooit deze spullen uit de auto?
Voor, naast en achter me fietsen (dagelijks) tientallen mensen. Ik zie niet vaak iemand iets op straat gooien, gelukkig (peuken helaas uitgezonderd...). Er is zelfs een boete voor.
Maar het is niet genoeg. Het gebeurt toch.
Dus daar ga ik maar weer:
- Het blikje van een ander weggooien terwijl ik wacht op een vriendin.
- Weggewaaide folders terugstoppen in de papierbak.
- Dat rondslingerende glazen flesje meenemen naar de glasbak.
- Misschien zelfs binnenkort iemand aanspreken...
Waarom niet de #zwerfie-gewoonte ook oppakken?
Naast mensen bewust maken van het probleem, is dat misschien wel het enige positieve dat helpt.
Even diep zuchten... en gaan.
Zoals stichting KLEAN maar wil zeggen: Klagen Loont Echt Absoluut Niet :-)
De leuke #zwerfie tip vind je overigens ook in het vrolijke Hedendaagse Heldenboek van Rachel van de Pol. Subtitel: 365 manieren om de wereld te redden (of in elk geval een beetje). Hierin lees je hoe schrijfster Rachel van der de Pol de wereld probeert te verbeteren met één positieve daad per dag. Je begrijpt: dit boek staat hoog op mijn to read-lijstje :-)
Of je nu een gepassioneerd volg(st)er van de politieke ontwikkelingen bent, met een half oog toekijkt of er het liefst helemaal niet mee te maken krijgt: je ontkomt er niet aan. In maart zijn er in ons land weer verkiezingen. Om precies te zijn: op 15 maart 2017 mogen we stemmen wie er in de Tweede Kamer komt te zitten.
En dat is iets heel belangrijks, al kan ik me voorstellen dat dat niet zo voelt. Of dat je soms niet meer weet waar te beginnen.
Met dit artikel help ik je door de partijen en verkiezingsprogramma's heen, zodat jij straks overtuigd kunt zeggen: ik heb op partij X gestemd omdat zij mijn idealen uitdragen! Waarom is het belangrijk om te stemmen?
1. Omdat je wil dat de juiste personen aan de macht komen. Kijk naar Amerika.
2. Omdat je wil dat er in ieder geval een politicus is (desnoods in de oppositie) die jouw idealen uitdraagt.
3. Omdat mensen gevochten hebben voor jouw stemrecht. Vanaf 1917 (nu dus 100 jaar geleden) kan een vrouw zich verkiesbaar stellen. En vrouwen mochten vóór 1919 niet eens stemmen. Arts Aletta Jacobs werd in 1883 afgewezen toen zij vroeg om kiesrecht.
Kortom... alle reden om nu wel te gaan stemmen.
Help! Ik weet niet waar ik moet beginnen!
Het is belangrijk dat je eerst vooral voor jezelf weet, wat jij belangrijk vindt. Waarschijnlijk ben je jong en interesseren onderwerpen als hypotheekrente-aftrek, één groot zorgfonds of legalisering van wiet* je niet zo. Of heb je wel een mening over een de mogelijkheid tot een referendum, maar is het niet je grootste zorg.
Er bestaat een hele rits aan invullijstjes online ("wijzers en kompassen") die je een advies kunnen geven.
1. De stemwijzer koos bovenstaande minderinteressante thema's wél om je te adviseren. Voor mij was het niet helemaal wat ik nu precies belangrijk vind. Maar ach, je kunt er beginnen. Op de Stemwijzer is trouwens ook veel kritiek.
2. Gelukkig kun je ook gebruik maken van de Kieswijzer van Trouw, die ik een stuk meer vertrouw (hihi, woordgrap). De Kieswijzer doet het trouwens niet zo goed in browser Mozilla.
3. Maar het topstuk vind ik toch wel het Groene Kieskompas! Dat ligt echt helemaal in mijn straatje, qua stellingen, en ik denk ook bij de lezeres van mijn blog. Dankzij Iris was ik er meteen van op de hoogte.
4. Op 15 februari wordt ook nog eens de Jongerenkieswijzer gelanceerd. Die heb ik nog niet kunnen beoordelen. Wat kan ik nog meer doen?
Eerdere verkiezingen, zoals in 2012, waren er best wat andere sites die je wilden helpen met je keuze. Zo had je de Groene/Duurzame Stemwijzer, bijvoorbeeld. Ik ben er al een tijd mee bezig, maar bij deze verkiezingen heb ik ze nog niet online zien komen, helaas...
Gelukkig kun je zelf ook heel wat!
Het belangrijkste is te beslissen welke onderwerpen jij belangrijk vindt. Daarna kun je nagaan hoe partijen die jij overweegt hierover denken. Het is ook goed om te weten wat jouw "antipartijen" vinden, maar verspil hier vooral niet te veel tijd aan.
Vind je het belangrijk hoeveel vrouwen of jongeren er binnen een partij de ruimte krijgen? Lees dan dit of dit artikel eens. Spoiler: de Tweede Kamer zal sowieso voor 2/3e uit mannen van middelbare leeftijd bestaan.
Hoe denkt partij X over milieu, dieren- en mensenrechten?
Er zijn een heleboel "groene" onderwerpen te bedenken! Vraag is... wat is voor jou het belangrijkst?
De Facebookpagina Statiegeld moet blijven zette het al op een rijtje: hoe denken partijen over statiegeld? Vluchtelingenwerk maakte een overzicht van partij-meningen omtrent asielbeleid; je vindt het hier.
Dat inspireerde mij een tabel te maken over belangrijke onderwerpen die te maken hebben met dierenwelzijn, milieu en mensenrechten.**
Zoiets kun jij natuurlijk ook: verdiep je online in partijprogramma's (meestal gemakkelijk te downloaden als PDF) en maak zo je keuze.
Wat is strategisch stemmen? Is dat iets voor mij?
Strategisch stemmen: stemmen op een grote partij die kans maakt in de coalitie te komen. Dit doe je in plaats van stemmen op een kleine partij waar je misschien meer overeenstemming mee voelt, maar die naar jouw inzicht of de peilingen geen kans maakt te mogen regeren.
Is het iets? Dat is een vraag die pas achteraf beantwoord zult zien. Je weet per definitie pas als de regering gevormd is, of jouw stem zin heeft gehad.
Wel duidelijk is dat je helaas niet altijd op verkiezingsbeloften van gedroomde coalitiepartijen kunt rekenen. Een onverwacht grote winnaar zal toch kunnen of soms zelfs moeten deelnemen in het kabinet. Maar ik ben op vakantie/niet in Nederland op 15 maart.
Geen probleem. Nu je er zo ruim van te voren over nadenkt, leer je meteen wat je daaraan kunt doen: stemmen per brief. Je vraagt het aan op de site van je eigen gemeente.
Tot slot nog even dit. Je kent misschien wel de volgende quote
Every time you spend money, you're casting a vote for the world you want to live in
Oftewel: jouw uitgavenpatroon geeft aan wat je belangrijk vindt.
Heel zwart-wit geschetst: geef je je geld uit aan bio-industrie vlees, sweatshop & milieu-onvriendelijke kleding, sigaretten, vuurwerk, een auto en fossiele brandstoffen? Of kies je voor eerlijk geproduceerd voedsel, lokale groente, fair trade chocola, goede doelen, groene stroom en kleding met duidelijke herkomst?
De keuze is aan jou. Elke dag weer.
Dit geldt wat mij betreft ook voor stemmen. Dan gaat het zelfs over reusachtige geldstromen zoals subsidies! The possibilities are endless... Just think about it :-)
Achtergrond
Dit is niet de eerste keer dat ik schrijf over politiek en groen idealisme. In 2012 moest er ook gestemd worden en schreef ik een kort stukje, genaamd Groen Stemmen. In dit stuk heb ik het onderwerp uitgebreider behandeld.
Ik zou het leuk vinden om in de reacties te lezen of er behoefte is aan meer stukjes over politiek en de Tweede Kamerverkiezingen! Laat het me hieronder weten.
* Goh, die optie, de legalisering van wiet, daar hebben we het echt al eeuwen over...sinds ik mag stemmen in ieder geval. Wietgebruik irriteert mij als grote-stad-liefhebster (én arts) vooral. Legalisering is dus niet zo belangrijk voor mij.
** Aanvankelijk had ik dit overzicht op mijn blog willen delen, maar het is eigenlijk beter om het zelf uit te zoeken. Wat ik belangrijk vind, speelt voor jou wellicht geen rol. De één leest hier misschien voor milieuzaken, maar een ander totaal niet. Kortom: ik wil mijn politieke mening niet aan jullie opdringen, maar handvaten om het uit te zoeken, die geef ik je graag :-)
Dit artikel is zowel verdrietig als hoopvol. Make a Memory is een fantastische initiatief waar ik graag aandacht aan wil schenken. Al wilde ik het liefst dat dit goede doel niet nodig was.
Het verhaal begint op de NICU. NICU staat voor Neonatale Intensive Care Unit. Veel mensen weten niet eens dat deze ziekenhuisafdeling bestaat - en gelukkig maar! Het is de afdeling waar ernstig zieke en veel te vroeg geboren baby’s verzorgd worden. Intensieve zorg, intensieve zorgen, 24 uur per dag.
Ik ben nog niet zo lang geleden afgestudeerd als dokter. Sindsdien ben ik bezig met het opdoen van werkervaring, vooral met kinderen. Supergaaf vind ik dat. Ja, ik verricht behoorlijk zwaar werk en draag grote verantwoordelijk, maar er wordt ook op mij vertrouwd, ik ontmoet mensen uit allerlei lagen van de bevolking en ik leer zoveel.
Precies één jaar heb ik nu op de NICU gewerkt. Daar zag ik van alles: hoe goed de technieken en onze medicijnen al zijn, maar ook de beperkingen van wat we kunnen als dokters. Het behandelen en opereren aan de grens: de grens van levensvatbaarheid.
Zoals je kunt zien, is het baby'tje van de foto al aardig opgeknapt. Het heeft bijna geen slangetjes meer, alleen een voedingssonde. Ik wilde geen al te heftige foto gebruiken voor mijn blog. Door te googlen op "NICU baby" kun je zelf meer leren over de ondersteuning die op een NICU gegeven kan worden.
Laat me je meenemen naar de geboorte van bijzonder babymeisje, en vertellen over Make a Memory.
Anna
Een normale zwangerschap duurt gemiddeld 40 weken. Een baby'tje geboren tussen 37 en 42 weken, is in principe helemaal 'af'. Gaaf. Gezond, met longen sterk genoeg om te ademen en een brein dat voldoende ontwikkeld is.
Anna* wordt geboren bij 32 weken. Het is geen gemakkelijke zwangerschap geweest. Op de 20-weken echo werd gezien dat Anna een gat in het middenrif heeft. Een hernia diafragmatica. Aan de rechterkant.
Door het gat in het middenrif zijn de darmen en de lever in de borstholte komen te liggen. In de borstholte liggen normaalgesproken alleen de longen. De long aan de rechterzijde heeft zich nu niet goed kunnen ontwikkelen. Hij is dus klein en werkt niet of nauwelijks.
De kinderarts heeft voor de geboorte al met Anna's ouders gesproken. Zij vertelde: het is van levensbelang dat Anna niets te vroeg te geboren wordt. Hoe langer ze in de buik blijft, hoe betere de kleine long aan de rechterkant zich (toch nog) kan ontwikkelen. Maar zelfs als ze op tijd geboren wordt, zal Anna de eerste dagen of weken met beademing geholpen moeten worden. Ook zal zij één of meerdere operaties nodig hebben. Er is een kans dat ze ondanks alle medische technieken, zal overlijden.
De weeën beginnen plots als Anna's moeder 32 weken zwanger is. Angstig blaast ze ze weg, maar tegen te houden is het niet. Anna wordt geboren om 19:10 uur, met een keizersnede omdat haar hartslag steeds verder daalde.
Haar moeder ligt onder narcose op de operatietafel. Haar vader staat naast mij in de opvangruimte. We zweten: het is hier tropisch warm om te voorkomen dat het meisje afkoelt.
Het team van de NICU is verantwoordelijk voor haar opvang. Ik ben één van de drie medische professionals van dat team. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik kan niet wachten tot ze er is.
De bijzondere aandoening die dit meisje heeft, geeft me nét een beetje extra adrenaline om alles voor haar te doen.
De keizersnee gaat snel. Anna is er zo. Haar gezichtje ziet blauw als ze in de couveuse wordt gelegd. Ze doet hard haar best om te huilen. Ze heeft beademing nodig, maar het plaatsen van het buisje is niet gemakkelijk, juist omdat ze zo probeert om te huilen.
Als het beademingsbuisje goed en wel zit, leg ik mijn stethoscoop op de borstkas. Hij wordt snel op en neer geblazen door de machine.
"Vijf minuten oud: hartactie boven de 100" constateer ik.
Het team zucht opgelucht.
Tijdens mijn werk op de NICU kwam ik in aanraking met stichting Make a Memory.
Deze stichting maakt prachtige foto's van ernstige ziek, stervende of overleden baby's.
Poeh! Wat een zwaar onderwerp, dacht ik de eerste keer dat er over hoorde. Wat een zwaar en bijna luguber beroep!
Ik kon me niet voorstellen iemand daar behoefte aan zou hebben. Je kindje ernstig ziek, en dan komt er een fotograaf op bezoek. Alsof je daar op zit te wachten, terwijl je kapot bent van verdriet!
Maar ik had het mis.
"Je hebt geen idee hoe belangrijk dat is," vertelde mijn opleider me.
"De dagen en uren zijn zo voorbij en terwijl je zo verdrietig, verdoofd bent, kun je echt geen goede foto's maken. Die foto's zijn van onschatbare waarde. Voor de verwerking en voor de herinnering."
De foto's van Make a Memory krijgen de ouders op CD; de vijf mooiste worden geprint tot boekje. In overleg met artsen en verpleegkundigen wordt Make a Memory ingeschakeld. Er is een team van fotografen dat vrijwillig werkt en 24 uur per dag beschikbaar probeert te zijn. Immers, het is nooit te voorspellen wanneer een kritisch ziek baby'tjes achteruit zal gaan...
Anna wordt naar de afdeling vervoerd. Ze laat de beademingen nu toe en haar waarden verbeteren iets. Toch zien we het zuurstofpercentage in haar bloed niet hoog genoeg stijgen. Ook in de uren daarna verbetert Anna niets. Ze is te klein en te instabiel om te opereren. We geven alle medicatie die ze aankan.
Vechtend en met hoge doseringen slepen we haar dagen en nachten door. Papa ziet bleek, mama ziet grauw. Ze waren wel voorbereid, maar dat maakt het niet minder afschuwelijk. Anna gaat het niet redden. We zien het allemaal terwijl we haar medicatie voor de laatste keer ophogen.
We koppelen haar los en maken zoveel mogelijk foto's van alle handelingen. Gewikkeld in doeken breng ik haar terug naar haar moeder. Mijn hart bonkt opnieuw in mijn keel, maar nu vol van emotie. Het baby'tje houdt zich goed en ademt zelfs rustiger dan eerst. Het kan niet anders, zegt haar moeder met verstikte stem.
Anna's verhaal is gebaseerd op een patiëntje dat ik echt heb behandeld, zij het heel kort. Een casus die bol staat van onmacht, waarna het echt even slikken was. Maar ook een casus waarin Make a Memory -fotografie 100% op zijn plaats was.
Zo lees ik op de site, tussen de reacties, prachtige, dankbare verhalen van ouders:
"De fotograaf ging met ons mee naar de wieg van Lex en maakte de meest bijzondere foto's van ons gezin. De fotograaf was volledig op de achtergrond en liet ons onze gang gaan."
Dat is reden voor mij geweest om dit jaar te kiezen voor Make a Memory als één van de goede doelen waar ik geld aan schenk. Op hun website kun je zelf meer prachtige foto's bekijken.
Ik vind het ontzettend hoopvol dat er fotografen zich belangeloos inzetten om deze belangrijke herinneringen in fotovorm te helpen maken. Voor ouders die zij niet kennen. Voor verdrietige gebeurtenissen die zij verder niet delen.
Dat geeft me vertrouwen, dat ondanks alles, we het samen wel redden.
*Anna is een gefingeerde naam. Anna is niet het baby'tje op de foto.
P.S. Voor te vroeg geboren baby'tjes bestaat ook stichting Early Birds. Zij maken een prachtige fotoreportage van mama(, papa) en het baby'tje. Zo'n fotoreportage kan de ouders steun en hoop kan geven in een verder vooral heftige tijd. Early Birds is opgericht door 3 fotografes. Het richt zich minder tot niet op terminaal zieke kindjes. Ook bij Early Birds werken de fotografes/fotografen op vrijwillige basis.
P.S. 2 ... fotografeer jij en staat "iets goed doen" tussen je voornemens voor 2017? Bij Early Birds zijn ze nog op zoek naar een aanpakker en een fotograaf/fotografe! Er zijn trouwens ook verschillende andere vacatures op hun site te vinden.
Er zijn behoorlijk wat onderwerpen die ik niet aansnijd op dit blog. Zo maak ik vaak de overweging: is dit niet (te) persoonlijk?
Als ik een onderwerp mijd, is soms juist omdat iets me zo aan het hart gaat. Ik vind het dan te belangrijk, te gevoelig om een (vervelende) discussie te riskeren. Zo twijfelde ik lang om iets over mijn weerstand tegen alcohol te publiceren. Onterecht: het was één van de fijnste stukken om te schrijven. Juist ook om de fantastische reacties!
Dat ik een kleine blog heb, weet ik heel goed. Dan hoef ik toch niet bang te zijn voor een lange discussie met allerlei internet trolls?
Wellicht niet.
Maar waarschijnlijk is juist het kleinschalige van mijn blog, dat me tegenhoudt. Dit kleine plekje internet van mij, omringd door een groepje lezers dat ook geïnteresseerd is in gelukkig én duurzaam leven. Of in boeken. Of in schrjiven. De reacties (die tegenwoordig vaker uitblijven) zijn belangrijk voor mij.
Maar: wie, welke schrijfster, welke schrijver heeft ooit iets bereikt door te zwijgen?
Inmiddels blog ik al 10 jaar.
Tien jaar! Wat een tijd. Toegegeven: niet altijd even trouw, niet altijd even frequent. Met name in dit chaotische jaar is het schrijven online er erg bij in geschoten. Ik ben van plan dat weer op te pakken, trouwens.
In die 10 jaar tijd ging ik van web-log naar blogger, zag ik bloggers komen en gaan. Echte schríjvers ook komen en gaan. Ik zag stukken die ik fantastisch vond en met iedereen wilde delen. Maar ook categorieën om van te huilen (denk aan: Action Shoplog, Nail of the Day). Er rezen sterren op online, bloggers kregen boekcontracten. Video's werden een ding: vlogs.
Ook vlogs zijn er in alle soorten en maten. De ontspannen alledaagse filmpjes van Des. De ik-praat-alleen-over-alles-wat-ik-koop-video('s) van een blonde blogster (mijn hart huilt als ik naar zo'n filmpje kijk; hoe kortzichtig en selfcentered kun je je voordoen?). De video's van Rosianna die Ashley tipte. En de video die ik net zag. De video die eigenlijk geen vlog is, maar een fantastische TED talk die me pushte om dit stuk te schrijven.
Een TED Talk van een schrijfster die ik ontzettend waardeer. Die moest ik zien - en jij ook.
Chimamanda is de schrijfster van Amerikanah, een steengoed boek waar ik al eerder over blogde. Haar nu ook horen praten maakt het compleet: ze heeft mijn hart veroverd, juist omdat ze zo ontspannen en nuchter overkomt.
Ze vertelt in de speech over de reacties die zij, als vrouw, op haar boeken krijgt. Over de reacties die ze op haar kledingkeuzes krijgt. Over de reacties die allerlei vrouwen op allerlei keuzes krijgen. En ze geeft toe:
Gender is not an easy conversation to have.
Dit verhaal geeft je handvaten en dat is waar ik zo naar op zoek ben soms. Voor wanneer iets onjuist voelt, maar ik niet precies de vinger op de zere plek kan leggen.
Op zo'n moment heb je voorbeelden nodig. Voorbeelden, waarmee je kunt zeggen:
Hé,
het lijkt wellicht niet zo'n probleem,
het lijkt misschien niet wereldschokkend,
het zou kunnen dat er ergere dingen in de wereld zijn,
maar dit is niet oké, en ook heel belangrijk!
Meisjes en jongens zouden wereldwijd gelijke kansen moeten krijgen. Zie hiervoor ook: de ellende-troefkaart van Renske de Greef. In elke discussie goed bruikbaar.
What if, in raising children, we would focus on ability instead of on gender?
What if indeed!
Dat lijkt me prachtig. En dat geeft me een nieuwe gedachte: niet alleen de manier waarop we denken over rollen voor mannen en vrouwen, kan veranderen. Er is veel meer:
Wat als we ons zouden richten op herbruikbaar en duurzaam, in plaats van op hippe wegwerpkoffiebekers van Starbucks, Kiosk, AH to Go enzovoorts?
Wat als groente verpakt in plastic de uitzondering werd?
Wat als fair trade de norm was?
Wat als geweld nooit oké was?
Wat als iedereen mocht dragen wat hij wilde? What if we would just accept one another?
What if we would choose peace instead of war?
OK, ik draaf door. Maar alleen omdat ik het allemaal zo graag wil, en vanuit de grond van mijn hart geloof dat het kan. Ook, juist in deze soms zo gebroken wereld.
How to change your mindset?
Terug naar het onderwerp.
Er zijn veel dingen die je kunt doen om je mindset over gender (toch maar even die Engelse termen) te veranderen.
A Mighty Girl is een tof blog dat ook actief is op Facebook, Twitter en Pinterest. Het noemt zichzelf: the world's largest collection of books, toys and movies for smart, confident, and courageous girls. Wat mij betreft komt het daar zeker in de buurt! Haar doel is stereotype denkbeelden te doorbreken.
Heerlijk om de site door te bladeren op zoek naar boeken vol inspiratie.
Zelf volg ik ze via Facebook: leuk om af en toe zoiets positiefs op mijn tijdlijn te zien. Zo publiceerde ze laatste een toffe lijst boeken met 75 (!) girl-empowering stories. Fantastisch! Ze staan gesorteerd op leeftijd: ik heb nog behoorlijk wat te doen ;-)
Er zijn behoorlijk wat andere, zwaardere/serieuze feministische blogs online ook. Een rondje Google levert je veel op, als je daar naar zoekt.
Personen
Naast Chimamanda zijn er meer dan genoeg inspirerende filmpjes te vinden online.
Als ik denk aan sterke vrouwen, denk ik bijvoorbeeld aan Malala Yusufzal. Kijk College Tour terug (haar reactie op Madonna!), of haar Nobel Prize Speech.
Als je je eenmaal verdiept in personen met een inspirerend verhaal, kom je online vanzelf bij nieuwe mensen uit.
Suggesties van blogs, boeken of personen zijn welkom als reactie!
Mijn doel voor 2016 was het lezen weer oppakken.
Dus ambitieus schreef ik "50 boeken lezen" bij mijn goede voornemens. Mijn vriend lachte:
"Vijftig?! Dat is bijna één per week!"
"Ohja..." stamelde ik een beetje bedremmeld
"Daar had ik even niet over nagedacht."
Goed, het werden geen 50 boeken, maar lezen? Dat deed ik!
Door omstandigheden zat ik dit jaar absurd veel in de trein en als je het geluk hebt een zitplaatsje te vinden, dan vliegt de tijd met een boek. Hieronder zet ik de topstukken uiteen (en besteed ik kort even aandacht aan de tegenvaller van dit jaar).
1. Over kunst & opgroeien & liefde & what not... I'll Give You The Sun was zo mooi dat ik al aan de blogpost begon voordat ik het uit had. Blijft een aanrader, dus klik & beslis zelf!
2. De Napolitaanse romans
De boeken van Elena Ferrante behoorden tot de beste die ik dit jaar las. Elena schreef een serie over een meisje dat opgroeit in het arme Napels van de jaren 50. Ik las de eerste twee boeken van de serie die uit vier delen bestaat.
De boeken zijn een verslavend gedetailleerde beschrijving van opgroeiende vriendinnetjes, van wie er één de kans krijgt gymnasium te doen op de middelbare school, maar zich toch altijd minder blijft voelen dan de ander, die die kans nooit krijgt.
Fascinerend is dat schrijfster Elena Ferrante het verhaal, het boek vele malen belangrijk acht dan de schrijfster erachter. Zodoende treedt zij niet in de publiciteit maar schrijft onder pseudoniem. Niemand weet dus wie ze is!
De verhalen zijn echter zo gedetailleerd en levensecht, dat een grote (wereldwijde!) nieuwsgierigheid is ontstaan naar de achtergrond van de schrijfster. Of… is het wel een zij?
Hoe het ook zij (en: maakt dat eigenlijk wel uit?) ik heb genoten van de boeken en kijk uit naar deel drie en vier.
Ik heb nu het eerste boek uit en ben halverwege deel twee. Doordat ik in het Italiaans lees gaat het een stuk trager dan in het Nederlands, maar het is de moeite zeker waard. Bij deze schrijfster durf ik vast mijn "voorschot" te nemen en te zeggen dat het vier fantastische boeken zijn. Laatst zat ik in de trein met tegenover me een vrouw die haar ook las. Al haar collega's waren fan, zei ze. :-)
“Ik geloof dat boeken als ze geschreven zijn, hun auteurs niet meer nodig hebben.”
– Elena Ferrante
3. Rillingen
Hoewel het geen fantástisch verhaal was, vond ik De Cirkel van Dave Eggers toch behoorlijk beklemmend. Deze schrijver ken ik van één van de beste boeken die ik ooit las (Wat is de Wat) en daarom stond dit boek al een tijdje op mijn lijstje. Ik heb zeker geen spijt dat ik het gelezen heb en het boek inmiddels doorgegeven aan familie.
4. Rillingen deel 2
Om maar bij de beklemmende boeken te blijven... Dit boek hield me de halve nacht wakker omdat ik het uit móést lezen. Was er niemand die dit meisje heeft gezien, destijds? Ik weet het antwoord wel: nee, er was waarschijnlijk echt niemand, behalve een psychiatrisch aangedane moeder...
Lieveling is een uitermate beklemmend verhaal over kindermisbruik, dat ondanks zijn zware onderwerp licht gehouden wordt en het absoluut verdient om gelezen te worden.
Het boek is het debuut van Kim van Kooten. Waar is deze vrouw eigenlijk níet goed in? ;-) Lieveling - Kim van Kooten
Tussendoor las ik ook een aantal boeken over minder zware onderwerpen. Heerlijk vond ik de columns van Martin Bril over zijn gezin, voornamelijk zijn dochters Hij heeft de bundel toepasselijk Vader & Dochters genoemd. Bij dit boek heb ik regelmatig hardop gelachen en bleef ik maar lezen (wat ik toch verwonderlijk vind bij columns!).
Net zo makkelijk 'licht' vond ik de lectuur-sensatie van dit jaar: Hendrik Groen. Het leven in het bejaardenhuis (dat in die vorm eigenlijk niet meer bestaat!) van binnenuit. Grappig, vrolijk, vooral niets beklemmends en een boek dat je net zo makkelijk weglegt als weer oppakt. Dat geldt voor deel 2 ook.
Ik heb me er op het strand in ieder geval mee vermaakt.
Teleurstellend
Op mijn blog richt ik me het liefst op wat goed, mooi en (wereldver)beter(end) is. Daarom schrijf ik nooit een stukje over een boek dat me tegenviel. Nu neem ik er toch een momentje voor. Waarom was heel Nederland fan van Komt een vrouw bij de dokter? Walgelijke hoofdpersoon, overmatig simpel taalgebruik, zeker geen literatuur... mij ontging het.
Gauw terug naar het begin van deze post als je op zoek bent naar iets anders :-)
Mijn vrolijke, positieve masker valt de laatste dagen steeds vaker af. Soms snauw ik, andere dagen doe ik gewoon weinig moeite om mezelf te verzorgen.
Gijs pakt mijn hand.
"Juf, ik moet plassen"
"Ik loop wel met je mee"
En terwijl ik de rest van de groep vluchtig bekijk voor we weglopen:
"Maar ik ben geen juf, dat weet je toch?"
Zo lief mogelijk zeg ik het, zonder hem echt belerend te willen toespreken. Dat is juffenwerk. Gijs is een blonde kleuter voor wie de miniclub eigenlijk nog wat te veel gevraagd is. Een half uur geconcentreerd meedoen aan een spel is voor hem nog knap lastig. Liever scharrelt hij wat rond om takjes en steentjes op te rapen, of om een verdwaalde kever of lieveheersbeestje te ontdekken. Als de kleurplaten tevoorschijn komen doet hij wel altijd minutenlang zijn best op een tekening.
Ik weerhoud mezelf ervan het jongetje een aai over zijn blonde haren te geven en breng hem naar de washokken. Vanaf daar heb ik alsnog overzicht over de houten tafels waaraan de rest zit te kleuren.
Gesloopt ben ik: het campingwerk breekt me op. Elke dag een show, oefenen tot ver na middernacht en slapen in een gammel caravanbed. 's Ochtends sta ik na enkele uren gebroken slaap weer zo fris mogelijk bij het zwembad van de camping voor aerobics. Tijdens de miniclub inspecteer ik mijn benen vol muggenbulten. 's Avonds probeer ik vijftien minuutjes de tijd te vinden om na boodschappen doen, koken en eten ook nog te kunnen douchen voordat de minidisco begint.
Regelmatig ben ik zo gaar dat ik gemakkelijk chagrijnig reageer, of ik loop mopperend in mezelf naar de volgende activiteit.
Maar hoe zwaar het ook is, wát zijn mijn teams leuk! Een steeds wisselend clubje van kinderen tussen 4 en 12 jaar oud sluit zich dagelijks aan voor het bouwen van kastelen, touwtjespringen, watervoetballen of keten in het zwembad. Elke dag start en eindigt voor mij met dansen, heerlijk: het zelfvertrouwen hervinden om elk kind ouder dan kleuterleeftijd mee te krijgen. Veo veo!
Que ves?
Una cosita, y que cosita es? Ik kan de dansjes op de automatische piloot, maar weiger dat, hoeveel energie het ook kost. Kijk, Giovanni doet na al mijn overtuigende toespraken eindelijk mee! Hij is 'al' acht en voelt zich daarmee eigenlijk te groot om te dansen, maar ik zie hem toch stralen. Het maakt me direct vrolijk: een kind dat kind mag zijn.
Guarda, maestra!, gilt zijn kleine zusje Aurora: ze wil laten zien hoe goed ze danst. Haar lange bruine haar wordt bijeengehouden met roze haarband, bedekt met glitter.
Ik kijk het meisje bemoedigend toe en knijp in de hand die ze me toesteekt. Tijd om met haar een zwierend rondje te draaien, misschien één laatste liedje nog. Als animatrice heb je geen controle over de muziek, ook voor mij is het volgende nummer een verrassing.
Het amfitheater zit vol met ouders, het is plakkerig warm onder de pikzwarte nachtlucht.
De avond is hier in het diepe Zuid-Europa al vroeg gevallen.
Kinderen, ouders, gezinnen compleet en gezinnen gebroken: iedereen is hier even helemaal vrij. Om te rusten, te spelen, te dansen, zingen en genieten. Om veel te doen of weinig.
Ik ben er voor de kinderen van al die mensen en wat doet dat me goed.
Het belletje van Veo Veo klinkt voor de laatste keer. Ik zwaai Aurora gedag en zie hoe de kinderen één voor één naar hun ouders terughollen. Let's call it a day, zou ik willen zeggen tegen het team, maar ik weet dat dat niet gaat. Achter het toneel liggen de kostuums voor morgen, we moeten dringend repeteren voor de musical.
Aurora komt nog even terug.
"Ik ga morgen weg," zegt ze en ze strekt haar armen naar voren voor een knuffel.
